[SF]A Little Mermaid....Begin Part+End Part Jin♥P

Title : [ShortFic]A Little Mermaid
Author : Akashita
Pairing : Akanishi Jin♥YamaPi

สายลมพัดอ่อนๆเกลียวคลื่นที่ม้วนตัวเข้าหาฝั่ง แสงแดดสีทองจากพระอาทิตย์ที่ค่อยๆลับขอบฟ้าไป กลิ่นของทะเลอ่อนๆมากระทบกลับจมูกโด่งสัน ของหนุ่มร่างสูง ที่เดินทอดน่อง ปล่อยใจให้ลอยไปกับสายลม หยุดพักสูดหายใจเข้าลึกๆรับกลิ่นของทะเล หลับตาซึมซับเอาทุกอย่างเข้าไปผ่านสัมผัสของผิวกาย

นานแล้วสินะที่เขามาอยู่ที่นี่ 2 รึว่า 3 เดือนกันนะ ที่เขาจากคนรัก คนที่เคยรัก คนที่เขารัก ทำกับเขาได้ลงคอ คนที่คิดว่าจะฝากชีวิตทั้งหมดไว้ให้ จับมือเดินร่วมทางกันไป คิดไว้แล้วว่าต้องเป็นคนๆนี้ คนนี้เท่านั้น

“นี่นายสองคน.......ทะ......ทำ....ทำอะไรกัน” เสียงของร่าสูงที่เปล่งออกมาอย่างไร้จังหวะแฝงไปด้วยความหวาดกลัว แฝงไปด้วยความระแวงและความเจ็บปวด

ร่างสองร่างที่เกลียวกวัดกันอยู่บนเตียงชะงัก หันมามองที่ร่างสูงอย่างแปลกใจ
“นายเข้ามาได้ไง......จิน” เสียงของร่างเล็กที่อยู่ใต้ร่างใหญ่ของใครบางคนเปล่งขึ้น
“นั่นสิ....นายไม่ได้ล็อกประตูเหรอ....คาเมะ.....ชั้นบอกแล้วไงว่าจัดการให้เรียบร้อยก่อน” ร่างใหญ่ใครคนนั้น คนที่เขารู้ดีว่าใคร คนที่จินคิดว่าเป็น*เพื่อน*กำลังอยู่บนร่างของคนรักของเขา เปลือยเปล่า
“นายสองคน......คาเมะ...ยู.....นายสองคนทำอย่างงี้มานานเท่าไหร่แล้ว??”
“ซักพัก”
“ซักพัก??.....แค่นั้น??......มีอะไรจะแก้ตัวมั๊ย??”
“ไม่มี”
ร่างสูงเดินจากไปไม่มีทางที่จะย้อนกลับมา ไม่มีน้ำตา ไม่มีคำว่าเสียใจ ผมเดินจากไปอย่างสบายดี โล่งอก?? ..............เปล่า เสียใจ?? .......................เปล่า อยากร้องไห้??........ก็เปล่า
การที่ผมเห็นคนที่ผมรักทั้งสองคน รักกันนั่นก็คือเรื่องนี้ นั่นเป็นเหตุผลที่ผมไม่เสียใจ และเดินจากมาอย่างสงบสุข ผมไม่มีวันกลับไปยืนที่จุดนั้นอีกเป็นอันขาด หากแม้พวกเขาทั้งสองจะไม่มีชีวิตอยู่ ต่อให้ดินกลบหน้าผมก็ไม่เดินกลับไปที่นั่นอีกแน่นอน


“ทะเลนี่ดีจัง” ร่างสูงสูดหายใจลึกๆเข้าปอด ที่โตเกียวคงไม่มีอากาศอย่างงี้ให้บำรุงปอดหรอกนะ

-----โครมมมมมมมมม----
เสียงเหมือนอะไรที่โขดหินตกลงไปอย่างดัง ทำให้จินวิ่งเข้าไปหาโขดหินตามเสียง จินสืบเท้าเข้ามาใกล้โขดหินแล้วก็พบกับชายรูปงาม ผิมสีแทน หน้าตาเกลี้ยงเกลา ดวงตากลมโต ริมฝีปากอวบเป็นสีแดง ผมสีน้ำตาลอ่อนๆ ปะต้นคอเรียวเล็ก ถ้าไม่เปลือยท่อนบนล่ะก็คงคิดว่าเป็นผู้หญิงแน่ๆ
“นายเป็นอะไรมั๊ย??” จินชะโงกหน้าลงไปถามชายในน้ำ
“...........” ชายรูปงาม เอียงคอน้อยๆก่อนจะว่ายน้ำหนีไป
“เอ๊ะ!? นั้นมันตัวอะไรน่ะ??” จินเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดไปจากความเป็นมนุษย์ของชายคนนั้น
จินวิ่งตามตัวประหลาดดนั้นไปบนโขดหิน ที่มีการเกาะของขี้ตะไคร่มากมายทำให้จินลื่นตกลงไปในทะเล
“เหวอออออออออออออ!!!” ร่างของจินทิ้งดิ่งลงไปในทะเลเสียงนั่นทำให้คนที่ถูกไล่ตามหันกลับมาอย่างประหลาดใจ
......................
....
.
.
..........
....
..
.
“อืม.....อือ.....” จินค่อยลืมตาขึ้นมาเมื่อมีอะไรบางอย่างมาแตะที่หน้าของเขา
“...............................” ชายหน้าสวยมองหน้าจินอย่างประหลาดใจ มือที่วางอยู่ที่หน้าจินชักกลับมา
“เอ๊ะ? นะ........นายตัวประหลาด........เป็นปลา รึว่าเป็นคนกันแน่......ครึ่งคนครึ่งปลา..........เอ๋!เดี๋ยวนะ...ครึ่งคนครึ่งปลานี่เขาเรียกว่าอะไรนะ .......อะไรน๊า~.......” จินทำท่านึก
“เงือก” ชายหน้าสวยพูดออกมา เสียงที่เปล่งออกมาเล็กๆ นี่เหรอเสียงเหงือก ‘น่ารักจัง’ จินหันกลับมามองหน้าคนตรงหน้าอีกครั้ง
“นะ........นายพูดได้เหรอ??.....มะ...ม่ายน่าเชื่อ??” จินส่ายหน้าตัวเองแรงๆ
“ก็ดูจะเป็นภาษามากกว่าที่นายพูดนะ” เงือกหนุ่มหัวเราะเบาๆ
“เห?....ก็คนตกใจนี่นา...ไม่คิดว่ามันมีจริงๆนี่หว่า...ขอชั้นสัมผัสตัวนายได้มั๊ย??”
“...........” เงือกหนุ่มก้มหน้างุด
“เอ๋? ไม่ได้เหรอ??” จินทำหน้าเสียดาย
“จะจับก็จับเซ่” เงือกหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาตวาด ไม่รู้ว่าหน้าแดงเพราะความโกรธรึว่าอะไร
จินค่อยๆเอื้อมมือไปสัมผัสอย่างกล้าๆกลัวๆ จากหัวไหล่ไล่ลงมาที่หน้าอก หน้าท้อง จนไปถึงเกล็ดที่อยู่ช่วงใต้สะดือ
“เอ่อ.....แค่นี้ดีกว่า” จินชักมือกลับ
“ทำไมล่ะ.....ชั้นก็เหมือนพวกปลาทั่วไปแหละ...แต่ท่อนบนเป็นมนุษย์” เงือกหนุ่มเอียงคออย่างสงสัย
“ไม่ล่ะชั้นอายอ่ะ......นายจ้องหน้าชั้นอย่างงั้น.....เหมือนชั้นลวนลามนายอยู่อ่ะไม่เอาแล้ว”
เงือกหนุ่มมองหน้าจินหัวเราะน้อยๆ
“ชื่ออะไร?”
“หา?”
“นายน่ะชื่ออะไร”
“จิน.......อาคานิชิ จิน”
“ยามะพี”
“หา?”
“ชื่อชั้น......ยามะพี”
“เงือกมีชื่อด้วยเหรอ??”
“มี.....ก็เหมือนคน”
ยามะพีเริ่มบทสนทนาของทั้งคู่ไปเรื่อยๆ จนไม่มีทีท่าว่าจะจบสิ้น

“เอ่อ....แล้วที่นี่ที่ไหนเนี่ย?” จินมองไปรอบๆในที่ๆไม่คุ้นตาเอาซะเลย
“บ้าน” ยามะพีตอบ
“บ้านงั้นเหรอ?” จินมองไปรอบๆอีกครั้ง
“ตรงนี้ต่างหาก” ยามะพีชี้นิ้วลงไปข้างล่าง “ชั้นก็เหมือนปลาล่ะ ต้องอยู่ในน้ำ บ้านชั้นอยู่ใต้นี้ ที่นี่ก็เหมือนบริเวณบ้าน”
“เหรอ?” จินทิ้งตัวลงไปบนหาดทรายนิ่ม ไม่มีคำพูดใดอีกเลย

ตะวันลับขอบฟ้าไปแล้วสินะ หมดไปอีกวัน แต่วันนี้เขาได้เจออะไรใหม่ๆที่ไม่เคยเจอมาก่อน เหมือนชีวิตจะเริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อยซะแล้ว จินคิดพลางลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง
“ยามะพี” จินดึงตัวขึ้นมาจากทรายหนุ่มเมื่อพบว่าคู่สนทนาที่คุยกันจนถึงเมื่อครู่นี้หายไปแล้ว จินยันตัวเองลุกขึ้นแล้วเดินจากไปจากที่ตรงนั่น
“แล้วจะมาหาใหม่นะ......ยามะพี” จินมองลงไปที่ใต้ท้องทะเล ยิ้มอย่างอบอุ่น

ที่ตรงนี้สินะ ที่อยากกลับมาอีกครั้งที่ๆไม่มีใคร มีแค่*เรา* มีแค่ทะเล สายลม แสงแดด อยากกลับมาอีก จะมานั่งคอยทุกวันแม้ว่านายจะไม่มา จะมารอ จะมาหา จะมาคุยทุกวัน จนเบื่อ จนนายไม่อยากคุย จนนายไม่อยากเห็นหน้าชั้นไปเลย.................ยามะพี

“ไปแล้ว” ยามะพีแอบลอบมองจินจากโขดหินที่ไกลออกไปเล็กน้อย แล้วมาหาเราใหม่นะ เราขึ้นไปไม่ได้ เราอยากคุยอีก เราเจอนาย........จิน จนกว่านายจะเบื่อ จนกว่านายจะไม่อยากเห็นหน้าชั้นอีก........จิน 2-3เดือนที่ผ่านมาได้แต่เฝ้ามอง วันนี้มีโอกาสได้คุย อาจจะคิดว่ามันประหลาดมาก ที่เงือกอย่างผมได้คุยกับมนุษย์ แต่ผมจะรอ จะรอทุกวัน จะเฝ้ามองทุกวันอยู่ตรงนี้ ................ผมจะรอ.............จิน

.................
.............
.........
.
.
.
.





วันนี้เป็นวันที่3ที่ผมมาเฝ้ารอยามะพี แต่ผมไม่เจอเขาแม้แต่เศษเกร็ดที่เขาอาจจะทำตกไว้ ไม่เจอเลย นี่ผมเป็นอะไรเนี่ย มาเฝ้ารออะไรกัน

หากขอได้ ขอให้โลกนี้มีเขากับผมตลอดไป ถ้าเลือกเกิดได้ ผมไม่ขอเกิดเป็น "คน" ที่ไร้ค่า ถ้าเป็นไปได้ผมอยากเป็น "คนรัก" ของเขา ของเขาคนนั้น.........ยามะพี

คำพูดเรื่อยเปื่อยที่ผมเฝ้าพูดมาเนี่ย คงไม่มีวันเป็นจริงหรอก ก็ผมเป็น "คน" นี่นา ผมเลือกไม่ได้จริงๆด้วย ไม่งั้นทุกคนคนไม่พูดว่า "ถ้า......" "หากว่า......." หรือแม้กระทั่ง "รู้งี้.........." มนุษย์ก็เป็นแบบนี้ "เขา" เองคิดเหมือนคนรึป่าวนะ? "ถ้าผมเลือกเกิดได้ หากว่ารู้ว่าจะต้องมาเจอเขา รู้งี้ผมเกิดมาเป็นเงือกจะดีกว่า" ก็มันเลือกไม่ได้ว่า "เป็นคน" หรือว่า "เป็นเงือก"
........
...
..
.
.
.

หากขอได้ ขอให้โลกนี้มีผมกับเขาตลอดไป ถ้าเลือกเกิดได้ ผมไม่ขอเกิดเป็น"เงือก"ที่ไร้ค่า ถ้าเป็นไปได้ผมอยากเป็น "คนรัก" ของเขา ของเขาคนนั้น......อาคานิชิ จิน

คำขอที่ผมเฝ้าขอมาตลอด3เดือนมันคงไม่มีวันเป็นจริงหรอก ในเมื่อผมเป็น "เงือก" นี่นา ผมเลือกไม่ได้จริงๆด้วย ไม่งั้นทุกคนคงไม่พูดว่า "ถ้า....." "หากว่า....." หรือแม้กระทั่ง "รู้งี้........" มนุษย์เป็นแบบนี้ "เงือก" เองก็เหมือนกัน "ถ้าท่อนบนไม่เป็นคน หากว่าท่อนล่างไม่เป็นปลา รู้งี้เกิดเป็นคนดีกว่าหรือว่า รู้งี้เกิดเป็นปลาซะยังดีกว่า" ก็มันเลือกไม่ได้ว่า "เป็นคน" หรือว่า "เป็นปลา" กันแน่

-------------------------------------------------------

พระอาทิตย์ช่างงดงาม........ดั่งใบหน้าเจ้า
ท้องทะเลช่างชุ่มช่ำ..........ดั่งริมฝีปากเจ้า
เนื้อทรายช่างเนียนละเอียด.....ดั่งผิวเจ้า
เสียงลมวี๊ดวิ้วช่างไพเราะ.........ดั่งเสียงเจ้า

ยามเย็นที่เจ้าเปลี่ยนกำลังจะมา
สิ่งที่เจ้าโหยหาจะได้มาเมื่อเจ้าสิ้นเสียง
------------------------------------------------------

-----จ๋อม-----
"ใครน่ะ??"
"ใคร? ฉันถามว่าใครกัน?" ร่างสูงสาวเท้าเข้าไปใกล้เสียงที่เขาได้ยินเมื่อครู่
"นะ...นั่น ยามะพีรึป่าว?"
ร่างเล็กนอนทับทาบอยู่บนพื้นทรายอ่อนนุ่ม เรือนร่างที่ไรการปกปิดเผยให้เห็นเนื้อสีน้ำผึ้งเนียนละเอียด ท่อนล่างที่เมื่อก่อนเต็มไปด้วยเกร็ดและครีบ บัดนี้กลายเป็นทรวดทรงที่งดงาม บั้นท้ายที่กลมกลึง ขาเรียวสวย ทำไมสวรรค์ถึงสรรสร้างของอย่างนี้มาได้อย่างลงตัวนักนะ

ร่างสูงยังคงตะลึงอยู่กับความงามที่เป็นดั่งรูปปั้นชั่วครู่
"อ๊ะ.....เอ่อ" จินได้สติและรู้ตัวว่าเสียมารยาทกับร่างเล็กมากที่ยืนจ้องอยู่นานเมื่อร่างเล็กเงยหน้าขึ้น ".........." มือเล็กถูกส่งขึ้นมาเป็นสัญญาณให้ช่วย มืออีกข้างพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้น
"เอ่อ.....คือไหวมั๊ย??" จินถามคนตรงหน้าเบาๆ นี่ใช่ยามะพีรึป่าว หน้าตาทำไมจึงเหมือนกันนัก แตกต่างกันตรงที่ว่าเด็กคนนี้เป็นคนแต่ยามะพีไม่ใช่ นี่มันอะไรกัน

จินพยุงให้ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งก่อนที่เขาจะถอดเสื้อตัวใหญ่ที่เขาใส่อยู่ไปใส่ให้ร่างเล็ก เขาจะเชื่อได้อย่างไรว่า ร่างที่อยู่ตรงหน้าเขาคือ ยามะพี จริงๆ ก็ในเมื่อ..ร่างที่เห็นอยู่นี่เป็นคนไม่ใช่เงือก
"..........." ร่างเล็กไร้ซึ่งคำพูดใดมีเพียงแววตาที่ส่งผ่านไปหาจิน ตาโตเริ่มแดงกล่ำชื้นน้ำ แล้วก็โผเข้ากอดจิน ร่างกายสั่นเทา ไหล่ของจินอุ่นขึ้นทำให้เขารู้ว่าร่างเล็กนี้กำลังร้องไห้

"นาย...นายเป็นอะไร หา?" จินใช้มือประคองใบหน้าของร่างเล็กออกมา แล้วเช็ดน้ำตาออกดวงตาสวย
"นาย....ใช่...เอ่อ....ยามะพีรึป่าว??"
ไม่มีคำตอบใดหลุดออกมาจากปากอิ่ม ตาโตจ้องลึกลงไปในดวงตาคมก่อนที่จะพยักหน้ารับ แล้วยิ้มให้บางๆ
"คะ.....คือ.....ท่อนล่างนาย.....เอ่อ....." จินหน้าแดงทันทีที่ก้มลงไปมองช่วงร่างของยามะพี
"............" ยามะพีก้มลงไปมองตามจิน แล้วก็ต้องหน้าแดงขึ้นมาทันที ยามะพีพยายามใช้ชายเสื้อปิดลงไป
"เอาเถอะน่าไม่เป็นไร.....เหมือนๆกันไปบ้านฉันก่อนนะ"
ยามะพีหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีกับคำพูดของจิน ก่อนจะโดนแขนแกร่งอุ้มไปที่บ้านของอาคานิชิ จินที่อยู่ไม่ไกลจากริมหาดนัก
"ดีนะที่ตอนนี้เย็นมากแล้วไม่ค่อยมีคน" จินก้มลงไปบอกยามะพีที่ซบอยู่ตรงอก อุ่นเหลือเกิน อุ่นไปถึงหหัวใจเลยที่เดียว ร่างบางยิ้มกลับมาให้





เมื่อมาถึงที่บ้านของจิน จินจัดการให้ยามะพีไปอาบน้ำแต่ยามะพีกลับไม่ยอมปล่อยจิน มือเล็กยังคงรั้งชายเสื้อไว้ไม่ปล่อย
"หืม?"
ยามะพีเอียงคออย่างสงสัย นิ้วเรียวชี้ไปที่ฝักบัว "ไม่รู้จักสินะ" จินหัวเราะพลางลูบหัวยามะพีเบา "ให้ฉันอาบให้มั๊ย?"
ยามะพีก้มหน้าน้อยๆ ก้มหน้างุดซ่อนใบหน้าที่ฉาบไปด้วยความอาย
"อายอะไรล่ะ?" จินใช้มือประคองหน้าสวยขึ้น ยามะพียิ้มอย่างเขินๆแล้วแกะมือจินออกจากใบหน้า
"ทำไมนายไม่พูดกับฉันล่ะ....ยามะพี"
"........" ยามะพีเงยหน้ามองจินอย่างเศร้าๆ ชี้นิ้วไปที่ปากแล้วส่ายหัวไปมาจนผมยุ่งเป็นเชิงบอกว่า 'พูดไม่ได้'
"เอาเถอะ...ได้นายมาอยู่กับฉันก็ดีแล้ว"
"แต่ทำไมตอนนั้นนายพูดกับฉันได้ล่ะ?"
"....." ร่างเล็กสะบัดหหน้าไปมา
จินเลิกผมยามะพีที่ปกปิดใบหูขึ้น แล้วกระซิบที่ข้างหู "ฉันอยากได้ยินเสียงนายอีกนะ...เสียงนายเพราะมากเลย" ยามะพีได้แต่ก้มหน้างุดด้วยเขิน นี่เขาจะอาบน้ำได้หรือยังเนี่ย?ยามะพีชี้นิ้วไปที่ฝักบัวอีกครั้ง ก่อนที่จินจะทำอะไรเขามากไปกว่านี้

จินหัวเราะ "ถอดเสื้อออกสิ"
มือเล็กสั่นระริกก่อนจะยกมือปลดกระดุมเม็ดต่อเม็ดจนหมดโดยมีสายตาของจินมองดูการเคลื่อนไไหวของนิ้วอย่างสนใจ ใบหน้าเรียวถูกฉาบไปด้วยความอายอีกครั้งเมื่อเห็นสายตาของจิน แล้วก็หันหลังให้จินไป

"อ้าว?....แล้วกัน......จะให้ชั้นอาบน้ำให้เนี่ยนะ" จินหัวเราะให้กับความไร้เดียงสาของร่างบาง นานแค่ไหนกันที่เขาถูกความไร้เดียงสานี้ครอบครองหัวใจเขา เจ้าตัวจะรู้มั๊ยยิ่งทำแบบนี้มันก็เหหมือนกับการยั่วกันชัดๆ

ร่างบางหันมาอีกครั้งพร้อมทั้งส่งเสื้อเชิตสีขาวตัวโคร่งให้จิน
จินรับเสื้อมาถือไว้ "นั่งลงสิ" จินก้มลงเลื่อนเก้าอี้พลาสติกตัวเล็กให้ ยามะพีนั่งลงบนเก้าอี้ลำตัวง้องุ่มหันหลังให้จินแล้วค่อยๆผลิกตัวกลับหลังมา

"ตลกจริงนายนี่" จินยิ้ม พลางโยนเสื้อใส่ตะกร้าแล้วนั่งลงตรงหน้ายามะพี
"............." ยามะพีก้มหน้างุด ก็คนมันอายนี่นา 'อย่าจ้องเราแบบนั้นได้มั๊ย? จิน'

จินเอื้อมมือไปเปิดฝักบัวปล่อยให้กระแสน้ำกระทบกับผิวสวยใช้มือใหญ่ลูบไล้ไปตามตัวของยามะพี ร่างบางสะดุ้งเฮือกทันทีที่มือใหญ่ ไล้ไปตามตัวเขา -ใจเย็นยามะพีเขาอาบน้ำให้เรานะใจเย็นๆ- จินเทสบู่เหลวลงบนมือแล้วถูไปตามตัวยามะพี
"เหมือนอาบน้ำให้เด็กเลย.....ยืนมือมา" จินพูดยิ้มๆ
"......" ยามะพีก็ยิ้มกลับเช่นกัน 'เด็ก' หรอ? นี่เราเหมือนเด็กมากเลยหรอเนี่ย? ยามะพีทำสีหน้าครุ่นคิด กับคำพูดของจินเมื่อครู่

----เฮือออก---- ยามะพีกระตุกกายเหมือนเมื่อกี้มือใหญ่กำลังเค้าคลึงอยู่ตรงยอดอก มือเล็กดันตัวจินให้ออกห่าง พลางส่ายหน้าเป็นเชิงขอร้อง

"ขอโทษ" จินหยุดการกระทำ ลดมือลงไปหยิบแชมพูขึ้นมาสระผมให้ยามะพี -เจ้าบ้า นายจะทำอะไรยามะพีน่ะ....อย่าทำให้เขากลัวสิ- จินคิด

เมื่อเสร็จจากการอาบน้ำให้กับยามะพีแล้วจินก็ลุกออกมาจากห้องน้ำ
"รอก่อนนะ...ไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้" ยามะพีผยักหน้ารับรู้

สักเดี๋ยวจินมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนใหญ่ กับเสื้อเชิตสีครีมตัวโคร่งกับบ็อกเซอร์ ก็กางเกงไซส์ยามะพีนี่นา ครั้นจะใส่ของเขาล่ะก็หลุดแน่ๆ เสื้อเชิตกับบ็อกเซอร์ล่ะเวิร์คสุดแล้ว พรุ่งนี้ค่อยไปหาซื้อมาให้แล้วกัน

"ออกมานี่สิ...จะเช็ดตัวให้" ยามะพีเดิมตามเสียงเรียกมาอย่างว่าง่าย จะเดินเข้ามาให้หน่อยก็ไม่ได้ ให้เขาแก้ผ้าเดินโถ่งๆ เข้าไปหา จินบ้าอ่ะ>////<

"ขี้อายจังนะเรา" จินบีบจมูกโด่งอย่างเอ็นดู

จินใส่เสื้อและกางเกงให้ยามะพีพลางบอกว่าใส่อย่างนี้นะ อย่างงั้นนะ "วันหลังนายใส่เองนะ......" เห็นนายแก้ผ้าอย่างงี้ทุกวันฉันคงทนไม่ไหว เขาอยากจะพูดประโยคนี้ไปด้วยแต่ก็กลัวร่างบางจะกลัวเขาเปล่าๆ

ยามะพีพยักหน้ารับกลายๆ ---จ๊ออออออกก!~--- ยามะพีหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง -เรานี่จริงๆเลยนะ มาถึงก็ให้จินอาบน้ำให้ แล้วยังจะมาเสียมารยาททำท้องร้องใสหน้าจินอีก-

จินหัวเราะกับความใสซื่อของคนตรงหหน้า "หิวแล้วล่ะสิ?" ยามะพีก้มหน้า
"เอาล่ะ รอแปปนะเดี๋ยวฉันจัดการให้"

ไม่นานนักอาหารอย่างง่ายถูกจัดวางตรงหน้าร่างบาง
"ข้าวห่อไข่ฟูฟ่องสเปเชี่ยลDX สูตรอาคานิชิ จิน" ยามะพีเงยหน้ามองจินอย่างงงๆอะไรคือข้าวห่อไข่? อะไรคือฟูฟ่อง? อะไรคือสเปเชี่ยลDX? แล้วก็กลับมาสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง ก้มลงมองดูอย่างงงๆ ไอ่ก้อนๆนี้มันกินยังไงนะ? แล้วไอ่รูปร่างประหลาดๆอันนี้มันใช้ยังไงเนี่ย? ยามะพีหยิบของสิ่งนั่นมาจ้องอย่างสนใจ

"เอ๋....ช้อนกับส้อมน่ะ....เอาไว้ตักกินไง....ทำอย่างงี้นะ" พูดจบจินก็ทำให้ยามะพีดู ยามะพีมองดูสักแป๊ปก่อนจะเริ่มทำตาม แต่ท่าทางเกๆกังๆ ของยามะพีก็ทำให้จินขำ
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ"
"......." ขำนักรึไงเล่าจินบ้า ก็เราไม่เคยใช้นี่นา ยามะพีวางช้อนส้อมลงหนักๆ แก้มป่องขึ้นเรื่อยๆ
"ฉันขอโทษ.....นั่นนายงอนฉันใช่มั๊ย?" จินถามพลางเอื้อมมือไปจิ้มแก้มที่ป่องของยามะพี "มาฉันป้อนให้นะ......อย่างอนนะเด็กดี" จินตักข้าวมาจ่อที่ปากยามะพี

"......." ยามะพีมองงอนๆก่อนจะงับช้อนไปทั้งคัน เคี้ยวข้าวตุ้ยๆ
"อร่อยมั๊ย?" จินถามรอลุ้นคำตอบ
"......." ยามะพีพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะพยายามตักไปให้จินบ้าง
"หืม?"
"......." ยามะพีชี้ไปที่ปากจิน
"ไม่เอาอยากกินจากปากยามะพีได้มั๊ยครับ" จินทำเสียงอ้อน ((เอาใหญ่นักนะนังนี่))
"......" ยามะพีทำแก้มป่องใส่
"อะๆ ก็ได้ๆ อ้าาาาาาม....." เข้าปากได้ก้เคี้ยวตุ้ยๆ


ค่ำคืนที่เคยเงียบเหงา วันนี้ถูกฉาบไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
..........
........
.....
...
.
.
สิ่งที่เจ้าโหยหาจะได้มาเมื่อสิ้นเสียงเจ้า.....
.........
....
...
..
.
.
....สร้อยเสียงจะกลับมาเมื่อเจ้าและคนรักเป็นหนึ่งเดียว....

.
..................................................................

...................................................
.....................................
..............................
..................
.........
.
.
.
.
.
.
.
ค่ำคืนที่เคยเงียบเหงา วันนี้ถูกฉาบไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
..........
........
.....
...
.
.
สิ่งที่เจ้าโหยหาจะได้มาเมื่อสิ้นเสียงเจ้า.....
.........
....
...
..
.
.
....สร้อยเสียงจะกลับมาเมื่อเจ้าและคนรักเป็นหนึ่งเดียว....

เกลียวคลื่นที่สาดซัดเข้าฝั่งเสมือนเสียงดนตรีที่กล่อมผู้คนให้หลับใหลไป มีเพียงชายหนุ่มตัวโตที่เฝ้ามองใบหน้าหวานของคนตรงหน้าอย่างไม่ลดละ มือใหญ่ไกล่เกลี่ยไรผมที่เข้ามาป่ะป่ายใบหน้างามอย่างทะนุถนอม เขาไม่คิดว่าเขาจะอ่อนโยนให้ใครได้ถึงเพียงนี้ ตอนที่เขาอยู่กับคนรักเก่าเขาไม่เคยอ่อนโยน ดูแลเอาใจใส่คนรักของเขาเลย นี่ล่ะมั้งคือเหตุผล ที่คนรักเก่าของเขาหักหลัง........การที่เขาไม่เอาใจใส่คนรัก ไม่ดูแลและไม่อ่อนโยนนั่นมันก็เหมือนกับการหักหลังคนรักเก่าของเขาละมัง

ยามะพีพลิกกายมือเรียวเล็กถูกยกไปพาดผ่านเอวหนาของคนตัวโต ใบหน้าซุกไซร้หาความอบอุ่นจากร่างหนา จินส่ายหน้าเล็กๆก่อนจะวาดแขนออกไปกระชับกอดคนหน้าหวานให้แนบชิดสนิทขึ้น

รุ่งเช้าเมื่อตื่นมาจินก็พบกับความว่างเปล่าของเตียงนุ่ม ที่มีเพียงความอุ่นจากร่างบางที่เมื่อคืนถูกถ่ายทอดลงบนเตียง จินหันซ้าย หันขวา ก่อนจะลุกขึ้นยืนสุดกำลังแล้วสาวเท้ายาวๆ เพื่อหาใครบางคนที่ตอนนี้ห่วงจนแทบจะพลิกบ้านเขย่าให้คนหน้าหวานออกมา....ก็เพียงแค่คิดพลันสายตาไปสะดุดกับร่างคุ้นตาที่ยืนรับแสงอาทิตย์อ่อนๆยามเช้าอยู่ริมหาด

“ฮัดเช้ย~” เสียงจามเล็กของคนหน้าหวานเรียกความสนใจให้กับจินที่เพิ่งจะเดินเข้าไปใกล้อย่างสงสัย เสียงจาม??
“ใส่เสื้อบางๆ ออกมายืนตากลมเดี๋ยวก็เป็นหวัดแย่สิ” มือใหญ่โอบกอดเอวบางจากด้านหลังกดคางไปที่ไหล่บางแล้วกระชับอ้อมแขนให้แนบชิดขึ้น “ทำแบบนี้คงหายหนาวนะ” จินยิ้มอ่อนโยนให้ยามะพี
“จิน” ริมฝีปากอิ่มขยับ
“จิน” ดวงหน้าหวานแหงนมองคนหน้าหล่อ ใบหน้าคนถูกเรียกเริ่มขมวดคิ้วอย่างสงสัย

จินยิ้มปิติยินดีระคนสงสัย หากแต่เวลานี้เขาคิดเพียงแต่ว่ายามะพีพูดได้ก็ดีแล้ว แต่ทันใดร่างบางก็ทรุดลงไปอย่างรวดเร็ว

“ยามะพี......ทำไม?”

เพราะท่อนล่างที่กลายสภาพไปมีเกร็ดปลาปกคลุมทั่วอย่างที่มันเคยเป็น ใบหน้าหวานก้มซ่อนน้ำตาใสที่ตอนนี้มันเอ่อล้นจนไม่สามารถกลั้นมันได้ ใบหน้าคมจัดของจินบ่งบอกความไม่เข้าใจสุดๆ

“เรา.........” เสียงหวานถูกกลืนไปเพราะเสียงสะอื้น จินคว้าร่างยามะพีกอดให้แนบชิดเหมือนเดิม ปากก็พร่ำบอกว่าไม่เป็นไร

“ไม่เป็นไรๆ...จินจะมายามะพีทุกวัน จะอยู่กับยามะพีทั้งวันนะครับ”

มือใหญ่ช้อนดวงหน้าหวานขึ้นแล้วครอบครองริมฝีปากอิ่มตรงหน้า แขนเล็กวาดเป็นวงกว้างมาโอบล้อมคอของคนตัวโต สัมผัสลึกต่างแลกเปลี่ยนกันช่วยเติมเต็มหัวใจที่ว่างเปล่าของทั้งคู่ ก่อนที่อีกฝ่ายจะขาดอากาศหายใจ จินถอดริมฝีปากออก แล้วจุมพิตเบาๆที่มุมปากอิ่ม

“จิน....เราคงต้องไปแล้ว” ใบหน้าหวานหมองเศร้าลง
“ทำไมล่ะ?....จินจะอยู่กับยามะพี ไม่ไปไหน? จะอยู่ตรงนี้...ด้วยกัน” จินมองหน้ายามะพีอย่างไม่เข้า

“เมื่อเวลามาถึง...เราจะกลับมาหาจิน เราจะมาหาจินเอง แต่ตอนนี้เราต้องไป” ยามะพีกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ ไม่กล้าแม้จะสบตากับคนตรงหน้า ซ่อนใบหน้าที่ทั้งเจ็บปวด ทั้งเสียใจในคราเดียว

หากขอได้ก็อยากจะขอให้เวลาแบบนี้ยาวไปอีกซัก1นาทีก็ยังดี หากแต่สิ่งที่เขาขอมามันก็มากเกินพอที่ธรรมชาติจะให้เขาได้ มีเพียงทุกวันของวันที่พระจันทร์เต็มดวงเขาจะเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์แต่พูดไม่ได้และเมื่อถึงวันนั้นเขาจะมาหาจินเอง จะมาพบกับจิน มานอนด้วย แม้เพียงชั่วข้ามคืนเขาก็ต้องการ

ร่างบางผละออกจากคนตัวโต แวกว่ายน้ำจนสุดตาแล้วภาพของร่างบางก็หายไปจากสายตาคม จินทรุดตัวลงนั่งบนขาตัวเอง นี่มันอะไรกัน??.......ภาพของคืนที่สดใสกับภาพของร่างบางในกริยาต่างๆถูกวิ่งวนไปมาเป็นภาพฉายซ้ำในหัวของจิน รอยยิ้ม ความอบอุ่นของร่างบางยามที่เขาก่ายกอดยังคงหลงเหลืออยู่ในความทรงจำของจินไม่เสื่อมคลาย

ทุกวันของอาคานิชิ จิน ผ่านเลยไปอย่างเลื่อนลอย สายตาคมยังคงจ้องมองทะเลใสที่ทอดยาวไปจนสุดตาเพื่อหวังว่าเวลานั้นจะกลับมา
“สามวันแล้วนะ”
คนตัวโตบ่นป้อยๆกับตัวเอง เขาคิดอย่างนั้นจริงๆ เขาชอบยามะพีจากใจจริงนะ ยามะพีคิดว่าเขารังเกียจแบบนั้นหรือไง ก็มาให้เห็นหน้าเหมือนตอนก่อนๆก็ได้นี่นา.....เขาคิดพลางตวัดปลายพู่กันไปบนผืนผ้าใบที่เขาเฝ้าวาดดวงหน้าหวานที่เฝ้าคิดถึง
..............................
.................
.......
..
.
.
.
.

สิ้นแสงพระอาทิตย์แสงสีนวลเริ่มกระจ่างขึ้น ใบหน้าคมแหงนมองสีเหลืองนวลของดวงจันทร์แล้วถอนใจ

“วันนี้ก็ไม่มาสินะ”

เวลาเดียวกับที่จินหมุนตัวกลับเสียงน้ำซวบซาบดังขึ้นเรียกความสนใจให้กับคนตัวโตที่เพิ่งละสายตาจากท้องทะเลไปเมื่อครู่ให้กลับมาสนใจกับพื้นทะเลอีกครั้ง แล้วก็ต้องตกตะลึงเมื่อเขาเห็นร่างบางยืนเกาะโขดหินใหญ่ด้วยสภาพร่างกายที่เปลือยเปล่าเหมือนตอนเจอกันครั้งนั้นไม่มีผิดเพี้ยน.......คนตัวโตสาวเท้าก้าวยาวๆไปหาร่างบางนั่นแล้วสวมกอดด้วยความคิดถึง ปากก็พร่ำเรียกแต่ชื่อของคนหน้าหวาน

“ยามะพี” กระชับกอดแน่นเข้าไปอีก
“ยามะพี” หน้าคมซุกไซร้ซอกคองามระหง
“ยามะพี” ริมฝีปากกดจูบตรงไหล่บาง

มือเล็กลูบเรือนผมเงาดำสนิทของจินเหมือนปลอบปะโลมเด็กน้อยที่ได้ของรักกลับคืนมาก็ไม่ปาน มือสากเริ่มป่ะป่ายไปตามเรือนร่างสวย ริมฝีปากก็เล็มไล้หาความหวานจากร่างสีน้ำผึ้งที่อาบแสงจันทร์ จนมือน้อยๆของยามะพีต้องดันอกแกร่งให้ออกจากตัวให้ได้

“ไม่ได้เหรอ?” จินถามสีหน้าเสียดาย คนหน้าหวานสายหน้าพรืดพลางมองไปรอบๆเป็นเชิงบอก
“ตรงนี้ไม่ได้...งั้นข้างในก็ได้สินะ” จินถามสายตาเจ้าเล่ห์ผิดกับเมื่อครู่ที่เศร้าหมองนัก คนหน้าหวานส่ายหน้าน้อยๆมือเล็กทาบทับกับอกแกร่ง

“มาที่ไร...ก็มาสภาพแบบนี้ทุกที....รู้มั๊ยว่าจินทำใจลำบากนะครับ?” มือใหญ่ช้อนใบหน้าหวานที่ก้มงุดให้สบตาคม...ยามะพีส่ายหน้าจนผมกระจาย
“งั้นเข้าบ้านดีกว่านะครับ” จินหัวเราะเบาๆกับปฏิกิริยาของคนหน้าหวาน.......เขาไม่อยากแม้จะให้สายลมได้กระทบกับผิวสวย หรือแม้แต่เม็ดทรายหยาบก้านที่สร้างรอยให้กับเนื้อนุ่ม จนกระทั่งแสงจันทร์ที่คอยสาดส่องให้เรือนร่างกลายเป็นสีทองจนแสบตา มันงดงามเกินกว่าที่เขาจะหักห้ามใจได้เขาจึงถอดเสื้อยืดตัวใหญ่ของตนสวมใส่ให้ยามะพีเพื่อปกปิดเรือนร่างที่สวยงาม แล้วช้อนตัวบางให้ลอยขึ้นจากพื้นน้ำเพื่อมุ่งไปยังบ้านหลังเล็กของเขาที่อยู่ไปไกลมากนัก

และยังคงเหมือนเดิมเช่นวันคืนที่เคยผ่าน อาคานิชิ จินจัดการกับร่างบางอย่างเคยชิน เขาไม่เคยนึกแปลกใจกับตัวเองที่หลงใหลเรือนร่างนี้เป็นนักหนา....เพียงแค่สามวันเขาต้องการคนๆนี้ได้มากถึงเพียงนี้ เขาไม่อยากอดกลั้นมันต่อไป.......เขากดจูบไปบนไหล่บางจนคนหน้าหวานสะดุ้งขึ้นอย่างตกใจ พลันหันใบหน้ามามองจินอย่างไม่เข้าใจ

“ขอโทษ” เมื่อสัมผัสได้ถึงแววตาของคนหน้าหวานที่ส่งมา ทำยังไงได้ล่ะของจากคำว่าขอโทษ
“ยามะพีทำต่อเองได้ไหม?? จำที่จินทำให้ครั้งที่แล้วได้รึเปล่า??” ยามะพีพยักหน้าหงึกๆ แต่ดวงตาใสก็ลอบมองใบหน้าที่เสียดายของอาคานิชิ จิน ก่อนจะลอบกระตุกยิ้มกับตัวเอง
//จินน่ารักจัง//

คนตัวโตเดินคอตกออกมาจากห้องน้ำ นี่เขาทำให้ยามะพีตกใจกลัวหรือเปล่านะ?? คิดไปพลางถอนหายใจยาวๆ ไม่ได้ๆ เขาต้องเข้าไปอยู่กับยามะพีให้นานที่สุดสิ ไม่รู้ว่าคราวนี้จะอยู่ได้กี่วัน เวลาทุกนาทีที่อยู่กับยามะพีมีค่า เขาจะให้มันเสียเปล่าไปไม่ได้ เมื่อคิดได้ดังนั้น จินก็สาวเท้ายาวๆตรงเข้าบ้านเป็นจังหวะเดียวกับที่คนหน้าหวานเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพร่างกายเปลือยเปล่า หันซ้ายแลขวา อย่างกล้าๆกลัวๆ

“ยามะพี” เจ้าของชื่อหันหน้าไปตามเสียงแล้วเร่งฝีเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงเข้าไปหาคนตัวโตที่เข้ามาใหม่ทันที ใบหน้าหวานซุกไปที่อกแกร่ง แขนทั้งสองโอบรอบเอวหนาจนแน่น ลำตัวสั่นระริกจนจินสัมผัสได้

“เป็นอะไรไป???” มือใหญ่ยกขึ้นลูบเรือนผมเป็นการปลอบประโลม

คนหน้าหวานถอนกายออกจากคนตัวโตแล้วคว้ามือร่างสูงไปที่ห้องน้ำที่คนหน้าหวานเพิ่งทิ้งออกมา แล้วชี้ไปที่ก้อนสีขาวเล็ก คนหน้าหวานขยับไปใกล้ๆก้อนนั่นแล้วใช้นิ้วเรียวเล็กของตนจิ้มๆไป ก้อนนั้นก็วิ่งหนี พอจะหยิบขึ้นมามันก็ลื่นจนหลุดมือไป สีหน้าของคนหน้าหวานดูตื่นตระหนกกับของสิ่งนั้น มือเล็กทั้งสองยังคงจับแน่นที่แขนแกร่งแล้วซุกตัวหลบไปข้างหลังคนตัวโต จนจินขำเบาๆกับท่าทางหวาดกลัวของยามะพี

“เขาเรียกว่า สบู่น่ะ” จินหยิบเจ้าก้อนขาวๆขึ้นมาแล้วจ่อไปที่หน้าหวาน ยามะพีสะดุ้งหลบไปที่ด้านหน้าของจินแทนแล้วกอดเอวหนานั้นไว้จนแน่นพลางซุกหน้าไปที่อกแกร่งอีกครั้ง

//กลัวๆ จินเอามาออกห่างเราได้ไหม??// ลำตัวที่สั่นระริกที่ให้จินนึกสงสาร เลยโยนเจ้าก้อนสีขาวนั้นออกไปให้พ้นยามะพีแล้วยกมือขึ้นทั้งสองข้างเป็นเชิงบอกว่าไม่มีแล้ว

“ทิ้งไปแล้วๆ” มือใหญ่รั้งไหล่บางให้ออกห่างจนเห็นแพขนตาที่เปียกชื้น แล้วจินก็ก้มลงพรมจูบที่หน้าผากมนเพื่อปลอบขวัญคนหน้าหวาน

ยามะพีช้อนดวงตากลมโตของตนเองขึ้นมองใบหน้าคมของจินแล้วเขย่งปลายเท้าจนสุดส่งตัวให้เทียบเท่าแก้มสากแล้วฝั่งริมฝีปากอิ่มลงไป ทำเอาเจ้าตัวนั่นแหละที่อายก้มหน้างุดจนไม่กล้าสบตาคมปราดของจิน

“แค่นี้เองเหรอ?? อุตส่าห์มาเป็นฮีโร่ปราบเจ้าสบู่ก้อนเชียวน้า” จินลากเสียงสูงตรงประโยคท้าย จ้องมองใบหน้าหวานยิ้มๆ

ใบหน้าหวานขมวดคิ้วกับคำพูดของจิน //อะไรคือสบู่?? อ่อ เจ้าก้อนนั้น แล้วฮีโร่คืออะไร??// ใบหน้าหวานเอียงไปเอียงมาอย่างไม่เข้าใจ ท่าทางต่างๆถูกจับจ้องโดยสายตาคม

“ยามะพีน่ารักจังเลย” จินช้อนใบหน้าหวานขึ้นแล้วขโมยหอมแก้มหวานใสนั่นอย่างรวดเร็ว แขนแกร่งก็รวบเอวยามะพีเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงแท่งเล็กๆที่บริเวณโคนขา ยามะพีที่ดิ้นเพื่อต้องการหลุดออกจากแขนแกร่งส่งผลให้แท่งเล็กเสียดสีไปมาจนความเป็นชายของจินเริ่มตั้งขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ ยามะพีสัมผัสได้ถึงดุ้นยาว ใหญ่ที่แข็งแกร่งอยู่ตรงระหว่างขาจึงก้มดูอย่างสงสัย ดวงตากลมโตมองอย่างตกใจกับสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้เนื้อผ้า

//จินเป็นอะไร?? อะไรโผล่ออกมาน่ะ??//

มือเล็กยกขึ้นลูบตรงนั้นที่ชูชันออกจนเห็นได้ชัด หวังเพื่อให้มันกลับไปราบเรียบดังเดิม แต่มันกลับชี้มาตรงหน้ายามะพีอย่างรวดเร็ว ยามะพีถึงกลับตาโต

//นี่เราทำอะไรกับร่างกายจินรึป่าวนะ??//

ยามะพีตั้งใจจะยกมือขึ้นลูบมันอีกครั้งแต่ก็มีเสียงเข้มห้ามไว้ทัน

“หยุด...ถ้าลูบอีกทียามะพีจะเสร็จจินแน่”

ไม่ทันขาดคำ ใบหน้าหวานงุนงงกับคำพูดของจิน แล้วก็วางมือเล็กลงอีกครั้ง จินรั้งร่างบางเข้าหาทันที ประกบจูบอย่างรวดเร็วเรียวลิ้นดุนดันจนริมฝีปากอิ่มเผยออก มือใหญ่ลากไล้ไปตามแนวสันหลัง ความเสียวซ่านทำให้โพรงปากอิ่มเปิดกว้างเป็นโอกาสให้ลิ้นอุ่นเข้าไปครอบครองช่องปากเล็ก และมันก็ทำหน้าที่ของมันเป็นอย่างดี มือทั้งสองก็ไล้ลงต่ำไปที่ยอดอกชูชันที่ตอนนี้แข็งเป็นตุ่มไต นิ้วเรียวค่อยๆกดเบาๆ เคล้าคลึงจนปากอิ่มเปิดกว้างออกอีกครั้ง เพื่อหาอากาศหายใจ จินจึงถอนริมฝีปากออก สติของคนหน้าหวานเหมือนจะดับวูบกับการกระทำของคนตัวโต มือเล็กจับสาบเสื้อคนตัวโตเพื่อทรงตัวให้อยู่ก่อนทิ่จินจะช้อนร่างบางให้ลอยขึ้นแล้วพาไปยังเตียง

จินทิ้งตัวยามะพีลงก่อนจะถอดเสื้อตัวใหญ่ที่มือเล็กเกาะไว้ไม่ยอมปล่อย จึงเผยให้เห็นเพียงแค่อกกว้างด้านหน้า มือเล็กออกแรงดึงสาบเสื้อใหญ่ตัวโคร่งจนเจ้าของมันโน้มตัวลงมาชิดประกบติดกับริมฝีปากอิ่มลิ้นอุ่นของจินลามเลียปากอิ่มอย่างหิวกระหาย มือเล็กเลื่อนมาประคองใบหน้าหล่อ เปิดทางให้จินถอดเสื้ออกไปให้พ้นทางรักได้สะดวก เมื่อสอดดุนจนเข้าไปลิ้นล็กเริ่มตอบสนองจินอย่างกล้าๆกลัวๆจนเริ่มจะเป็นไปตามจังหวะที่จินส่งให้ มือใหญ่ทั้งสองก็ทำหน้าที่ปรนเปรอเม็ดสีชมพูที่แข็งเป็นตุ่มไตอยู่ตรงยอดอกก่อนจะถอนริมฝีปากออก ขบเม้มตามซอกคอระหง หน้าอกจนเป็นจุดแดงๆ ไล่ลงมาจนถึงยอดอกแล้วใช้เรียวลิ้นดุนดัน จนปากอิ่มเผยอออก ริมฝีปากจูบเม้มไปทั่วหน้าท้องแบนราบหยุดไล้วนที่สะดือ ลากลิ้นลงต่ำจนตาคมเห็นแท่งเรียวเล็กสีชมพูที่ชูชันแล้วครอบครองมันอย่างหิวกระหาย มือเล็กยกขึ้นจับผมดำขลับของจินขยุ้มไปตามจังหวะเข้าออก สะโพกเล็กบิดเร้าไปตามจังหวะ ปากแดงรูดขึ้นลงจนน้ำสีขาวขุ่นเริ่มแฉะๆที่ตรงปลายแท่งเล็ก จึงถอนปากออกสีหน้าของคนหน้าหวานไม่สู้ดีนักกับการกระทำของจิน นิ้วเรียวใหญ่ของจินควักเจลใสๆป้ายตรงช่องเล็กก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปจากหนึ่งเป็นสองจากสองเป็นสาม พอให้ทางเข้านั่นเปิดออก จินจึงค่อยๆสอดแกนกายรู้สึกได้ถึงภายในของคนหน้าหวานที่ตอดรัดเป็นจังหวะ น้ำตาเริ่มชื้นขึ้นจนแพขนตานั่นเปียก คนหน้าหวานกระพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่ม่านน้ำตา จินเห็นดังนั้นก็ก้มลงจูบริมฝีปากอิ่มเพื่อช่วยบรรเทาความอึดอัดกับสิ่งที่เขายัดเข้าไป

“อย่าเกร็งนะ” จินกระซิบที่ข้างหูของยามะพีแล้วส่งเรียวลิ้นเข้าไปสร้างความเสียวซ่านให้กับยามะพีจนสะโพกมนบิดเร้าไปมา จินกระแทกกายอยู่สองสามครั้งจนเข้าไปสุด จินรับรู้ได้ถึงภายในที่ตอดรัดถี่ๆ

“ข้างในอุ่นจังเลย” จินยิ้มให้กับร่างที่อยู่ข้างล่างแล้วเริ่มขยับกายเป็นจังหวะช้าๆ ทุกครั้งที่จินขยับเล็บเล็กของยามะพีก็จะจิกลงไปกลางหลังเพื่อบรรเทาความเจ็บที่ถูกแกนกายอัดแน่นไปหมด จินใช้มือปรนเปรอแท่งเล็กอย่างเชี่ยวชาญ โยกตัวไปตามจังหวะจากช้าๆ แล้วเร็วขึ้นเรื่อยๆ ไม่ต่างไปกับร่างบางข้างใต้ที่ค่อยๆบิดเร้าสะโพกไปตามจังหวะจนน้ำสีขาวพวยพุ่งออกมาเปรอะมือใหญ่ จินยกขึ้นกินอย่างไม่รังเกียจ

“หวานจัง” ใบหน้าหวานแดงระเรื่อขึ้นมาทันที แขนเล็กวาดขึ้นโอบล้อมคอจินส่งยิ้มหวานให้ แล้วจินก็กระแทกกายอีกสองสามครั้งน้ำสีขาวก็พุ่งเข้าไปภายใน จนยามะพีรู้สึกได้ถึงความอุ่น

“รักยามะพีครับ.....จินรักยามะพี....เรามาแต่งงานกันไหม??” จินกระซิบไปที่ใบหู ยังคงค้างแกนกายไว้ดังเดิม

//แค่ก แค่ก// มือเล็กยกขึ้นจับตรงคอแล้วไอออกมาสองสามที ก่อนจะค่อยๆเปล่งเสียงออกมาอย่างลำบาก
“จะ......จิ.....จิน แค่กๆ”
“จินเราพูดได้” คนหน้าหวานพูดด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม
“จินเรารักจิน” ประโยคถัดมาที่ทำให้คนตัวโตถึงกับกั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขาดีใจที่ยามะพีพูดได้ เขาดีใจที่ยามะพีบอกรักเขา
“แต่....อ๊ะ.....” ยังไม่ทันได้พูดอะไรจินก็กระแทกกายเข้ามามาใหม่อีก
“จินเอาออกเถอะนะ เราไม่ไหวจริงๆ” น้ำตาชื้นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
“อ๊า...ก็อยากฟังเสียงยามะพีครางนี่นา” จินกระแทกกายไปอีก จนยามะพีครางออกเป็นจังหวะ
“อ๊ะ.....อะ พะ.....พอเถอะจิน” จินไม่ยอมฟังกระแทกกายไปจนคนหน้าหวานส่ายหน้าไปมาว่าไม่เอาแต่จินก็ไม่ยอมฟัง โยกกายเข้าออกจนแขนเล็กยกขึ้นมาโอบรอบคอจินเป็นการยึดเหนี่ยว ริมฝีปากล่างถูกกัดไม่ยอมเปล่งเสียงออกมา

“ร้องออกมาให้จินฟังหน่อยเถอะนะ” จินไปยอมลดละไล้เรียวเรียวตรงตุ่มไตสีชมพูจนความเสียวซ่านพุ่งทะลุริมฝีปากอิ่มเผยออกมาอย่างอดกลั้นไม่ได เสียงหอบหายใจแผ่วเบาจนกลายป็นเสียงครางเล็กๆตามจังหวะเข้าออกของจิน

“อ๊ะ.....อ๊ะ.......”

“เรียกจินสิ”

“อ๊ะ.....อ๋า.....จิ......จิน....อ๊ะ....ไม่.....ไม่ไหว.....ละ........แล้ว” แต่ละคำที่กว่าจะหลุดออกมาจากปากอิ่มมันดูจะยากลำบากนัก

“ยามะพี”
“จิน....อ๊ะ....อ๊ะ.......” เสียงครางเล็กๆยังคงดำเนินต่อไป เสียงพร่ำเรียกชื่อของกันและกันอย่างไม่สิ้นสุด
......................
.............
.........
....
.
.
.
.
แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาถึงด้านในห้อง ส่งผลให้จินลืมตาขึ้นกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับให้เข้ากับแสงสว่าง เขาหันไปมองด้านขวามือของเขา มันไม่เหมือนวันนั้น เขาพบกับดวงหน้าหวานที่หลับตาพริ้ม แพขนตาที่ทาบทับพวงแก้มเป็นอาหารตายามเช้าที่ดีนัก จินลุกขึ้นไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองแล้วเข้าโหมดถ่ายภาพ

“แชะ” รูปที่คนหน้าหวานหลับถูกบันทึกในโทรศัพท์เครื่องน้อยก่อนที่ร่างสูงจะจัดการตั้งเป็นวอลเปเปอร์ซะเลย

เขานั่งมองใบหน้าสวยของคนรักจนร่างนั้นเริ่มขยับตัวเล็กๆ ดวงตากลมกระพริบถี่ๆเพื่อปรับแสง แล้วก็พบกับใบหน้าหล่อจัดที่มองมาก่อนอยู่แล้ว

“จินมองเราเหรอ??” ใบหน้าหวานแม้ยามตื่นก็ดูน่ารักในสายตาจิน
“อืม” คำตอบของคนตัวโตส่งผลให้พวงแก้มใสเจื่อสีแดงระเรื่อ
“นานรึยัง??”
“นานแล้ว”
“มองทำไม???”
“มองคนน่ารัก.....ไม่ได้เหรอ???” จินยิ้ม
“ไม่ได้” ยามะพีตอบเสียงอ่อยอย่างอายๆ
“แค่มียามะพีอยู่ตรงหน้า จินก็ไม่อยากจะมองไปที่อื่นอีกแล้ว”
“เราก็จะมองจินคนเดียว”
“ทำไมต้องใช้คำว่า *จะ* ล่ะ??”
“งั้นเรามองจินคนเดียว....พอใจมั๊ย??” ดวงหน้าหวานเอียงคอน้อยๆอย่างน่าเอ็นดู
“อยากเจ็บตัวตั้งแต่เช้าเหรอ??” คนตัวโตจ้องดวงหวานด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะขึ้นคร่อมร่างบาง

สร้อยเสียงจะกลับมาเมื่อเจ้าและคนรักเป็นหนึ่งเดียว
..........
.
.
.
....
...
..
.
หนึ่งเดียวกันตลอดไป

________END___________