[SF].....ทรามวัยกับนายอึ๋ม....เวอร์ชั่น 4.1 Jin♥P

Titel : [SF].....ทรามวัยกับนายอึ๋ม....เวอร์ชั่น 4.1
Author : Akashita
Paring : Jin♥P

ภาค.......ยอดชายนายจิน กับแม่ยอดขมองอิ่มโทโมะ
ตอนที่2.....ของขวัญวันวาเลนไทน์


“จิ๊นนนนนน......จิน” คนหน้าหวานวิ่งขึ้นมาบนห้องจินอย่างรีบร้อน “ชั้นปริ๊นท์มาแล้วอ่ะ.....เขามาต่อแล้ว” มือเล็กชูแผ่นกระดาษ 3-4 แผ่นให้จินดู

“เหรอๆ มาๆ อ่านๆ” จินตบพื้นที่เบาะข้างๆตัวเป็นเชิงเรียกให้คนหน้าหวานมานั่งข้างๆ
“ยังไม่ได้อ่านเลยนะเนี่ย......รออ่านพร้อมจิน” คนน่ารักยิ้มใสจนตาปิด
--------------------------------------------------------------

[FIC] ยอดชายนายจิน กับแม่ยอดขมองอิ่มโทโมะ
ตอนที่2.....ของขวัญวันวาเลนไทน์
JinP

ว่ากันว่าเดือนกุมภาพันธ์เป็นเดือนแห่งความรักที่เหล่าสาวๆในญี่ปุ่น รอเพื่อที่จะมอบช็อคโกแลตให้กลับชายหนุ่มที่ตนเองแอบชอบหรือว่าหลงรักอยู่ แล้วก็ตามธรรมเนียมในวันที่ 14 มีนาคม หากชายหนุ่มเขามีใจตรงกันก็จะมอบช็อคแลตให้กับผู้หญิงคนนั้น หากแต่ว่า............

“จินครับ......ไอ่เจ้าก้อนดำๆนี่มันกินได้ด้วยเหรอ??” คนน่ารักโทโมฮิสะชี้ไปที่ก้อนดำที่ว่า
“อะไรดูไม่ออกหรอกเหรอ?” คนตัวสูงถอนให้หายใจดัง “อุตส่าห์ตั้งใจทำแล้วเชียว” วางอุปกรณ์ทุกอย่างลงแล้วเดินไปเปิดทีวีดูอย่างเบื่อหน่าย
“อ๋อ....นี่มันช็อคโกแลตหรอกเหรอเนี่ย?” ไอ้ที่จริงแล้วก็รู้อยู่หรอก แต่อยากแกล้งให้คนที่มั่นอกมั่นใจในตัวเองอย่าง อาคานิชิ จิน รู้สึกห่อเหี่ยวดูเสียบ้าง สะใจโทโมฮิสะนักแล แต่จะได้ผลเกินไปรึป่าวเนี่ย?
“ไม่บอกไม่รู้แหะ......” โทโมฮิสะยิ้มร่าชอบใจ เดินมายืนตรงหน้าคนตัวสูง
“พูดมากน่า!!!” จินฉุดแขนเล็ก จนร่างบางล้มลงมานั่งตรงหว่างขาของชายหนุ่ม
“จินครับ.....เล่นอะไรตกใจหมด” แขนแกร่งโอบล้อมร่างบางจากด้านหลัง คางเกยกดไหล่คนน่ารักไว้
“ก็เล่นตัวไง”
“ตัวอะไร??” ใบหน้าสวยขมวดคิ้วอย่างงุนงง
“ก็ตัวเองไง.....เค้าเล่นตัวเองอยู่ไง” มือใหญ่แปะป่ายไปที่ยอดอก ริมฝีปากคลอเคลียอยู่ที่คองามระหง เสื้อผ้าอาภรณ์ของทั้งสองก็ค่อยๆหลุดออกไปทีละชิ้น
“อือ.....จินครับ ไม่เล่นแบบนี้น่า” คนน่ารักพยายามเบี่ยงตัวออก แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ตั้งใจจะทำอย่างนั้นซักเท่าไหร่ จินจับโทโมฮิสะให้หันกลับมาหาเขาแล้วประพรมจูบไปทั่วใบหน้าสวย มือเล็กก็โอบล้อมคอจินไว้เพื่อยึดเหนี่ยว มือใหญ่เริ่มรุกเร้าไปทางด้านหลัง นิ้วเรียวเคล้าคลึงสะโพกกลมมนไปมา จินถอนริมฝีปากออกก่อน แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ฝ่ายที่ต้องการจะไม่ใช่ฝ่ายจินคนเดียวเสียแล้ว พอจินผละริมฝีปากออก ปากอิ่มก็ตามมาประกบกลับทันที ขบเม้มจนเป็นเสียง
“อ่า.....ทำแบบนี้ชั้นก็แย่สิโทโมะ” จินลากริมฝีปากลงไปที่ซอกคออุ่น ขบเม้มจนเป็นรอยแดง มือทั้งสองทำหน้าที่ไม่ขาดตกบกพร่อง นิ้วเรียวคลึงยอดอกที่แข็งขืนขึ้นเบาๆ ก่อนจะทั้งบี้และจิก “อะ!!!” ร่างข้างบนร้องออกมาเบาๆ
“บอกมาว่าจะให้จัดการยังไง?” จินมองหน้าโทโมฮิสะที่ตอนนี้บ่งบอกถึงอารมณ์เสี่ยวซ่านอย่างที่สุด
“ละ......แล้ว...แต่จิน” ปากอิ่มขยับเบาๆเสียงสั่นเครือ
“บอกมา...ลิ้น หรือ นิ้ว” ร่างสูงบังคับ
“ละ...ลิ้น” คนน่ารักหายใจติดขัดเล็กน้อย พูดจบจินก็ลากเรียวลิ้นรอบๆยอดอกสีชมพูระเรื่อ เพื่อปลุกเร้าอารมณ์ของโทโมฮิสะ “อะ....อ่า” โทโมฮิสะครางออกมาอย่างไม่ละอาย
“เสียงน่ารักจัง” จินประกบริมฝีปากอิ่มสีเชอรี่อย่างเร้าร้อนอีกครั้ง มือใหญ่ปลดกางเกงของโทโมฮิสะ ก่อนจะจัดการยัดแกนกายของตนเข้าไปในตัวของโทโมฮิสะ ภายในตอดรัดสิ่งที่เข้ามาอย่างเคยชิน
“อะ....ดะ...เดี๋ยว” จินไม่ฟังเสียงค้านใดๆ กระแทกกายเข้าไปจนสุด
“อ๊ะ!!!!” คนน่ารักตกใจร้องออกมา เมื่อเข้าไปสุดจินก็นั่งเฉยๆจนคนข้างบนร้องท้วง
“จิน” โทโมฮิสะน้ำตาคลอ จะแกล้งกันรึไง ??
“ครับ” คนตัวสูงขานรับอย่างสดใส “จิน” โทโมฮิสะเรียกอีกครั้ง
“ครับ” จินขานรับเมื่อเคย “ผะ....ผม...ผมทนไม่ไหวแล้ว” โทโมฮิสะพูดด้วยใบหน้าแดงกร่ำก้มลงจูบเรียวปากของจิน
“ได้โปรดขยับด้วย” โทโมฮิสะก้มลงกระซิบข้างใบหูด้วยเสียงกระเซ่า เรียวลิ้นเลียใบหูของจิน
“ก็ได้....ให้ความร่วมมือด้วยล่ะ” จินขยับกายช้าๆ อยู่นานสองนานจนโทโมฮิสะทนไม่ไหว ค่อยๆเร่งจังหวะโยกสะโพกตัวเองให้เร็วขึ้น เร็วขึ้น “อือ” โทโมฮิสะครางออกมาเมื่อรู้ว่าใกล้ถึงจุด จินใช้มือใหญ่กุมไว้ที่แกนกายของคนน่ารัก รูดขึ้นลงเพื่อทำให้โทโมฮิสะเร่งจังหวะเร็วขึ้นอีกจนทั้งคู่หลั่งออกมา น้ำสีขาวขุ่นพุ่งออกมาจนเปรอะหน้าท้องของจิน
“อะ....แฮ่กๆ...จิน...ขอโทษเปื้อนหมดเลย” ใบหน้าสวยซับสีเลือดเมื่อก้มลงมามองผลงานตัวเอง
“ไม่เป็นไร” มือใหญ่ประคองหน้าสวยมาจูบอีกครั้ง แล้วถอนตัวออก
“วันนี้เธอน่ารักจัง....โทโมะ” จินมองหน้าคนรักตรงหน้ายิ้มๆมองโทโมฮิสะที่ก้มลงไปหยิบอะไรซักอย่างที่อยู่ในกระเป๋ากางเกง แล้วเอาขึ้นมาผูกไว้ตรงคอ
“ของขวัญวันวาเลนไทน์ครับ” โทโมฮิสะชี้โบว์ที่อยู่ตรงคอตัวเองแล้วโน้มคอจินมาหอมแก้มทั้งสองข้าง
“ให้ตายเถอะ......เธอจะให้ชั้นมีความสุขจนตายเหรอ??” จินคว้าเอวบางมากอดไว้หลอมๆ
“จะบ้าเหรอจิน” โทโมฮิสะตีมือใหญ่เบาๆ
“ไม่แน่นะ....ชั้นกำลังมีอะไรๆกับเธออยู่แล้วก็ตายไปเลยก็ได้เพราะว่ามีความสุขเกินไป” จินจูบตรงซอกคอระหง
“ถ้าอย่างนั้นผมก็คงตายไปด้วยล่ะครับ....โลกที่ไม่มีจิน ผมไม่อยู่หรอก” คนน่ารักก้มหน้าซ่อนความอาย
“โลกที่ไม่มีชั้นเหรอ?? ฟังดูดีแหะ....งั้นชั้นก็ไม่อยู่บนโลกที่ไม่มีโทโมะเหมือนกัน”

---------------------END----------------------------

“พี....เป็นอะไรไป” จินหันไปเห็นหน้าที่แดงกร่ำของยามะพีก็ตกใจ “ไม่สบายรึป่าว??” เอาหน้าผากของยามะพีมาชิดกับหน้าผากของตัวเอง เพื่อเป็นการวัดไข้
“เอาหน้านายออกไป” ยามะพียันอกกว้างให้ออกห่าง ใบหน้าเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ
“อายจังเลยอ่ะจิน....อายๆ” ยามะพีเอามือปิดหน้าตัวเอง “มันสั้นแต่มันก็น่าอายจังเลย”
“ไม่เห็นต้องอายเลย .......เรื่องจริงเราทำกันแบบนี้นิพี....มันเหมือนเป็นฟิคเรื่องจริงเลย เอ๊ะไม่ใช่ เหมือนมีคนเห็นแล้วเอาไปเขียนเลยนะว่ามั๊ย??”
“ปัดโธ่....นายจะพูดทำไมเล่า จิน” ยามะพีตีจินเบาๆ แต่ไหล่จินก็ยุบลงไปสองเซ็นต์นี่ขนาดเบาๆนะ
“ก็จริงนิ”
“ใครจะไปหน้าด้านเหมือนนายกันเล่า” ยามะพีพองแก้มอย่างขัดใจ
“ใครจะไปรู้ล่ะว่าพ่อไอดอลของค่ายจะมีเสียงร้องครางน่ารัก แถมยังมีการเอาโบว์มาผูกเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์อีก” จินพูดพลางเอานิ้วจิ้มแก้มใส
“เอ๊ะ!!!! หรือว่านาย........จิน....ฝีมือนายหรอกเหรอ?? หา??” ยามะพีหันมาชี้หน้าจิน
“อ่ะ.....เอ่อ.....เอ่อ.....รู้ได้ไงอ่ะ” จินยิ้มสดใสเพื่อนกลบเกลื่อน
“หนอยยยยยย.....ไอ่จินบ้า ไอ่ลามก ไอ่โรคจิต ไอ่อ้วน...................ไอ่..........................................” ยามะพีวิ่งไล่ด่าจินรอบบ้านจนทั้งพ่อแม่ และเรโอะต่างงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้น

อีกด้านหนึ่ง ทางตึกจิมุโช ฟิคเรื่องนี้ก็ได้เผยแพร่ไปทั่วบริษัท และเป็น “ทอร์ค ออฟ จิมุโช” ไปซักพัก เรื่องก็จบลงอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด คุณลุงจอนนี่ตัดสินใจให้ จินไปเรียนต่อต่างประเทศทางด้านวรรณกรรม เพื่อนขัดเกลาสำนวนให้ดียิ่งขึ้น เพราะคุณลุงจอนนี่เห็นแล้วว่าจินมีพรสวรรค์ในวรรณกรรมมากแค่ไหน หากแต่ข่าวออกไปว่าจินไปเรียนภาษานั้นเอง.......และนี่คือเหตุผลที่จินไปเรียนต่อ...และบทสรุปของยอดชายนายจินกับแม่ยอดขมองอิ่มโทโมะ ก็ขอปิดฉากลงด้วยประการฉะนี้แล.................................................................
END