Titel : [SF].....ทรามวัยกับนายอึ๋ม....เวอร์ชั่นสี่
Author : Akashita
Paring : Jin♥P
ตอน ยอดชายนายจิน กับแม่ยอดขมองอิ่มโทโมะ
กระดาษเอสี่ที่วางเป็นปึกถูกมือใหญ่บรรจงหยิบขึ้นมาเพ่งพินิจอย่างตั้งใจ สายตาบ่งบอกถึงความตั้งอกตั้งใจอย่างเต็มที่ เนื้อหาในกระดาษทำให้ร่างใหญ่ที่นั่งอ่านถึงกับหน้าแดงก่อนที่มือใหญ่นั่นจะวางกระดาษลงตรงหน้าอย่างอายๆ "ไม่นะ.....อะไรจะขนาดนี้....เห็นทีต้องหามาอ่านเยอะๆซะแล้ว" พูดจบอาคานิชิ จิน ก็หยิบกระดาษปึกนั้นขึ้นมาอ่านอีกครั้ง
ตึ่ก ตึ่ก ตึ่ก ไม่ใช่เสียงอะไรหากแต่เป็นเสียงหัวใจของอาคานิชิ จิน
"จิ๊นนนนน.........จินๆ อยู่ป่าว" เสียงใสที่คุ้นเคยผลักประตูห้องเข้ามาอย่างเคยชิน
"อ่านอะไรอยู่น่ะ??" ร่างบาง((??)) (ไหล่หนา) ไม่รอช้าหยิบมันขึ้นมาอ่านอย่างเอาแต่ใจ มีอะไรที่น่าสนใจกว่ายามาชิตะ โทโมฮิสะที่อยู่ตรงหน้านี่อีกเหรอ? อาคานิชิ จิน......
"อย่าอ่านนะพี........." อาคานิชิรีบแย่งคืนอย่างสุดกำลัง แต่บวกด้วยพลังกล้ามและอกทะลุร้อยคงมิสามารถต้านทานแรงโน้มถ่วงได้อาคานิชิจึงถูกผลักไปติดกำแพงเลยทีเดียว
"เอ๊ะ........นี่มัน......อะไรกันเนี่ย" สายตายังคงเพ่งไม่ที่กระดาษอย่างไม่วางตา พลันใบหน้าใสเริ่มซับสีเลือดขึ้นมาทันที
"น่าอายที่สุดเลย........" แต่ใบหน้าใสกลับแดงขึ้นเรื่อย จ้องมองกระดาษปึกนั้นอย่างไม่ลดละราวกับมาจะแทรกตัวเข้าไปอยู่ในกระดาษแผ่นนั้นก็ไม่ปาน
-----------------------------------------------------------------------------
-ในกระดาษ-
[FIC] ยอดชายนายจิน กับแม่ยอดขมองอิ่มโทโมะ
JinP
ท่ามกลางสังคมที่มีการแก่งแย่งกันผู้คนทั่วไปเดือดร้อนจากภาระงานที่มากมาย เวลาที่เร่งรีบ กลับมีคนอีกกลุ่มที่แทบไม่ได้ขยับแต่ก็สุขสบายกว่าใคร เพราะพวกเค้าคือ อาคานิชิ กรุ๊ป ((อีกแล้ว))บริษัทที่กุมญี่ปุ่นไว้ในกำมือ พวกเค้าทำทุกอย่างที่สามารถทำได้ตั้งแต่ไม่จิ้มฟันยันน้ำมัน พวกเค้ามีกิจการทั่วญี่ปุน และทั่วโลกเรียกได้ว่าพวกเค้าเป็น อภิมหาโคตะระเศรษฐีเลยทีเดียว และตระกูลอาคานิชิ ก็มีผู้นำที่เป็นสายเลือดของผู้ก่อตั้งโดยตรง เรียกง่ายๆว่าเป็น ลูกนั่นเอง เขาคือ อาคานิชิ จิน จินเป็นผู้ชายรูปร่างสูง หน้าตาคมคาย ผิวขาวใส จัดได้ว่าเป็นผู้บริหารที่มีฝีมือเก่งฉกาจเลยที่เดียว
"วันนี้ท่านมีประชุมตอนบ่ายสองค่ะ" เลขาแจงตารางงานให้ชายหนุ่มฟัง
"อืม....มีอะไรอีกมั๊ย??" ชายหนุ่มถามยังไม่ละสายตาจาดเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้า
"หมดแค่นี้ล่ะค่ะ" เลขาปิดสมุดพลางก้มหัวก่อนเดินออกนอกห้องไป
ชายหนุ่มยังคงตั้งตาตั้งตาทำงานต่อไป ใครมาเห็นภาพนี้คงคิดว่าเขาเป็นคนขยันสินะ แต่เปล่าหรอก เขาเพียงต้องการทำให้มันเสร็จไวๆ เพื่อที่เขาจะได้กลับไปหา.........................พนักงานในบริษัทต่างพากันสงสัยว่าประธานบริษัทที่กำลังหนุ่มกำลังแน่น หน้าตาหล่อเหลาเป็นที่ชื่นชมของเหล่าพนักงาน และเป็นที่หมายปองของพวกสาวไฮโซมากมาย แต่อาคานิชิ จิน กลับเลือกที่จะกลับบ้านตอนงานเสร็จ ไม่เที่ยวหาผู้หญิงเหมือนพวกหนุ่มโสดทั่วไป เพราะเท่าที่รู้ว่า อาคานิชิ จิน ไม่มีแฟนและก็ยังไม่ได้แต่ง เรียกได้ว่า เป็นหนุ่มโสดสนิท เลยที่เดียว
"กลับมาแล้ว"
"กลับมาแล้วเหรอ??" เสียงใสดังออกมาจากในครัว
"อืม.......หอมเชียว......ทำอะไรน่ะ??" ร่างสูงเดินตามกลิ่นเข้าไปในครัว
"ก็เบอร์เกอร์ของโปรดจินไง" คนตัวเล็กหันมายิ้มให้อาคานิชิอย่างสดใส
"เนื้อวัวรึป่าว??" อาคานิชิถามถึงของโปรด
"อืม..........ผัดกับหอมใหญ่ด้วย....จินชอบใช่มั๊ย??" เสียงใสๆยังคงถามไปเรื่อย
"ชอบ.....ชอบมากด้วย" ตาคมปราดยังคงจ้องไปที่คนทำอย่างไม่ลดละ
"อะไร....จิน อยากกินขนาดนั้นเลยเหรอ??" ใบหน้าหวานหันมาถามยิ้มๆ คงเหนื่อยมากสิทำงานมาทั้งวันคงหิวแย่
"ใช่อยากกินมาก......หิวจนจะเป็นบ้าแล้ว" นัยน์ตาคมมองลึกเข้าไปในตากลมโตของอีกฝ่าย
"อะไรกันจินอย่ามองผมแบบนี้สิ.......ไปอาบน้ำก่อนนะ...จินอาบเสร็จ อาหารก็เสร็จพอดีแหละ" คนหน้าหวานไล่อาคานิชิไปอย่างอายๆ จ้องอยู่ได้เขาทำอะไรไม่ถูกจริงๆ เขาแพ้สายตาแบบนั้นอย่ามองให้หวั่นไหวสิจินก็
"หว๊าาาา......ก็ได้ๆ คิดว่าวันนี้จะให้ยามาชิตะคุงถูหลังให้ซะหน่อย" อาคานิชิสะบัดหน้าก่อนจะลุกกระแทกเก้าอี้ปังๆ
ไม่ได้แล้วถ้าลองเรียกว่ายามาชิตะคุงละก็โกรธแหงๆเลย "ก็ได้ๆ รอตรงนี้แหละเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว" คนหน้าหวานหันมายิ้มพลางส่ายหน้าช้าๆ เอาใจยากจริงๆเลยให้ตายสิ โทโมฮิสะเร่งมือทำอาหารเย็นให้เสร็จอย่างรวดเร็ว
“ให้ชั้นช่วยมั๊ย?? โทโมะ??” ร่างสูงมายื่นใกล้ๆ ได้กลิ่นโคโลจญ์แบบผู้ใหญ่ลอยมา
“อ๋อ.....จะเสร็จแล้วล่ะจิน”
“โทโมะ” อาคานิชิเรียกชื่ออีกฝ่าย
“ก็ได้.....คนซุปตรงนั้นนะ ถ้าเดือดก็ปิดแก๊สเลยนะ” ทั้งสองคนช่วยกันทำอาหารเย็นจนเสร็จ ตั้งโต๊ะ และลงมือรับประทานกันอย่างเอร็ดอร่อย อีกมือแล้วที่คนทั้งสองได้ทานอาหารร่วมกัน ตั้งแต่งพ่อแม่ของจินได้จากไปเพราะอุบัติเหตุเครื่องบินในขณะที่ท่าทั้งสองเดินทางไปติดต่อธุรกิจในสเปน หากแต่ท่านทั้งสองโชคร้ายเหลือเกิน ท่านจากลูกชายของท่านไปเร็วเกินไป ในวันเดียวกันที่อาคานิชิ จินรู้ข่าวพ่อแม่ของเขา เขาได้เจอกับโทโมฮิสะ นั่นทำให้เขารู้ว่า ไม่ใช่เขาที่กำลังแย่ที่สุด ยังมีคนที่แย่กว่าเขาอีกมากมาย ภาพที่จินเห็นคือชายหนุ่มรูปร่างกำยำกำลังทุบตีเด็กผู้หญิงบอบบางคนหนึ่ง
“แกส่งของไม่ครบ มันหายไปไหน?” ชายคนนึงแตะเข้าที่ท้องของเด็กผู้หญิงคนนั้น
“ผมไม่รู้ครับ ผมไม่รู้จริงๆ” เด็กผู้ชายเหรอ??
“แล้วมันหายไปได้ไง?” ชายอีกคนเข้ามาคว้าคอเสื้อของเด็กหนุ่มนั้นแรงๆ
“ผมไม่รู้จริงๆ” เด็กหนุ่มยกมือไหว้ เอาเถอะมันไม่ใช่เรื่องของเขาซักหน่อย บางทีอาจจะขัดประโยชน์อะไรกันนิดหน่อยก็ได้มั้ง อาคานิชิคิดในแง่ดี
“ไม่รู้ งั้นก็กินลูกปืนไปแล้วกัน” พอได้ยินคำว่าลูกปืนอาคานิชิชะงักเท้าหันกลับไปมอง
“จะหนีงั้นเหรอ??” ชายคนนั้นจิกเอาที่ผมสีน้ำตาลอ่อนอย่างแรง จนเด็กหนุ่มหยุดชะงัก
“อ๊ะ.....ขอโทษครับ....พอดีผมเห็นตำรวจทางด้านนู้น ถ้าเด็กคนนี้ขโมยของยังไงพาเขาไปส่งให้กับตำรวจดีมั๊ยครับ” อาคานิชิ ตัดสินใจเดินเข้าไปหา
“ไหน?? ตำรวจเหรอ??” ชายสองคนทำหน้าตาเลิ่กลั่ก
“ฝากไว้ก่อนเถอะแก๊” ชายที่จิกผมสลวยกระชากมือออกอย่างขัดใจ ก่อนวิ่งหนีออกไปจนลับสายตา
“เป็นอะไรมากมั๊ย??” อาคานิชิทรุดตัวลงนั่งดูอาการของเด็กหนุ่มที่ทรุดลงไปเมื่อครู่
“ไม่......คุณไปเถอะไม่ต้องมายุ่งกับผม” เด็กหนุ่มสะบัดมือที่ร่างสูงมือจับไว้เขาปฏิเสธแต่ในใจนั้นกลับอุ่นเหลือเกินอยากให้มีคนเป็นห่วงเขาอย่างนี้บ้าง แม่ที่ทิ้งเขาไปเป็นห่วงเขาบ้างรึเปล่านะ?? ไหล่ของเด็กหนุ่มเริ่มสั่นระริก
“เป็นอะไร ร้องไห้เหรอ??” ขณะนั้นเม็ดฝนก็หล่นลงมาจากน้อยกลายเป็นมาก
“อะไรกันอยู่ดีๆก็ตกลงมา” ร่างสูงบ่น ก่อนจะผยุงตัวของเด็กหนุ่มให้ลุกขึ้น
“อย่ามายุ่งกับผม ผมเป็นคนไม่ดี ใช่ผมเป็นคนไม่ดีไปอยู่ที่ไหนก็จะทำให้คนอื่นดือดร้อนทุกครั้งไม่เอาแล้ว ต่อไปจะอยู่คนเดียวให้ตายไปคนเดียวจะดีกว่า หากินเอาข้างถนนนี่แหละ” เด็กหนุ่มพรึมพรำดูถูกตัวเองจนร่างสูงไม่ชอบใจ
......เพี้ยะ........ ร่างสูงตบหน้าเด็กหนุ่มเพื่อนเรียกสติคืนมา
“คุณตบผม” เด็กหนุ่มจับแก้มตัวเองที่รู้สึกชาก่อนจะกลายมาเป็นเจ็บ
“ใช่” อาคานิชิตอบเรียบๆ "ตราบใดที่นายยังรู้สึก นายต้องอยู่ต่อไป....อย่าดูถูกตัวเองสิ"
"ผมพูดเรื่องจริงต่างหาก" เด็กหนุ่มพูดเบาๆ
"มันไม่มีประโยชน์ที่นายจะเอาแต่พูดถึงเรื่องอดีต"
"แต่มันก็เป็นอดีตที่เป็นความจริง" เด็กหนุ่มยังคงเถียง
"คนเรามีอดีตที่เป็นความจริงทุกคน จนถึงเมื่อกี้....และนี่คือปัจจุบัน" อาคานิชิกำลังจะพูดต่อแต่ถูกเด็กหนุ่มขัดขึ้น
"คุณช่วยผมทำไม??"
"ชั้นเป็นพลเมืองดีล่ะมั้ง??" อาคานิชิยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันเพียงแค่ได้ยินว่าเด็กคนนี้จะต้องโดนยิงเขาก็เดินเข้ามาอย่างไม่รู้ตัว
"เป็นใครก็ต้องทำแบบนี้...คนกำลังจะโดนยิงนะ ไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่นะสำหรับชั้น" อาคานิชิยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ
"คุณเป็นคนดีนะ" เด็กหนุ่มมองหน้าอาคานิชิอย่างตั้งใจ
"บนโลกนี้ ประเทศนี้มีคนดีเยอะแยะไป เพียงแต่เธอโชคร้ายที่ไม่เจอคนพวกนั้นเองล่ะ" อาคานิชิยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เด็กหนุ่ม
"โชคร้าย?" เด็กหนุ่มทวนคำอย่างสงสัย
"ใช่ เธอโชคร้ายที่เจอแต่คนไม่ดี"
"ผมต้องทำยังไง" ดวงตากลมโตจ้องลึกไปที่นัยน์ตาคมปราด
"มองอย่างนั้นอย่างกับจะบอกว่า -พาผมไปทีสิครับ- อย่างงั้นแหละ" อาคานิชิหัวเราะ
"เปล่าซักหน่อย....ก็เห็นคุณพูดโน่นพูดนี่เหมือนตาแก่กร้านโลกก็เลยอย่างรู้ว่าต้องทำอย่างไรแค่นั้นเอง" เด็กหนุ่มพองแก้มอย่างขัดใจ เขาไม่ได้มองอย่างนั้นซักหน่อย
"งั้น....ไปอยู่กับชั้นมั๊ยล่ะ??" อาคานิชิถามขึ้นมาอย่างหน้าตาเฉย
"หา?" จากตาที่ดตอยู่แล้วก็เบิกโพลงเข้าไปอีก "ไม่จริงน่า!!คุณเป็นคนยุคไหนกันแน่เนี่ย??"
"คนยุคไหน?? เธอหมายความว่าไง??" อาคานิชิหันมาถามอย่างงงๆ
"ก็หมายความว่า คุณเจอผมที่กำลังจะถูกยิง"
"แล้ว..."
"แล้วก็บ่นๆทั้งที่ไม่ใช่เรื่องตัวเอง"
"แล้วไงล่ะ??"
"แล้วคุณก็ชวนผมไปอยู่ทั้งที่ไม่รู้จักกันซักนิด"
"ชั้นอาคานิชิ จิน...แล้วเธอล่ะ??" อาคานิชิมองเด็กหนุ่มแบบหาคำตอบ
"ผม?" เด็กหนุ่มขมวดคิ้วพลางชี้มือเข้าหาตัว อาคานิชิพยักหน้า "ยามาชิตะ โทโมฮิสะครับ"
"ก็รู้จักกันแล้ว" อาคานิชิยิ้ม
"เอ่อ....คุณนี่น๊า....ถ้าคุณนู้จักผมคุณจะไม่พูดแบบนั้นแน่" เด็กหนุ่มก้มซ่อนใบหน้าที่หมองลง
"ทำไม?" อาคานิชิขมวดคิ้วสงสัย
"ผมเป็นแค่เด็กส่งยา ทำเรื่องไม่ดีเยอะแยะจนไม่รู้จะพูดหมดรึป่าว??"
"แล้วไง?? ก็แค่ส่งยา หวังว่านายคงไม่ติด" เด็กหนุ่มรีบส่ายหน้าปฏิเสธจนผมสลวยกระจาย
"ร่างกายเป็นของมีค่าที่ผมเหลืออยู่ ผมคงไม่ทำลายมัน" ดวงตากลมเริ่มแดงก่ำ
"อย่าคิดมากเลย.....คิดว่าชั้นเผอิญเจอกับเธอแล้วเกิดถูกชะตาเลยจ้างให้ไปเป็นแม่บ้านล่ะกัน" อาคานิชิยิ้มอย่างอ่อนโยน
"แต่ผม..........."
"ไปด้วยกันเถอะ" มือใหญ่ถูกวางบนเรือนผมสลวยพลางจับโยกไปมาเหมือนเล่นกับเด็กๆ
"คุณนี่มันอ่อนโยนเกินไปแล้ว" โทโมฮิสะร้องไห้อย่างเสียไม่ได้ จนจินคว้าเอวบางเข้ามากอดเพื่อปลอบประโลม ไม่รู้สิ คิดแต่เพียงว่าทิ้งเด็กคนนี้ไปไม่ได้แน่ๆ
นั่นเป็นเหตุการณ์ที่ผมกับโทโมะเจอกัน เป็นวันเดียวกับที่ผมเสียคนที่รักที่สุดทั้งสองคนไป แต่พระเจ้าก็ส่งคนอีกคนที่ผมคิดว่าจะทำให้เขามีความสุขให้ได้มาให้ผม แค่นั้นผมก็คิดว่าพระเจ้าคงเห็นใจผมแล้วล่ะมั้ง?? ขอบคุณครับ......
"จินจออะไรน่ะ??" โทโมฮิสะถามจินเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาหลังจากการอธฐานจากบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์
"เขาว่ากันว่าถ้าบอกคำอธิฐานแล้วจะไม่เป็นจริงซะด้วยสิ...เพราะฉะนั้นความลับ" จินยิ้ม
"ใจร้าย!!!" โทโมฮิสะพองแก้มอย่างขัดใจ
"อย่าทำเป็นนั้นจะได้มั๊ย??" จินมองคนน่ารักด้วยสายตาดุๆ
"ทำอะไร?? ผมไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย ดุผมทำไมกัน" โทโมฮิสะพองแก้มอีกครั้งแบบไม่พอใจ อะไรกันผมไปทำอะไรกันเนี่ย แค่ว่าใจร้ายเนี่ยนะโกรธกันทำไม??
"แบบนี้น่ะ" จินเอานิวจิ้มๆที่แก้มใสๆของโทโมฮิสะ
"แล้วไง....ไม่เห็นมีใครบอกว่าทำไมได้" โทโมฮิสะแกล้งพองแก้มใส่จินใหญ่
"หยุด...มันน่ารักเกินไปต่างหาก.....และถ้าไม่หยุดก็จะจูบเดี๋ยวนี้แหละ" จินที่เผลอลืมตัวพูดเสียงดังลั่นเพราะหลงคิดไปเองว่าอยู่กันสองคน จนคนที่อยู่บริเวณนั้นหันมามองพวกเขาอย่างสนใจ อะไรจูบๆ อยากรู้ๆ โทโมฮิสะที่เหมือนจะอ่านสายตาจากคนรอบข้างออก ใบหน้าหวานก็ซับสีเลือดทันที "จินพูดอะไรน่ะ??" มือเล็กรีบคว้าแขนของจินเดินหนีออกจากบริเวณนั้นทันที
"พูดอะไรน่ะจิน ไม่ดูสถานที่เลยนะ" โทโมฮิสะปล่อยแขนจินแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น
"ก็พูดเรื่องจริง เธอน่ารักมากนี่น่า...ใครๆเห็นเข้าก็หลงรักเธอกันแย่สิ" จินพูดแบบน้อยใจ
"โอ๊ะ...คนรักดีกว่าคนเกลียดเห็นๆ" โทโมฮิสะยิ้มร่า
"ไม่ ไม่ได้......เธอต้องน่ารักกับชั้นคนเดียว" จินมองโทโมฮิสะอย่างเอาแต่ใจ
"อะไรกันจิน ผมพูดเล่นผมอยู่ของผมเฉยๆน่า ไม่มีใครมายุ่งกับผมหรอก อีกอย่างผมก็เป็นผู้ชายดูแลตัวเองได้น่า" โทโมฮิสะยิ้มจนตาปิด
"แต่เธอน่ารักจริงๆ" จินเดินเข้ามาใกล้คนน่ารักมากขึ้น
"โอยไม่เอาหรอกครับ....ชมผมว่าหล่อจะดีใจกว่านะ" โทโมฮิสะหันหน้าหนีซ่อนความอายเอาไว้ อะไรครับจินมาบอกผมอย่างนี้ได้ยังไงกันครับ
"ก็.........มัน..........................."
"พอเถอะครับ เรื่องไร้สาระน่ะ" โทโมฮิสะรีบตัดบทแล้วเดินไปที่รถจอดอยู่ จินเห็นดังนั้นก็รีบเดินตามไปเพื่อนเปิดประตูและขึ้นไปสตาร์ทรถออกจากวัดทันที
"ปีนี้อยากได้อะไรเป็นพิเศษรึเปล่า??" จินหันไปถามโทโมฮิสะที่นั่งตรงเบาะข้างคนขับ
"ไม่ล่ะครับ ที่อยู่จนทุกวันนี้ก็มากพอแล้วล่ะครับ...แล้วจินอยากได้อะไรป่ะ?" โทโมฮิสะละสายตาจากทางข้างหน้ามาจ้องมองที่ใบหน้าหล่อจัด ทุกปีทุกครั้งที่จินถามผมจะให้ครับตอบแบบนี้ทุกครั้ง และก็จะถามจินกลับด้วยความเคยชิน แต่ผมเองก็ไม่มีปัญญาซื้อของอะไรให้จินได้เลยเพราะว่าผมไม่มีเงินหรอก ทุกวันนี้อย่างที่รู้ๆ จินรับผิดชอบหมดทุกอย่างผมเคยขอที่จะออกไปทำงานพิเศษ แต่จินก็ปฎิเสธทุกครั้งบอกว่า "นายตัวแค่นี้ทำไมชั้นจะหาเลี้ยงไม่ได้ล่ะ...อย่าลำบากเลย ทำงานบ้านก็พอแล้ว" ผมเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไม บ้านจินก็มีคนรับใช้เยอะแยะแล้วผมจะทำอะไรก็ได้คำตอบกลับมาว่า "ทำตัวน่ารักๆ ทำอาหารมื้อเย็นทุกวันก็พอ นอกนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแม่บ้านคนอื่นๆ" ไอ้ที่ทำตัวน่ารักๆมันอะไรกัน
"อืม................................" เสียงของจินเหมือนคิดหนัก
"ปีนี้อยากได้เหรอ? เห็นปกติปฎิเสธตลอด" โทโมฮิสะมองหน้าจินอย่างตั้งใจเมื่อเห็นว่าท่าทางของจินจะคิดอยู่ แล้วเขาจะมีปัญญาซื้อของที่จินอยากได้มั๊ยเนี่ย??
"อืม....อยากได้.....อยากได้ดทโมะเป็นเมีย" จินพูดพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่
"เห?...อะไรกัน.....ล้อกันเล่นล่ะซิ" โทโมฮิสะทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อกับคำพูดที่ได้ยิน
"ใครว่าล้อเล่นกันล่ะ??" จินเหยียบเบรคกะทันหัน ส่งผลให้ร่างบางกระตุกไปข้างหน้าเล็กน้อย
"ไม่มั้งครับ" โทโมฮิสะส่ายหัวจนผมยุ่ง จินเอี่ยวตัวเข้ามาใกล้ใบหน้าหวานเรื่อยๆ มือเล็กยันอกกว้างๆไว้
"จริงๆนะ...ชั้นรักเธอนะโทโมะ" จินส่งสายตาเป็นประกายไปให้ โทโมฮิสะทำได้เพียงเบือนใบหน้าหนีเท่านั้น
"มันเป็นไปไม่ได้หรอกจิน ผมเป็นผู้ชายนะจิน"
"ไม่เกี่ยว รักก็คือรัก"
"แต่ฐานะเรามันต่างกัน" โทโมฮิสะหันกลับมามองใบหน้าคมด้วยแววตาหมองเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด
"มันไม่ใช่ข้ออ้างที่ดีเลย....เลิกดูถูกตัวเองเถอะ" จินก้มลงประทับจูบที่อ่อนโยนลงบนริมฝีปากอิ่ม
"อึ่ก......จิน" โทโมฮิสะพยายามดันอกกว้างให้ออกห่างแต่ก็ไม่เป็นผม เรียวลิ้นถูกส่งเข้าไปสำรวจภายในอย่างเชี่ยวชาญ
"พะ....พอ....พอแล้ว" โทโมฮิสะพยายามพูดแต่ดูไม่เป็นภาษาซักเท่าไหร่ มือใหญ่รั้งท้ายทอยอย่างแผ่วเบา ลิ้นอุ่นไล่ไปตามเรียวฟัน ลิ้นต่อลิ้นที่ตวัดเหวี่ยง ซึ่งตอนแรกที่ดูเหมือนจะไม่ตอบสนองแต่พอถูกรุกล้ำเข้าไปก็ตวัดตอบทันที "อือ....." โทโมฮิสะกระพริบตาถี่ๆ พลางตีไปเบาที่หลังจิน
"อ่า........" จินถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย
"แฮ่กๆๆ" โทโมฮิสะหอบหายใจจนตัวโยน "หายใจไม่ทันเหรอ??" จินถามโทโมฮิสะอย่างเป็นห่วง
"จิน....ทำอะไรลงไปน่ะ??" น้ำใสๆรินไหลออกมาจากดวงตาสวย "มันทำให้ความตั้งใจของผมพังลงนะครับ" มือใหญ่ประคองพวงแก้มใส นิ้วโป้งปาดน้ำตาออกให้อย่างอ่อนโยน
"ผมต้องหักห้ามใจไม่ให้คิดมากเรื่องจิน ผมต้องพยายามหลอกตัวเองว่าผมไม่ได้รักจิน....แต่จินมาทำแบบนี้มันแกล้งกันชัดๆ.....ตรงนี้มันปวดเหลือเกินครับ" โทโมฮิสะจับมือใหญ่ของจินไปทาบที่หน้าอกของตัวเอง
"ให้ตายเหอะ ทำตัวน่าเกลียดซักวันจะตายมั๊ย?? โทโมะ....ให้ชั้นไม่ใจเต็นแรงเพราะคำพูดน่ารักๆแบบนี้ได้มั๊ย??" จินยิ้มพลางประทับรอยจูบที่หน้าผากมนของคนหน้าหวานเนิ่นนานก่อนจะลากไล้ลงมาที่พวงแก้มใสและลงท้ายที่ปากอิ่มสีเชอรี่สดอย่างดื่มด่ำ
---------TBC--------
“จินๆ ตรงนี่เค้าเขียนว่า –ทีบีซี- คืออะไรเหรอ?? ที่ชั้นเป็นพรีเซ้นเตอร์ให้ป่ะ??” ยามะพีหันมาถามจินอย่างสงสัย
“ไม่ใช่ๆ” จินหัวเราะในความไร้เดียงสาของยามะพี “ป่าวๆ มันแปลว่า To be continue อ่ะ ติดตามตอนต่อไป”
“อ่อ...เหรอ?? ลืมไปว่าเก่งอังกฤษ” ยามะพีมองอย่างหมั่นไส้
“แล้วไปเอามาจากไหน??” ยามะพีชูกระดาษขึ้นถาม
“ก็บังเอิญเข้าบอร์ดFIXXXแล้วไปเจอะ เลยปริ๊นท์มาอ่านอ่ะ” จินยิ้มอย่างไม่รู้อะไรซะแล้ว
“แล้วมันอะไรจินพี นายเป็นฝ่ายรุกงั้นเหรอ?? หา?? หมายความว่าไง??” ยามะพีถามอารมณ์เสีย
“ก็ตามนั้น”
“เขามาต่อเอามาให้อ่านด้วยนะ” ยามะพียิ้มก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างไม่สนใจ
“พี.....อย่าเพิ่งไปซิคร๊าบบ....มามะ มาทำอย่างว่ากันก่อน” จินวิ่งตามไปโอบคนรักจากด้านหลัง เอาคางกดไหล่ไว้อย่างอ้อนๆ
“ทะลึ่ง” ยามะพีหันหลังกลับมาประชันหน้าก่อนจะโน้มหน้าจินเพื่อนประทับจูบอย่างดูดดื่ม
“คิดว่าจะสนใจฟิคมากกว่าตัวจริงซะแล้ว” ยามะพียิ้มก่อนเดินนำหน้าเขาห้องไป
“ชิว่าเขาทะลึ่ง...ตัวเองเดินนำหน้าไปเลยแหะ” จินหัวเราะชอบใจก่อนเดินตามไปทำอะไรเฉพาะเราสองคนในห้อง
------TBC ต่อเวอร์ชั่น 4.1 -----
Author : Akashita
Paring : Jin♥P
ตอน ยอดชายนายจิน กับแม่ยอดขมองอิ่มโทโมะ
กระดาษเอสี่ที่วางเป็นปึกถูกมือใหญ่บรรจงหยิบขึ้นมาเพ่งพินิจอย่างตั้งใจ สายตาบ่งบอกถึงความตั้งอกตั้งใจอย่างเต็มที่ เนื้อหาในกระดาษทำให้ร่างใหญ่ที่นั่งอ่านถึงกับหน้าแดงก่อนที่มือใหญ่นั่นจะวางกระดาษลงตรงหน้าอย่างอายๆ "ไม่นะ.....อะไรจะขนาดนี้....เห็นทีต้องหามาอ่านเยอะๆซะแล้ว" พูดจบอาคานิชิ จิน ก็หยิบกระดาษปึกนั้นขึ้นมาอ่านอีกครั้ง
ตึ่ก ตึ่ก ตึ่ก ไม่ใช่เสียงอะไรหากแต่เป็นเสียงหัวใจของอาคานิชิ จิน
"จิ๊นนนนน.........จินๆ อยู่ป่าว" เสียงใสที่คุ้นเคยผลักประตูห้องเข้ามาอย่างเคยชิน
"อ่านอะไรอยู่น่ะ??" ร่างบาง((??)) (ไหล่หนา) ไม่รอช้าหยิบมันขึ้นมาอ่านอย่างเอาแต่ใจ มีอะไรที่น่าสนใจกว่ายามาชิตะ โทโมฮิสะที่อยู่ตรงหน้านี่อีกเหรอ? อาคานิชิ จิน......
"อย่าอ่านนะพี........." อาคานิชิรีบแย่งคืนอย่างสุดกำลัง แต่บวกด้วยพลังกล้ามและอกทะลุร้อยคงมิสามารถต้านทานแรงโน้มถ่วงได้อาคานิชิจึงถูกผลักไปติดกำแพงเลยทีเดียว
"เอ๊ะ........นี่มัน......อะไรกันเนี่ย" สายตายังคงเพ่งไม่ที่กระดาษอย่างไม่วางตา พลันใบหน้าใสเริ่มซับสีเลือดขึ้นมาทันที
"น่าอายที่สุดเลย........" แต่ใบหน้าใสกลับแดงขึ้นเรื่อย จ้องมองกระดาษปึกนั้นอย่างไม่ลดละราวกับมาจะแทรกตัวเข้าไปอยู่ในกระดาษแผ่นนั้นก็ไม่ปาน
-----------------------------------------------------------------------------
-ในกระดาษ-
[FIC] ยอดชายนายจิน กับแม่ยอดขมองอิ่มโทโมะ
JinP
ท่ามกลางสังคมที่มีการแก่งแย่งกันผู้คนทั่วไปเดือดร้อนจากภาระงานที่มากมาย เวลาที่เร่งรีบ กลับมีคนอีกกลุ่มที่แทบไม่ได้ขยับแต่ก็สุขสบายกว่าใคร เพราะพวกเค้าคือ อาคานิชิ กรุ๊ป ((อีกแล้ว))บริษัทที่กุมญี่ปุ่นไว้ในกำมือ พวกเค้าทำทุกอย่างที่สามารถทำได้ตั้งแต่ไม่จิ้มฟันยันน้ำมัน พวกเค้ามีกิจการทั่วญี่ปุน และทั่วโลกเรียกได้ว่าพวกเค้าเป็น อภิมหาโคตะระเศรษฐีเลยทีเดียว และตระกูลอาคานิชิ ก็มีผู้นำที่เป็นสายเลือดของผู้ก่อตั้งโดยตรง เรียกง่ายๆว่าเป็น ลูกนั่นเอง เขาคือ อาคานิชิ จิน จินเป็นผู้ชายรูปร่างสูง หน้าตาคมคาย ผิวขาวใส จัดได้ว่าเป็นผู้บริหารที่มีฝีมือเก่งฉกาจเลยที่เดียว
"วันนี้ท่านมีประชุมตอนบ่ายสองค่ะ" เลขาแจงตารางงานให้ชายหนุ่มฟัง
"อืม....มีอะไรอีกมั๊ย??" ชายหนุ่มถามยังไม่ละสายตาจาดเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้า
"หมดแค่นี้ล่ะค่ะ" เลขาปิดสมุดพลางก้มหัวก่อนเดินออกนอกห้องไป
ชายหนุ่มยังคงตั้งตาตั้งตาทำงานต่อไป ใครมาเห็นภาพนี้คงคิดว่าเขาเป็นคนขยันสินะ แต่เปล่าหรอก เขาเพียงต้องการทำให้มันเสร็จไวๆ เพื่อที่เขาจะได้กลับไปหา.........................พนักงานในบริษัทต่างพากันสงสัยว่าประธานบริษัทที่กำลังหนุ่มกำลังแน่น หน้าตาหล่อเหลาเป็นที่ชื่นชมของเหล่าพนักงาน และเป็นที่หมายปองของพวกสาวไฮโซมากมาย แต่อาคานิชิ จิน กลับเลือกที่จะกลับบ้านตอนงานเสร็จ ไม่เที่ยวหาผู้หญิงเหมือนพวกหนุ่มโสดทั่วไป เพราะเท่าที่รู้ว่า อาคานิชิ จิน ไม่มีแฟนและก็ยังไม่ได้แต่ง เรียกได้ว่า เป็นหนุ่มโสดสนิท เลยที่เดียว
"กลับมาแล้ว"
"กลับมาแล้วเหรอ??" เสียงใสดังออกมาจากในครัว
"อืม.......หอมเชียว......ทำอะไรน่ะ??" ร่างสูงเดินตามกลิ่นเข้าไปในครัว
"ก็เบอร์เกอร์ของโปรดจินไง" คนตัวเล็กหันมายิ้มให้อาคานิชิอย่างสดใส
"เนื้อวัวรึป่าว??" อาคานิชิถามถึงของโปรด
"อืม..........ผัดกับหอมใหญ่ด้วย....จินชอบใช่มั๊ย??" เสียงใสๆยังคงถามไปเรื่อย
"ชอบ.....ชอบมากด้วย" ตาคมปราดยังคงจ้องไปที่คนทำอย่างไม่ลดละ
"อะไร....จิน อยากกินขนาดนั้นเลยเหรอ??" ใบหน้าหวานหันมาถามยิ้มๆ คงเหนื่อยมากสิทำงานมาทั้งวันคงหิวแย่
"ใช่อยากกินมาก......หิวจนจะเป็นบ้าแล้ว" นัยน์ตาคมมองลึกเข้าไปในตากลมโตของอีกฝ่าย
"อะไรกันจินอย่ามองผมแบบนี้สิ.......ไปอาบน้ำก่อนนะ...จินอาบเสร็จ อาหารก็เสร็จพอดีแหละ" คนหน้าหวานไล่อาคานิชิไปอย่างอายๆ จ้องอยู่ได้เขาทำอะไรไม่ถูกจริงๆ เขาแพ้สายตาแบบนั้นอย่ามองให้หวั่นไหวสิจินก็
"หว๊าาาา......ก็ได้ๆ คิดว่าวันนี้จะให้ยามาชิตะคุงถูหลังให้ซะหน่อย" อาคานิชิสะบัดหน้าก่อนจะลุกกระแทกเก้าอี้ปังๆ
ไม่ได้แล้วถ้าลองเรียกว่ายามาชิตะคุงละก็โกรธแหงๆเลย "ก็ได้ๆ รอตรงนี้แหละเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว" คนหน้าหวานหันมายิ้มพลางส่ายหน้าช้าๆ เอาใจยากจริงๆเลยให้ตายสิ โทโมฮิสะเร่งมือทำอาหารเย็นให้เสร็จอย่างรวดเร็ว
“ให้ชั้นช่วยมั๊ย?? โทโมะ??” ร่างสูงมายื่นใกล้ๆ ได้กลิ่นโคโลจญ์แบบผู้ใหญ่ลอยมา
“อ๋อ.....จะเสร็จแล้วล่ะจิน”
“โทโมะ” อาคานิชิเรียกชื่ออีกฝ่าย
“ก็ได้.....คนซุปตรงนั้นนะ ถ้าเดือดก็ปิดแก๊สเลยนะ” ทั้งสองคนช่วยกันทำอาหารเย็นจนเสร็จ ตั้งโต๊ะ และลงมือรับประทานกันอย่างเอร็ดอร่อย อีกมือแล้วที่คนทั้งสองได้ทานอาหารร่วมกัน ตั้งแต่งพ่อแม่ของจินได้จากไปเพราะอุบัติเหตุเครื่องบินในขณะที่ท่าทั้งสองเดินทางไปติดต่อธุรกิจในสเปน หากแต่ท่านทั้งสองโชคร้ายเหลือเกิน ท่านจากลูกชายของท่านไปเร็วเกินไป ในวันเดียวกันที่อาคานิชิ จินรู้ข่าวพ่อแม่ของเขา เขาได้เจอกับโทโมฮิสะ นั่นทำให้เขารู้ว่า ไม่ใช่เขาที่กำลังแย่ที่สุด ยังมีคนที่แย่กว่าเขาอีกมากมาย ภาพที่จินเห็นคือชายหนุ่มรูปร่างกำยำกำลังทุบตีเด็กผู้หญิงบอบบางคนหนึ่ง
“แกส่งของไม่ครบ มันหายไปไหน?” ชายคนนึงแตะเข้าที่ท้องของเด็กผู้หญิงคนนั้น
“ผมไม่รู้ครับ ผมไม่รู้จริงๆ” เด็กผู้ชายเหรอ??
“แล้วมันหายไปได้ไง?” ชายอีกคนเข้ามาคว้าคอเสื้อของเด็กหนุ่มนั้นแรงๆ
“ผมไม่รู้จริงๆ” เด็กหนุ่มยกมือไหว้ เอาเถอะมันไม่ใช่เรื่องของเขาซักหน่อย บางทีอาจจะขัดประโยชน์อะไรกันนิดหน่อยก็ได้มั้ง อาคานิชิคิดในแง่ดี
“ไม่รู้ งั้นก็กินลูกปืนไปแล้วกัน” พอได้ยินคำว่าลูกปืนอาคานิชิชะงักเท้าหันกลับไปมอง
“จะหนีงั้นเหรอ??” ชายคนนั้นจิกเอาที่ผมสีน้ำตาลอ่อนอย่างแรง จนเด็กหนุ่มหยุดชะงัก
“อ๊ะ.....ขอโทษครับ....พอดีผมเห็นตำรวจทางด้านนู้น ถ้าเด็กคนนี้ขโมยของยังไงพาเขาไปส่งให้กับตำรวจดีมั๊ยครับ” อาคานิชิ ตัดสินใจเดินเข้าไปหา
“ไหน?? ตำรวจเหรอ??” ชายสองคนทำหน้าตาเลิ่กลั่ก
“ฝากไว้ก่อนเถอะแก๊” ชายที่จิกผมสลวยกระชากมือออกอย่างขัดใจ ก่อนวิ่งหนีออกไปจนลับสายตา
“เป็นอะไรมากมั๊ย??” อาคานิชิทรุดตัวลงนั่งดูอาการของเด็กหนุ่มที่ทรุดลงไปเมื่อครู่
“ไม่......คุณไปเถอะไม่ต้องมายุ่งกับผม” เด็กหนุ่มสะบัดมือที่ร่างสูงมือจับไว้เขาปฏิเสธแต่ในใจนั้นกลับอุ่นเหลือเกินอยากให้มีคนเป็นห่วงเขาอย่างนี้บ้าง แม่ที่ทิ้งเขาไปเป็นห่วงเขาบ้างรึเปล่านะ?? ไหล่ของเด็กหนุ่มเริ่มสั่นระริก
“เป็นอะไร ร้องไห้เหรอ??” ขณะนั้นเม็ดฝนก็หล่นลงมาจากน้อยกลายเป็นมาก
“อะไรกันอยู่ดีๆก็ตกลงมา” ร่างสูงบ่น ก่อนจะผยุงตัวของเด็กหนุ่มให้ลุกขึ้น
“อย่ามายุ่งกับผม ผมเป็นคนไม่ดี ใช่ผมเป็นคนไม่ดีไปอยู่ที่ไหนก็จะทำให้คนอื่นดือดร้อนทุกครั้งไม่เอาแล้ว ต่อไปจะอยู่คนเดียวให้ตายไปคนเดียวจะดีกว่า หากินเอาข้างถนนนี่แหละ” เด็กหนุ่มพรึมพรำดูถูกตัวเองจนร่างสูงไม่ชอบใจ
......เพี้ยะ........ ร่างสูงตบหน้าเด็กหนุ่มเพื่อนเรียกสติคืนมา
“คุณตบผม” เด็กหนุ่มจับแก้มตัวเองที่รู้สึกชาก่อนจะกลายมาเป็นเจ็บ
“ใช่” อาคานิชิตอบเรียบๆ "ตราบใดที่นายยังรู้สึก นายต้องอยู่ต่อไป....อย่าดูถูกตัวเองสิ"
"ผมพูดเรื่องจริงต่างหาก" เด็กหนุ่มพูดเบาๆ
"มันไม่มีประโยชน์ที่นายจะเอาแต่พูดถึงเรื่องอดีต"
"แต่มันก็เป็นอดีตที่เป็นความจริง" เด็กหนุ่มยังคงเถียง
"คนเรามีอดีตที่เป็นความจริงทุกคน จนถึงเมื่อกี้....และนี่คือปัจจุบัน" อาคานิชิกำลังจะพูดต่อแต่ถูกเด็กหนุ่มขัดขึ้น
"คุณช่วยผมทำไม??"
"ชั้นเป็นพลเมืองดีล่ะมั้ง??" อาคานิชิยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันเพียงแค่ได้ยินว่าเด็กคนนี้จะต้องโดนยิงเขาก็เดินเข้ามาอย่างไม่รู้ตัว
"เป็นใครก็ต้องทำแบบนี้...คนกำลังจะโดนยิงนะ ไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่นะสำหรับชั้น" อาคานิชิยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ
"คุณเป็นคนดีนะ" เด็กหนุ่มมองหน้าอาคานิชิอย่างตั้งใจ
"บนโลกนี้ ประเทศนี้มีคนดีเยอะแยะไป เพียงแต่เธอโชคร้ายที่ไม่เจอคนพวกนั้นเองล่ะ" อาคานิชิยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เด็กหนุ่ม
"โชคร้าย?" เด็กหนุ่มทวนคำอย่างสงสัย
"ใช่ เธอโชคร้ายที่เจอแต่คนไม่ดี"
"ผมต้องทำยังไง" ดวงตากลมโตจ้องลึกไปที่นัยน์ตาคมปราด
"มองอย่างนั้นอย่างกับจะบอกว่า -พาผมไปทีสิครับ- อย่างงั้นแหละ" อาคานิชิหัวเราะ
"เปล่าซักหน่อย....ก็เห็นคุณพูดโน่นพูดนี่เหมือนตาแก่กร้านโลกก็เลยอย่างรู้ว่าต้องทำอย่างไรแค่นั้นเอง" เด็กหนุ่มพองแก้มอย่างขัดใจ เขาไม่ได้มองอย่างนั้นซักหน่อย
"งั้น....ไปอยู่กับชั้นมั๊ยล่ะ??" อาคานิชิถามขึ้นมาอย่างหน้าตาเฉย
"หา?" จากตาที่ดตอยู่แล้วก็เบิกโพลงเข้าไปอีก "ไม่จริงน่า!!คุณเป็นคนยุคไหนกันแน่เนี่ย??"
"คนยุคไหน?? เธอหมายความว่าไง??" อาคานิชิหันมาถามอย่างงงๆ
"ก็หมายความว่า คุณเจอผมที่กำลังจะถูกยิง"
"แล้ว..."
"แล้วก็บ่นๆทั้งที่ไม่ใช่เรื่องตัวเอง"
"แล้วไงล่ะ??"
"แล้วคุณก็ชวนผมไปอยู่ทั้งที่ไม่รู้จักกันซักนิด"
"ชั้นอาคานิชิ จิน...แล้วเธอล่ะ??" อาคานิชิมองเด็กหนุ่มแบบหาคำตอบ
"ผม?" เด็กหนุ่มขมวดคิ้วพลางชี้มือเข้าหาตัว อาคานิชิพยักหน้า "ยามาชิตะ โทโมฮิสะครับ"
"ก็รู้จักกันแล้ว" อาคานิชิยิ้ม
"เอ่อ....คุณนี่น๊า....ถ้าคุณนู้จักผมคุณจะไม่พูดแบบนั้นแน่" เด็กหนุ่มก้มซ่อนใบหน้าที่หมองลง
"ทำไม?" อาคานิชิขมวดคิ้วสงสัย
"ผมเป็นแค่เด็กส่งยา ทำเรื่องไม่ดีเยอะแยะจนไม่รู้จะพูดหมดรึป่าว??"
"แล้วไง?? ก็แค่ส่งยา หวังว่านายคงไม่ติด" เด็กหนุ่มรีบส่ายหน้าปฏิเสธจนผมสลวยกระจาย
"ร่างกายเป็นของมีค่าที่ผมเหลืออยู่ ผมคงไม่ทำลายมัน" ดวงตากลมเริ่มแดงก่ำ
"อย่าคิดมากเลย.....คิดว่าชั้นเผอิญเจอกับเธอแล้วเกิดถูกชะตาเลยจ้างให้ไปเป็นแม่บ้านล่ะกัน" อาคานิชิยิ้มอย่างอ่อนโยน
"แต่ผม..........."
"ไปด้วยกันเถอะ" มือใหญ่ถูกวางบนเรือนผมสลวยพลางจับโยกไปมาเหมือนเล่นกับเด็กๆ
"คุณนี่มันอ่อนโยนเกินไปแล้ว" โทโมฮิสะร้องไห้อย่างเสียไม่ได้ จนจินคว้าเอวบางเข้ามากอดเพื่อปลอบประโลม ไม่รู้สิ คิดแต่เพียงว่าทิ้งเด็กคนนี้ไปไม่ได้แน่ๆ
นั่นเป็นเหตุการณ์ที่ผมกับโทโมะเจอกัน เป็นวันเดียวกับที่ผมเสียคนที่รักที่สุดทั้งสองคนไป แต่พระเจ้าก็ส่งคนอีกคนที่ผมคิดว่าจะทำให้เขามีความสุขให้ได้มาให้ผม แค่นั้นผมก็คิดว่าพระเจ้าคงเห็นใจผมแล้วล่ะมั้ง?? ขอบคุณครับ......
"จินจออะไรน่ะ??" โทโมฮิสะถามจินเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาหลังจากการอธฐานจากบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์
"เขาว่ากันว่าถ้าบอกคำอธิฐานแล้วจะไม่เป็นจริงซะด้วยสิ...เพราะฉะนั้นความลับ" จินยิ้ม
"ใจร้าย!!!" โทโมฮิสะพองแก้มอย่างขัดใจ
"อย่าทำเป็นนั้นจะได้มั๊ย??" จินมองคนน่ารักด้วยสายตาดุๆ
"ทำอะไร?? ผมไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย ดุผมทำไมกัน" โทโมฮิสะพองแก้มอีกครั้งแบบไม่พอใจ อะไรกันผมไปทำอะไรกันเนี่ย แค่ว่าใจร้ายเนี่ยนะโกรธกันทำไม??
"แบบนี้น่ะ" จินเอานิวจิ้มๆที่แก้มใสๆของโทโมฮิสะ
"แล้วไง....ไม่เห็นมีใครบอกว่าทำไมได้" โทโมฮิสะแกล้งพองแก้มใส่จินใหญ่
"หยุด...มันน่ารักเกินไปต่างหาก.....และถ้าไม่หยุดก็จะจูบเดี๋ยวนี้แหละ" จินที่เผลอลืมตัวพูดเสียงดังลั่นเพราะหลงคิดไปเองว่าอยู่กันสองคน จนคนที่อยู่บริเวณนั้นหันมามองพวกเขาอย่างสนใจ อะไรจูบๆ อยากรู้ๆ โทโมฮิสะที่เหมือนจะอ่านสายตาจากคนรอบข้างออก ใบหน้าหวานก็ซับสีเลือดทันที "จินพูดอะไรน่ะ??" มือเล็กรีบคว้าแขนของจินเดินหนีออกจากบริเวณนั้นทันที
"พูดอะไรน่ะจิน ไม่ดูสถานที่เลยนะ" โทโมฮิสะปล่อยแขนจินแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น
"ก็พูดเรื่องจริง เธอน่ารักมากนี่น่า...ใครๆเห็นเข้าก็หลงรักเธอกันแย่สิ" จินพูดแบบน้อยใจ
"โอ๊ะ...คนรักดีกว่าคนเกลียดเห็นๆ" โทโมฮิสะยิ้มร่า
"ไม่ ไม่ได้......เธอต้องน่ารักกับชั้นคนเดียว" จินมองโทโมฮิสะอย่างเอาแต่ใจ
"อะไรกันจิน ผมพูดเล่นผมอยู่ของผมเฉยๆน่า ไม่มีใครมายุ่งกับผมหรอก อีกอย่างผมก็เป็นผู้ชายดูแลตัวเองได้น่า" โทโมฮิสะยิ้มจนตาปิด
"แต่เธอน่ารักจริงๆ" จินเดินเข้ามาใกล้คนน่ารักมากขึ้น
"โอยไม่เอาหรอกครับ....ชมผมว่าหล่อจะดีใจกว่านะ" โทโมฮิสะหันหน้าหนีซ่อนความอายเอาไว้ อะไรครับจินมาบอกผมอย่างนี้ได้ยังไงกันครับ
"ก็.........มัน..........................."
"พอเถอะครับ เรื่องไร้สาระน่ะ" โทโมฮิสะรีบตัดบทแล้วเดินไปที่รถจอดอยู่ จินเห็นดังนั้นก็รีบเดินตามไปเพื่อนเปิดประตูและขึ้นไปสตาร์ทรถออกจากวัดทันที
"ปีนี้อยากได้อะไรเป็นพิเศษรึเปล่า??" จินหันไปถามโทโมฮิสะที่นั่งตรงเบาะข้างคนขับ
"ไม่ล่ะครับ ที่อยู่จนทุกวันนี้ก็มากพอแล้วล่ะครับ...แล้วจินอยากได้อะไรป่ะ?" โทโมฮิสะละสายตาจากทางข้างหน้ามาจ้องมองที่ใบหน้าหล่อจัด ทุกปีทุกครั้งที่จินถามผมจะให้ครับตอบแบบนี้ทุกครั้ง และก็จะถามจินกลับด้วยความเคยชิน แต่ผมเองก็ไม่มีปัญญาซื้อของอะไรให้จินได้เลยเพราะว่าผมไม่มีเงินหรอก ทุกวันนี้อย่างที่รู้ๆ จินรับผิดชอบหมดทุกอย่างผมเคยขอที่จะออกไปทำงานพิเศษ แต่จินก็ปฎิเสธทุกครั้งบอกว่า "นายตัวแค่นี้ทำไมชั้นจะหาเลี้ยงไม่ได้ล่ะ...อย่าลำบากเลย ทำงานบ้านก็พอแล้ว" ผมเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไม บ้านจินก็มีคนรับใช้เยอะแยะแล้วผมจะทำอะไรก็ได้คำตอบกลับมาว่า "ทำตัวน่ารักๆ ทำอาหารมื้อเย็นทุกวันก็พอ นอกนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแม่บ้านคนอื่นๆ" ไอ้ที่ทำตัวน่ารักๆมันอะไรกัน
"อืม................................" เสียงของจินเหมือนคิดหนัก
"ปีนี้อยากได้เหรอ? เห็นปกติปฎิเสธตลอด" โทโมฮิสะมองหน้าจินอย่างตั้งใจเมื่อเห็นว่าท่าทางของจินจะคิดอยู่ แล้วเขาจะมีปัญญาซื้อของที่จินอยากได้มั๊ยเนี่ย??
"อืม....อยากได้.....อยากได้ดทโมะเป็นเมีย" จินพูดพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่
"เห?...อะไรกัน.....ล้อกันเล่นล่ะซิ" โทโมฮิสะทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อกับคำพูดที่ได้ยิน
"ใครว่าล้อเล่นกันล่ะ??" จินเหยียบเบรคกะทันหัน ส่งผลให้ร่างบางกระตุกไปข้างหน้าเล็กน้อย
"ไม่มั้งครับ" โทโมฮิสะส่ายหัวจนผมยุ่ง จินเอี่ยวตัวเข้ามาใกล้ใบหน้าหวานเรื่อยๆ มือเล็กยันอกกว้างๆไว้
"จริงๆนะ...ชั้นรักเธอนะโทโมะ" จินส่งสายตาเป็นประกายไปให้ โทโมฮิสะทำได้เพียงเบือนใบหน้าหนีเท่านั้น
"มันเป็นไปไม่ได้หรอกจิน ผมเป็นผู้ชายนะจิน"
"ไม่เกี่ยว รักก็คือรัก"
"แต่ฐานะเรามันต่างกัน" โทโมฮิสะหันกลับมามองใบหน้าคมด้วยแววตาหมองเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด
"มันไม่ใช่ข้ออ้างที่ดีเลย....เลิกดูถูกตัวเองเถอะ" จินก้มลงประทับจูบที่อ่อนโยนลงบนริมฝีปากอิ่ม
"อึ่ก......จิน" โทโมฮิสะพยายามดันอกกว้างให้ออกห่างแต่ก็ไม่เป็นผม เรียวลิ้นถูกส่งเข้าไปสำรวจภายในอย่างเชี่ยวชาญ
"พะ....พอ....พอแล้ว" โทโมฮิสะพยายามพูดแต่ดูไม่เป็นภาษาซักเท่าไหร่ มือใหญ่รั้งท้ายทอยอย่างแผ่วเบา ลิ้นอุ่นไล่ไปตามเรียวฟัน ลิ้นต่อลิ้นที่ตวัดเหวี่ยง ซึ่งตอนแรกที่ดูเหมือนจะไม่ตอบสนองแต่พอถูกรุกล้ำเข้าไปก็ตวัดตอบทันที "อือ....." โทโมฮิสะกระพริบตาถี่ๆ พลางตีไปเบาที่หลังจิน
"อ่า........" จินถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย
"แฮ่กๆๆ" โทโมฮิสะหอบหายใจจนตัวโยน "หายใจไม่ทันเหรอ??" จินถามโทโมฮิสะอย่างเป็นห่วง
"จิน....ทำอะไรลงไปน่ะ??" น้ำใสๆรินไหลออกมาจากดวงตาสวย "มันทำให้ความตั้งใจของผมพังลงนะครับ" มือใหญ่ประคองพวงแก้มใส นิ้วโป้งปาดน้ำตาออกให้อย่างอ่อนโยน
"ผมต้องหักห้ามใจไม่ให้คิดมากเรื่องจิน ผมต้องพยายามหลอกตัวเองว่าผมไม่ได้รักจิน....แต่จินมาทำแบบนี้มันแกล้งกันชัดๆ.....ตรงนี้มันปวดเหลือเกินครับ" โทโมฮิสะจับมือใหญ่ของจินไปทาบที่หน้าอกของตัวเอง
"ให้ตายเหอะ ทำตัวน่าเกลียดซักวันจะตายมั๊ย?? โทโมะ....ให้ชั้นไม่ใจเต็นแรงเพราะคำพูดน่ารักๆแบบนี้ได้มั๊ย??" จินยิ้มพลางประทับรอยจูบที่หน้าผากมนของคนหน้าหวานเนิ่นนานก่อนจะลากไล้ลงมาที่พวงแก้มใสและลงท้ายที่ปากอิ่มสีเชอรี่สดอย่างดื่มด่ำ
---------TBC--------
“จินๆ ตรงนี่เค้าเขียนว่า –ทีบีซี- คืออะไรเหรอ?? ที่ชั้นเป็นพรีเซ้นเตอร์ให้ป่ะ??” ยามะพีหันมาถามจินอย่างสงสัย
“ไม่ใช่ๆ” จินหัวเราะในความไร้เดียงสาของยามะพี “ป่าวๆ มันแปลว่า To be continue อ่ะ ติดตามตอนต่อไป”
“อ่อ...เหรอ?? ลืมไปว่าเก่งอังกฤษ” ยามะพีมองอย่างหมั่นไส้
“แล้วไปเอามาจากไหน??” ยามะพีชูกระดาษขึ้นถาม
“ก็บังเอิญเข้าบอร์ดFIXXXแล้วไปเจอะ เลยปริ๊นท์มาอ่านอ่ะ” จินยิ้มอย่างไม่รู้อะไรซะแล้ว
“แล้วมันอะไรจินพี นายเป็นฝ่ายรุกงั้นเหรอ?? หา?? หมายความว่าไง??” ยามะพีถามอารมณ์เสีย
“ก็ตามนั้น”
“เขามาต่อเอามาให้อ่านด้วยนะ” ยามะพียิ้มก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างไม่สนใจ
“พี.....อย่าเพิ่งไปซิคร๊าบบ....มามะ มาทำอย่างว่ากันก่อน” จินวิ่งตามไปโอบคนรักจากด้านหลัง เอาคางกดไหล่ไว้อย่างอ้อนๆ
“ทะลึ่ง” ยามะพีหันหลังกลับมาประชันหน้าก่อนจะโน้มหน้าจินเพื่อนประทับจูบอย่างดูดดื่ม
“คิดว่าจะสนใจฟิคมากกว่าตัวจริงซะแล้ว” ยามะพียิ้มก่อนเดินนำหน้าเขาห้องไป
“ชิว่าเขาทะลึ่ง...ตัวเองเดินนำหน้าไปเลยแหะ” จินหัวเราะชอบใจก่อนเดินตามไปทำอะไรเฉพาะเราสองคนในห้อง
------TBC ต่อเวอร์ชั่น 4.1 -----
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น