[SF]......... My Idol.....ตอนที่ 1

title : [fic]......... My Idol.....ตอนที่ 1
author : monki-p + peachy
Paring : พี*จิน หรือว่า จิน*พี


--ณ โรงเรียนเซนต์จอนนี่--
เสียงเจื้อยแจ่วที่ดังปอดแปดอยู่ข้างหู อู๊ดๆ อี๊ดๆ
ฟังไม่เป็นภาษาคนสักเท่าไหร่ เสียงตะโกนโวกเวกภายในห้อง วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน

"อู๊ดๆ อุ้ย!!! กรี๊ดดดดดดดด ทักกี้ล่ำมากเลยฮ้าาา.....นี่ดูสิพีจัง"
เสียงชายใจหญิงคำรามขึ้น
"หา?? อืมๆก็ดีนะ จินชอบแบบนี้เหรอ??"
ร่างบาง หน้าตาหวาน ผมหยิกทองท้าวคางถาม
"อืม....จินนะช๊อบชอบแหละ" ร่างหนาเอามือประสานหน้าอก เหมือนวัยรุ่นสาวพบรักกับชายหนุ่ม
'ชิน่ารักตายล่ะมึงอีจิ้น' ยามะพีคิดในใจ
"อ่า....ไม่รู้สิ" ยามะพีเอียงคอน้อยๆ ทำหน้าแบบยิ้มฝืดๆ

วันๆผ่านไปมันไม่ได้ทำอะไรร้อก!! ก็นั่งดูผู้ชายแก้ผ้าบ้าง
นั่งดูรูปที่ทักกี้ถ่ายแบบมั่งล่ะ
บางที่ก็เอาcd ที่ทักกี้เต้น ero ไปแอบดูที่ห้องชมรมมั่งอ่ะ
วันๆมันไม่ทำอะไรจริงๆ

หลังจากเลิกเรียนมันก็ชอบชวนผมไปเที่ยวแถวๆชิบูย่าบ้าง
วันนั้นผมไปเจอแมงกะจ๊วดด้วย
กรี๊ดแตกกันกลางชิบูย่า คนเขาก็หันมามองกัน
จินก็ตวาดไป "มองไรย่ะ ชั้นกลัวแมงกะจ๊วดอ่ะ"
จนผมต้องปรามว่า "จินเบาๆหน่อย เสียภาพพจน์เคะญี่ปุ่นหมด"
จินก็กลับมาเก๊กสาวหวานเหมือนเดิม

แต่ว่าวันนี้น่ะสิ มาแปลกอยู่ดีๆจินก็เข้ามาบอกว่า........
"นี่พีจัง......วันนี้อ่า มาสคาล่าชั้นหมดอ่ะ ไปซื้อด้วยกันนะ"
จินเอาหัวมาซบตรงไหล่เล็กของผม มันกระแทกเท้าปังๆ
ออดอ้อนผมเป็นเด็กๆ แต่ว่าผมว่ามันน่าถีบมากเลยอ่า
"อือๆ ได้ๆ" ผมตอบตกลงไปเพราะคิดว่ากลับบ้านไปก็ไม่รู้จะทำอะไรอยู่แล้ว
ก็ไปช่วยจินๆเลือกมาสคาร่า ดีกว่าให้จินเลือกเองอ่ะ
จินซื้อมาทีผมแบบว่า "อิมาช็อคกุมี" มากเลยอ่ะ ((โปรโมทเพลงนิวส์ซะงั้น))
ตอนนั้นจินซื้อมาสคาร่าสีฟ้า กะลิปสติกสีชมพูมุขแบบมีกากเพชรวิบวับ
แล้วจินก็โปะมาโรงเรียน ผม"อิมาช็อคกุมี" อีกแล้ว แต่ไม่กล้าพูดอ่ะ
กลัวจินตกมันอ่ะ จินตกมันน่ากลัวมี่สุดในโลกของหมูเลย

เมื่อถึงเวลาเลิกเรียนจินก็ลากผมไปห้างทันที
แต่รู้สึกว่าจินจะนัดใครไว้ด้วยล่ะมั้งเนี่ย??
"รอใครเหรอ จิน" ยามะพีถามขึ้น
"ก็รอเรโอะอ่ะ นัดเรโอะไว้ด้วย" จินกรีดนิ้วยกมือขึ้นดูนาฬิกา
"ทำไมยังไม่อีกนะ" จินสบถเซ็งๆ
"หา?? นี่นายอย่าบอกนะว่าเรโอะก็จะซื้อมาสคาร่าด้วย" ยามะพีร้องเสียงดังตาโต
"จุ๊ๆ เสียภาพพจน์เคะญี่ปุ่นหมด" จินกรีดนิ้วชี้ก้มหน้ามาหายามะพีทำท่าจุ๊ๆ
"ก็เรโอะอยากมา ไม่ได้ชวนซักหน่อย" จินทำหน้างอ
"เฮ้อออ~~ เออโล่งๆ" ยามะพีตบอกเบาๆ ทั้งพี่ทั้งน้อง ไม่ไหวน้า~

ซักพักเรโอะก็วิ่งหน้าตั้งมาอย่างกระหืดกระหอม
"แฮ่กๆ ขอโทดครับที่ให้รอ" เรโอะเงยหน้ายิ้มหวานให้ยามะพี
"พี่จินอ่ะ วันหลังก็บอกล่วงหน้าหน่อยดิ่ว่าจะมา" เรโอะหันไปตวาดใส่จิน
"ใครใช้ให้นายมาไม่ทราบ" จินเท้าสะเอวถาม
เรโอะเดินจูงมือยามะพีเข้าห้างไปซะแล้ว ปล่อยให้อาคาจิ้นยืนตวาดเสียงแหววๆคนเดียว
พอจินรู้สึกตัวก็วิ่งเข้ามาสมทบทันทีและจับยามะพีแยกออกจากเรโอะ
กรี๊ดๆใส่เรโอะ "ต๊าย!! แกทำงี้กะชั้นได้ไงมิทราบย่ะ" จินสะบัดหน้าเชิด
"ทำไร? ผมยังไม่ได้ทำไรเลยเนอะ พีจังเนอะ" เรโอะหันไปหาแนวร่วมจากยามะพี
"นั่นสิ" ยามะพีเห็นด้วย อีจิ้นถึงกับกรี๊ดกลางห้าง
"กรี๊ดด...นี่พีจังหล่อนเป็นเพื่อนชั้นรึป่าวย่ะ??" จินตวาดเสียงสูงปรี๊ดดด กระทืบเท้าปังๆ
ดิ้นผล่านกลางห้างไม่อายผู้คน เหมือนจะน่ารักแหละ แต่มีคนทนความอุจาดลูกกะตาไม่ไหวจังหวะที่สะโพกบิดไปซ้ายขวา บาทเบื้องต่ำ ที่กระตุกมาด้วยความหมั่นไส้ยันโครม อันมีผลให้ร่างหนาล้มลงไปอย่างเสียหลัก
"อี๊ดๆ เค้าเจ็บนะ" อิจิ้นร้องไห้งอแง
"เห็นแล้วมันรำคาญนี่หว่าส่ายตูดล่ออยู่ได้.....จะไปม่ะเดี๋ยวผมออกค่าเครื่องสำอางค์ให้จะได้เลิกบ่นสักที"
"ไป" อิจิ้นลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เอามือดันนมเล็กน้อยเดินตูดบิดไปร้านประจำ

ทั้งสามเดินเข้าไปในร้านที่เป็นร้านของแบร์นอังกฤษชื่อดัง No.7
จินเดินเลือกมาสคาร่าและเครื่องสำอางค์ต่างๆที่จะใช้ยกเซ็ตใหม่เพื่องานนี้โดยเฉพาะ

จินนี่ขาดมาสคาร่าไม่ได้เลย เพราะดวงตาที่รี่เล็กเหมือนเป็นตาชั้นเดียว
จะทำให้เขาเหมือนอีพวกหมั่นโถตอนสุก เขายอมไม่ได้หรอก
เลยต้องใช้มาสคาร่า เพื่อปัดขนตาให้งอนออกมา จะได้ดูสวยหวานขึ้น
สู้ผมไม่ได้ ผมไม่ต้องทำอะไรเล๊ย สวยธรรมชาติ
รูปร่างก็ผอมบาง ตาโต หน้าเรียวสวยเหมือนผู้หญิง
ปากผมก็อวบอิ่ม ไม่เหมือนอิจิ้นหรอก อิจิ้นต้องทำปากเผยอทั้งวัน
จะได้ดูเซ็กซี่ แต่สำหรับผมนี่ทำหน้าตาธรรมดา ปลดกระดุมเม็ดนึง
คนก็มองผมแทบจะคอเคล็ดกันอยู่แล้ว เฮ้ออ!!! ลำบากใจจริงๆ

"พีจัง ถอนหายใจทำไมเหรอ??" เรโอะยื่นหน้าเข้ามาถาม
"อ่อ ป่าว?? สงสารจินน่ะ" ยามะพียิ้มเล็กๆก่อนเดินไปทางจิน

"อ่า อันนี้ก็สวย อันนี้ก็ดี อันไหนดีเนี่ย" จินกำลังลังเลอยู่กับมาสคาร่าสีเหลืองกับแดง
ยามะพีที่เดินเข้ามาเห็นสีของมาสคาร่าก็ปรามแทบไม่ทัน "ไม่สวยทั้งสองอันแหละ"
ยามะพีหยิบขวดมาสคาร่าสีดำส่งให้จิน "สีดำจะสวยกว่านะจิน"
"งั้นเหรอ?? ชั้นลำบากใจจัง เพราะสวยๆอย่างชั้นเนี่ยใช้สีอะไรก็สวยไปหมดเลย"
จินทำหน้าลำบากใจเล็กน้อย แล้วหยิบไปทั้งหมดเลย สีละขวด
หลังจากเลือกมาสคาร่าเสร็จก็ทอดน่องไปตรงมุมลิปสติก
ร่างหนายืนพิจารณาลังเลอยู่นาน ยามะพีแนะนำก็ไม่สนใจ
ก็สีที่ยามะพีแนะนำมันอ่อนๆทั้งนั้นเลย จินไม่ชอบอ่ะ จินชอบแบบแร่ดๆเข้าใจป่ะพีจัง

"นี่จะเลือกอีกนานมั๊ยย่ะ" เจ้าของร้านรูปร่างสะโอดสะองค์ผมทองหน้าผ่องเดินมาถามจิน
"แหม!! เจ๊อุเอ้ ก็...เค้าลือกไม่ถูกอ่ะค่ะ" จินวิ่งแต๊ดๆไปหาอุเอ้
"ซื้อไปเหอะ ของชั้นดีทั้งนั้นแหละย่ะ.....เร็ว........เดี๋ยวแฟนชั้นมารับแล้ว" อุเอ้ยกมือดูนาฬิกาหน้าเหลี่ยมของ คนรักลอยมา

จินเลือกนู้นเลือกนี่จนได้ของถูกใจ เรโอะเดินมาหาจิน บอกกับจินว่าวันนี้ขอเลี้ยงซักมื้อ แต่ขอยืมตังค์ก่อนได้ป่ะ??
“อะไรย่ะ?? อยากเลี้ยงก็ออกเองสิ”
“ก็ผมออกค่าเครื่องสำอางค์ให้พี่ไปหมดแล้วนี่ เดี๋ยวคราวหน้าซื้อหนังสือรวมภาพนู๊ดหนุ่มhotให้นะ นะๆ”
จินทำท่านึกก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้
“ขอหนังสือ Men’s Sexy 100 อันดับ ด้วยนะ” จินตาลุกวาวโรจน์ไปด้วยไฟแห่งราคะ
“ได้ๆ” เรโอะพยักหน้ารับ

จิน ยามะพี และเรโอะมุ่งหน้าไปที่ร้านอาหารภายในห้างแห่งนั้น ทั้งสามจับจองที่นั่งสุดแสนจะเพอร์เฟคไว้ เรโอะกับยามะพีนั่งใกล้กัน ส่วนอาคาจิ้นนั่งคนเดียว เนื่องจากอาณาเขตในการวางบั้นท้ายอันงอนงามนั้นแล้ว ไม่สามารถที่จะให้ใครนั่งเบียดได้ เพราะอาจจะเสียรูปทรง
อาคาจิ้นกรีดกรายสั่งงอาหารจากบริการรูปหล่อ ส่วนยามะพีส่งสายตาหวานพองาม แต่อาคาจิ้นก็ไม่ยอมแพ้ทำปากเพยอใส่ทันที ส่งสายตายั่วยวน เอาบาทเบื้องล่างถูไถกับขาของพ่อหนุ่มบริกรนั่น แต่บริกรหนุ่มดูเหมือนจะสนใจยามะพีเป็นพิเศษ จดเบอร์ใส่กระดาษแล้วส่งให้ยามะพีสบตากันอย่างไม่วางตา
“แบร่ๆๆๆ แบร่บๆๆๆ” เรโอะโผ่งเข้าปลิ้นหน้า ปลิ้นตาใส่บริกรหนุ่ม จนเขาตกใจและเรียกสติกลับมาได้
“ชิ......พีจังแย่งเค้าทุกทีเลย” อาคาจิ้นทุบโต๊ะทำท่างอนๆ
“ก็นายน่ะก็แร่ดเกินไป เอาแต่พองามสิ” ยามะพีได้ทีขอด่าอิจิ้นหน่อยเหอะ แร่ดๆเชียวเจอผู้ชายไม่ได้ต้องสั่งสอนให้หลาบจำ
อาหารถูกลำเลียงมาเสริฟอย่างต่อเนื่อง ทั้งเป็ดย่าง ติ่มซำ ((เออเหมือนไปกินMKเลยว่ะ)) แต่สามคนยังคงกินได้อย่างต่อเนื่องเช่นกัน
“นี่ครับ พีจัง” เรโอะคีบลิ้นวัว ของโปรดยามะพีจะส่งให้
“อ๊ะ ไม่ครับๆ อ้าปากสิ เดี๋ยวผมป้อนให้นะครับ” ยามะพีหน้าแดงจัดทันที อะไร๊ อยู่ดีๆก็จะมาป้อน ชั้นไม่ใช่เด็ก3ขวบนะย่ะ แต่ปากก็เปิดรอลิ้นวัวอยู่แล้ว แหมๆ มันไม่ได้ดั่งใจนึกเลย เรโอะก็เอาลิ้นวัวมาล่อ ก็เขินแย่สิ
“อร่อย!!” ยามะพียิ้มหวานให้เรโอะ เคี้ยวลิ้นวัวอย่างเอร็ดอร่อย
“ป้อน ชั้นมั้งสิเรโอะ” จินยื่นปากมารอหวังว่าเรโอะจะป้อนลิ้นวัวให้บ้าง
เรโอะจึงสนองพระเดชพระคุณด้วยน้ำซุบร้อนๆจากเตาใส่ปากอาคาจิ้นทันที
“แว๊กกกกกกกกกกก!!!! ร้อนนะเว่ยเรโอะบ้า ชั้นไม่ให้ยืมเงินนะ” อิจิ้นเอามือลูบปากป้อยๆ
“หนังสือก็อย่าเอานะ” เรโอะยักคิ้วให้พี่ชาาาาา....ฉาว
“โนๆ ซื้อเองก็ได้” อาคาจิ้นเบะปากใส่ริโอะ
“โนๆ บัตรพรุ่งนี้อยู่ที่ผมอย่าลืมสิ” เรโอะเปิดกระเป๋าหยิบบัตรคอนทักกี้มาโบกหย่อยๆ
“โอ้โนวววๆๆๆ เจ้าเรโอะ แกนะแก๊” อาคาจิ้นเริ่มตกมัน
“พอเถอะน่า ทั้งสองคน เค้ามองกันทั้งร้านแล่ว” ยามะพีปรามทั้งคู่

ทั้งสามเดินทางกลับบ้านหลังจากไปช้อปปิ้งเสร็จ ยามะพีที่ตามมาที่บ้านอาคานิชิก่อนเพื่อมาเอาสมุดเลคเชอร์ของจิ่นจิ้นไปลอกส่งพรุ่งนี้ เรโอะเลยชวนยามะพีนอนด้วยที่บ้านซะเลย
“พีจังครับ นอนที่นี่น้าาาาาาาาา~๐”
จินเลยช่วยสมทบให้ด้วย “น้าาาาาาาาาๆๆๆ” จนยามะพีใจอ่อนยอมนอนด้วย ((เฮือก...เสียวแทนพีจัง))
ร่างบางของยามะพีนอนกอดก่ายร่างหนาๆของจินไว้อย่างเต็มไม้เต็มมือ ลมหายใจร้อนๆรินรดอยู่ที่หัวไหล่ อุ่นไปถึงหัวใจ((น้านน เอาซะแล้วกุ)) ซักพักก็มีเสียงประหลาดเกิดขึ้น

-----------ก๊อกๆ-------------
เสียงเคาะประตูของผู้มาเยือนดังขึ้นเป็นจังหวะ ทำให้อิหมูอ้วน กะน้องปลาทองน้อย((มะพีเรียกซะน่ารักเชียวกุ))สะดุ้งขึ้น
“ใครว่ะ??” จินสบถในลำคอเบาๆ เดินไปเปิดประตูต้อนรับผู้มาเยือน
“อ้าว เรโอะ มาทำไม??” เมื่อเห็นเจ้าเสียงเคาะประตู จินก็สงสัย
“นอนไม่หลับ อยากนอนกกกะพีจังอ่ะ” เรโอะยิ้มมุมปากสอดตามองยามะพีที่เดินเกาหัวแกรกตามหลังจินมา
“กก แก๊ก ไร? อย่ามาทะลึ่ง” ยามะพีขยี้หัวเรโอะเบาๆ แต่แล้วยามะพีก็ต้องตกใจกับของที่อยู่ในมือเรโอะ ของที่เขาโปรดปรานที่สุด “ว้าว ซี่รี่ย์เกาหลี…..ป่ะเรโอะเข้ามาดูสิ พีจังขอดูด้วยน้า~” ยามะพีทำเสียงอ่อนเสียงหวานลากเรโอะเข้าห้องทันที ปล่อยให้อิจินยืนงง เป็นหมูตาแตกอยู่
“ฮือๆ ซิกๆ แง่งๆๆๆๆแหง่ๆๆๆๆๆ เฮ่ออออๆๆๆ......ปู๊ดดด” เสียงร้องห่มร้องไห้ของร่างบางตามด้วยสั่งน้ำมูก โห ไรจะเศร้าขนาดนี้
“เอ่อ พีจังครับถ้าเศร้ามาก ไหล่ผมเช็ดน้ำตาได้นะ” น้านน เรโอะไม่ค่อยฉวยโอกาสซักเท่าไหร่เลย
ยามะพียังคงอินไปกับซี่รี่ย์เกาหลี น้ำตาท่วมจอ นางเอกตาย พระเอกพิการ รักไม่สมหวังของคนเกาหลี คนเกาหลีนี่น่าสงสารจริงๆ เศร้าตลอดชาติตลอดศก ไม่เหมือนเรื่องของเราที่ดูถ้าว่าจะ..........................................


รุ่งขึ้นของวันต่อมา วันนี้เป็นวันที่มีคอนของทักกี้สุดหล่อ อิจิ้นจึงขนพัด และป้ายมาทำที่โรงเรียน เพราะกลัวทำไม่เสร็จ
“จินทำไมต้องขนมาเยอะแยะ” ยามะพีที่ช่วยอิจิ้นหิ้วของพะรุงพรังบ่นปอดแปด
“ก็นะถ้าไม่ทำงี้ เดี๋ยวทักกี้ไม่เห็นชั้นอ่ะ”
ทั้งอิจิ้นและยามะพีหิ้วของมาไว้ที่ห้องชมรม ที่ไม่เป็นห้องชมรมซักเท่าไหร่ เพราะว่า สมาชิกเป็น0 ประธานชมรมเป็น0 รองประธานชมรมเป็น0 เพราะทั้งหมดถูกโอนชมรมไปอยู่ชมรมกลับบ้านกันหมดแล้ว อิจิ้นประดิษประดอยทำพัด ทักกี้ เอาขนเฟอร์สีฟ้ามาพันรอบๆ ทำป้ายเพ้อแดก ทักกี้อาคาจิ้น ยามะพีนั่งมองอย่างเอือมๆอยู่ใกล้ๆ

เมื่อเลิกเรียน จินและยามะพีย้อนกลับไปที่บ้านเพื่อแต่งตัวไปดูคอนทักกี้ หลังจากนั้นก็เดินทางไปที่แสดงคอน((นึกที่ไม่ออกนึกเอาเองละกันว่าที่ไหน??))
“โห คนเยอะจัง” ยามะพีตกตะลึงกับความอลังการของคน
“ก็งี้แหละ ทักกี้ของชั้นน่ะดังจะตายหล่อด้วย” อิจิ้นทำท่าทางภูมิใจ
“ใครเป็นของแกไม่ทราบ ไอ่กระเทยถึก” จู่ๆก็มีสาวน้อยร่างบางหน้าตาน่ารัก ผิวขาว ผ่านมาได้ยินเข้า
“แกว่าใครย่ะ??…..นังลิงเผือก” อิจิ้นท้าวสะเอวถาม
“ก็แกแหละไอ่กระเทยหมู ชั้นคงไม่ว่าคนที่น่าตาน่ารัก ร่างบางๆที่ยืนอยู่ข้างนายหรอก” สาวน้อยคนนั้นหันมายิ้มให้ยามะพี1ที
“อ่ะ พอๆ เถอะครับ ต่างคนต่าไปเถอะ” ยามะพีเข้ามาปราม
สาวน้อยคนนั้นยิ้มบางๆที่มุมปากก่อนจะเดินจากไป อิจิ้นได้แต่คับแค้นอยู่ในอก อีลิงเผือกนี่เดี๋ยวก่อน เลิกคอนเมื่อไหร่จะดักตบให้กลายเป็นลิงจูเนียร์เลยคอยดู

------กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด-----
เสียงชะนีกรีดร้องที่เห็นผู้ชายเปลือยบนเต้นเด๋วๆ อยู่บนเวที ไม่ต่างจากอิจิ้นที่กรี๊ดแตกตั้งแต่เข้ามา อะไรมันจะขนาดนั้นไม่เข้าใจ ยามะพีนั่งดูคอนอย่างเซ็งๆ อยู่ก็ไกลมองเห็นหน้าอกไม่ชัดเลย((อ้าวไหงคิดงั้นอ่ะ พี - -“ อิจิ้นมันกรีดไรนักหนา งั้นๆแหละ ไม่เป็นจะหล่อเลย แต่น่าจะใกล้กว่านี้น้า~ อยากเห็นหน้าอกนั่นจัง
อิจิ้นที่กรี๊กกร๊าด ไม่ได้สนใจผู้คนอยู่ก็
----ป้าบ---- ป้ายใบใหญ่ที่เขียนว่า Dream Boy TAKKEY&KAME ลงมาบนหัวของอิจิ้น
“ว๊ายยย!!! อะไรกันยะ ระวังหน่อยสิ” อิจิ้นท้าวเอวมองคนที่ฟาดแผ่นป้ายลงมาที่หัว
“ก็แกแหละอีกระเทยป่า ก็ร้องอย่างกะทาร์ซานจะไปหาเมียงั้นแหละ เต้นให้ดีๆหน่อย เหยียบ-ส้น-ตีน-กุ เข้าใจป่ะอีกระเทยทาร์ซาน” คู่กรณีเชิหน้าใส่
“อีชะนีเผือก อีกระเทยเต่า ใครไปเหยียบตีนเต่าหล่อนไม่ทราบย่ะ?? ตีนเต่าอย่างหล่อนนะ เหยียบไปก็เป็ราคีกับตัวชั้นเปล่าๆ” อิจิ้นเบะปากใส่คู่กรณี แหม อีนังนี่ นี่เองตรงหน้าคอนก็ทีนึงแล้ว เดี๋ยวเจอฤทธิ์อาคาจิ้นแน่ ไม่ทันขาดคำอิจิ้นยกมืออกกางเป็นมุม90องศาตั้งฉากกับลำตัว กำลังลงมาด้วยความเร็ว150กิโลเมตรต่อวินาที
-----หมับ---- มือของใครบางคน มือเล็กๆที่ห้ามเอาไว้
“จิน นายจะมาดูคอนรึป่าว นี้ช่วงพักแล้ว มัวแต่ทะเลาะอยู่ได้” ยามะพีห้ามเพื่อนกระเทยของเขาเอาไว้ เดี๋ยวจะได้ออกจากคอน ก่อนคอนจบหรอก
“เดี๋ยวชั้นไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยวมา อยู่เฉยๆนะ” ยามะพีผลักจินให้ลงไปนั่งที่เก้าอี้ จินได้แต่มองตามยามะพีอย่างหงอๆ
“ชิ....ที่แท้ก็กลัวแฟน” คู่กรณีมองดูถูก
“ไม่ใช่แฟน........เงียบไปเลยอีกระเทยเต่า” จินอารมณ์เสีย

ด้านยามะพี่ที่เดินมาเข้าห้องน้ำก็ยืนฉี่อย่างสบายอารมณ์จะอะไรกันนักหนานะ จิน มาดูแค่นี้เฉยๆไม่ได้รึไง ยังต้อไปทะเลาะกับคนอื่นอีก ยามะพีถอนหายใจเบาๆพลางส่ายหน้า
“ไงครับ ฉี่ไม่ออกเหรอ??” เสียงของใครคนนึงทักขึ้นมายืนข้างช่องของยามะพี
“ยุ่งอะไรของนาย” ยามะพีหันมองร่างข้างๆอย่าเซ็ง จะมาเสือกอะไรกะกุว่ะ เหยี่ยวไม่ออกก็เรื่องของกุเว้ย อย่าเจือก แต่พอสังเกตุดีๆ—เฮือกนี่มัน—
“ทักกี้เดสกะ” ยามะพีชี้นิ้วตาโต
“ทักกี้เดส” ทักกี้ก้มหัวให้ พลางมองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา นี่ผู้หญิงที่ไหนมายืนฉี่ว่ะ ก่อนเดินออกไปดูป้ายข้างหน้าเพื่อความแน่ใจ เผื่อตัวเองเข้าผิด ยามะพีมองตามอย่างงงๆ
“เอ๋ ก็ห้องน้ำผู้ชายนี่หว่า” ทักกี้เดินเข้ามาเกาหัวแกรกๆ ยิ้มให้ร่างบางที่ยืนเหวอ ((ตกลงฉี่เสร็จยังน่ะ??))
ทักกี้ไม่แน่ใจว่าตาฝาดป่าว ขยี้ตา2-3ครั้ง กรอกตามองอย่างพิจารณา ก็ไม่ตาฝาดนี่หว่าผู้หญิงยืนฉี่ งงเต็ก อ่า เพื่อความชัวร์ดูก็ไม่เสียหายหรอกมั้ง ว่าแล้วทักกี้ก็กรอกตาไปทางซ้ายที่มีร่างบางยืนฉี่อยู่อย่างเพ่งพินิจ เอ๋?? ผู้หญิงมีไอ่นั่น เหมือนเรา
“เอ่อ คือ ทักกี้ซังครับ มองไรไม่ทราบ??ไ ยามะพีที่กำลังเก็บน้องน้อยเข้าที่หันมาถาม
“ป่ะ....ป่าว” ทักกี้ตอบแบบอ้ำอึ้ง เก็บของตัวเองอย่างรีบๆที่ถูกจับได้
“โอ๊ย!!!!” ซิปที่รีบรูดอย่างรวดเร็วเป็นผลทำให้เกิดการนองเลือดขึ้น ยามะพีที่กำลังจะเดินออกไปหันกลับมามองทักกี้ที่ร้องเสียงหลงดังลั่น
“เป็นอะไรมากมั๊ยครับ??” ยามะพีเดินเข้าไปหาทักกี้
“ป่ะ.......ป่าวๆๆ” ทักกี้ตอบหน้าเสียๆ
“งี้แหละครับ แอบมองของผม เลยโดนทำโทษซะแล้ว” ยามะพียิ้มหวานให้ทักกี้
“ขะ...ขอโทษที แบบสงสัยอ่ะ ว่าเข้าห้องน้ำผิดอ่ะป่าว ไม่ได้คิดไรจริงๆ” ทักกี้รีบปฏิเสธความคิดทันที
“งั้น...เปิดให้ดูหน้าอก ผมจะยกโทษให้” ยามะพีจ้องไปที่หน้าอกของทักกี้
“หา??”
“ผมแค่อยากเห็นมันใกล้ๆเท่านั้นแหละ แบบผมอยากได้หน้าอกแบบนี้จังล่ำๆ” ยามะพีทำตาชวนฝัน
ทักกี้เลยทำตามที่ยามะพีเซนยอริต้า แหม สนองพระเดชพระคุณเขาหน่อย แอบได้เห็นของดีของเซนยอริต้าแล้วนิ่บุญตาเราแล้ว
“ว้าว OO ขอสัมผัสได้มั๊ย??” ยามะพีถามขึ้น
“อือ ได้สิ” ยามะพีไล่นิ้วไปทั้งหน้าอก ตั้งแต่เนินอกลากนิ้วผ่านไปทางร่องอกตรงกลางลากลงมาที่หน้าท้องแบนราบ แต่มากล้ามเนื้อเป็นลูกๆ ทักกี้หายใจ---เฮือก--- นิ้วที่ไล่มาที่หน้าท้องของเขา....ข้างล่างมัน........
“พอแล้วมั้ง” ทักกี้จับมือเล็กๆให้หยุดการกระทำ
“หายเจ็บแล้วละสิแต่รู้สึกอย่างอื่นแทน.......ผมรักษาให้แล้วนะ ขอโทษด้วยที่ทำให้เจ็บตัว” ยามะพียิ้มยั่วก้มหัวแล้วเดินจากไป
“ชิ....ไม่ติดว่าเล่นคอนต่อ จะจับกดซะ” ทักกี้มองตามแผ่นหลังยามะพีไป
“หึหึ ได้แกล้งคนสนุกเป็นบ้าเลย อย่างน้อยก็คงทนไม่ได้หรอกนะ ขนาดนั้นน่ะ” ยามะพียิ้มเยอะอย่างสะใจ ต้องไปอวดอิจิ้นให้มันกรี๊ดแตกกลางคอน อารมณ์ดีซะแล้วสิเรา
ยามะพีเดินกลับเข้ามาในฮอลล์ก่อนคอนจะเริ่มอีกครั้ง
“ทำไมไปนานจังอ่ะ เกือบตบอีนังนั่นแล้ว” อิจิ้นชี้ไปที่คู่กรณี
“ช่างเถอะ อย่าไปยุ่งกะเค้าเลย เดี๋ยวดูคอนทักกี้ต่อดีกว่า” ยามะพีนั่งลงจ้องมองไปที่หน้าเวทีอย่างใจจดใจจ่อ
“ง่ะ ทำไมถึงอยากดูขึ้นมาซะอย่างงั้นล่ะ” อิจิ้นสงสัยที่อยู่ๆยามะพีก็อยากดู
“เหอะน่า” ยามะพีตอบยิ้มๆ

ไฟดับลงอีกครั้งแล้วทักกี้ก็ออกมาร้องเพลงแล้วก็เต้นๆ แต่คราวนี้ทักกี้ไปใส่เสื้อเลย เปลือยบนตลอด
“ทักกี้สีหน้าแปลกๆ เหมือนกำลังเจ็บอะไรซักอย่าง” อิจิ้นสังเกตุเห็นสีหน้าของทักกี้
“ฮ่าๆๆๆๆๆๆ” ยามะพีหัวเราะชอบใจออกมาไม่หยุด
ทักกี้ยังคงโชว์พาวแดนซ์กระจายเปลือยท่อนบนอย่างเมามัน แต่ท่อนล่างเจ็บเหลือเกิน สีหน้ายังคงบิดเบี้ยวอาการเจ็บ แต่ก็ยังเก็กหน้าหล่ออยู่แดนซ์ต่อไปจนจบคอน

---------------------------2b con----------------------