Title : [SF?] Sweetalyssum.....Intro
Pairing : Akanishi JinXYamashita Tomohisa
Author : Akashita
สายลมเย็นยะเยือกพัดโชยเข้ากระทบกับผิวหน้าใสของเด็กหนุ่ม หยาดน้ำตาอุ่นเอ่อล้นจากดวงตาคู่สวย ใบหน้าหวานดูหมองเศร้ากับเหตุการณ์ที่เหมือนผ่านเพียงชั่วข้ามคืน ร่างกายของหญิงสาวไร้วิญญาณสงบเงียบต่อหน้าต่อตาเด็กหนุ่ม หญิงสาวอันเป็นที่รักอย่างสุดซึ้ง..........จะไม่มีอีกแล้ว
ดวงตากลมเหม่อมองรูปภาพของหญิงสาวที่หน้าตาละหม้ายคล้ายกันนัก ปากอิ่มพร่ำบอก "ขอโทษ" อย่างไม่วางเว้น
"ขอโทษ.....ขอโทษฮะแม่ ผมมาช้าไปใช่ไหมฮะ?" เสียงแผ่วเบาจนเหมือนกับจะถูกกลืนไปโดยความเศร้า เค้นพูดออกมากับตัวเอง หวังเพียงผู้เป็นแม่จะรับรู้
"โทโมะ.....อย่าเสียใจเลย คุณแม่เขาไปสบายแล้วนะ" เสียงของหญิงสาวที่ดูจะอ่อนเยาว์กว่าแม่ของเขาเล็กน้อยปลอบประโลมเด็กหนุ่มโทโมะอย่างเห็นใจ
"ฮะ"
น้ำตาใสๆยังคงรินไหลลงมาไม่ขาดสาย แม่เป็นเพียงคนเดียวที่เขารัก ตั้งแต่เล็กจนโตมีเพียงแม่เท่านั้นที่คอยเลี้ยงดูเขาอย่างถนุถนอม ค่อยเอาใจใส่ห่วงใยดูแลอย่างไม่เคยเหน็ดเหนื่อย แม่ทิ้งเขาไปอย่างไม่มีทางหวนกลับมาได้อีก แม่ทิ้งให้เขาเผชิญอยู่บนโลกเพียงคนเดียวได้อย่างไร? เมื่อนึกถึงว่าต้องไปอยู่กับคนอื่นด้วยแล้ว หัวใจดวงน้อยๆของโทโมฮิสะกลับกระตุกวูบอย่างปวดร้าว ไม่มีใครอยากเอาเขาไปเลี้ยงนี่นา เมื่อตอนที่เขาบอกว่า "ไม่เป็นไรฮะ ผมอยู่คนเดียวได้" ญาติคนอื่นๆกลับทำท่าโล่งใจ เขาคงทำให้คนอื่นลำบากสินะ ภาพนั้นมันยังคงติดอยู่ในความทรงจำของเขาอย่างมิรู้ลืม
เด็กหนุ่มที่สวมชุดสูทสีดำทั้งตัวลุกขึ้นหยัดยืนจนสุดตัวก่อนจะเดินออกไปทางด้านนอกที่ปลอดผู้คนวุ่นวายภายในงาน ญาติพี่น้องที่ค่อยจัดการเรื่องงานศพตัวเขาเองก็รู้สึกขอบคุณอยู่มากมาย เพราะลำพังเด็กม.ปลายอย่างเขา จะมีกำลังทำอะไรได้นัก ร่างบางเอนพิงกำแพงเพื่อเป็นที่ยึดการทรงตัวตอนนี้ภาพทั้งหมดมันหมุนติ้วเสียจนเวียนหัว แต่ก่อนที่ร่างของโทโมฮิสะทรุดลงกับพื้นนั้น มือใหญ่ของใครบางคนกลับเข้ามารั้งไว้อย่างทันท่วงที
"หนูโทโมะ......เป็นอะไรไหม?" เสียงเรียกที่โทโมฮิสะคุ้นเคยเป็นอย่างดี และรู้ว่าคือใคร? ค่อยๆกลืนหายไปกับสติที่ดับวูบลงไป ร่างของโทโมฮิสะไม่รับรู้เสียงเรียกของใครคนนั้นอีก
"หนูโทโมะ"
มือใหญ่จับเบาๆที่พวงแก้มใสของโทโมฮิสะ เพื่อเรียกสติของโทโมฮิสะให้กลับคืนมาแต่ก็ไม่เป็นผลเท่าไหร่นัก ร่างใหญ่โตของคนมาใหม่่ช้อนตัวโทโมฮิสะให้ลอยขึ้น แล้วอุ้มผ่านไปทางด้านหลัง วางลงที่โต๊ะตัวยาว
"อาจิน.......อาจินฮะ" ปากอิ่มพร่ำเรียกใครบางคนที่ทำให้คนมาใหม่ถึงกลับกระตุกยิ้ม
"อาอยู่นี่นะ" มือใหญ่ลูบเรือนผมสวยอย่างปลอบโยน แต่ดูเหมือนร่างที่นอนอยู่จะไม่รับรู้อะไร มีเพียงเสียงเรียกพร่ำบอกออกมา ที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของเด็กหนุ่มหน้าหวานตรงหน้าเขามีเพียงเขาและแม่เท่านั้นที่โทโมฮิสะ ไว้ใจและรักเป็นที่สุด
"อากลับมาแล้ว อาขอโทษที่ทิ้งหนูโทโมะไว้คนเดียว" มือใหญ่ลูบเรือนผมสีอ่อนอย่างอ่อนโยน
สักพักดวงโตกลมกระพริบถี่ๆเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับความสว่างภายนอก ใบหน้าหันไปหันมาเพื่อหาใครบางคน
"เมื่อกี้.....อาจินรึป่าว?" โทโมฮิสะค่อยๆชันตัวเองให้ลุกขึ้นเพื่อมองรอบๆได้ถนัด แต่ก็ไม่พบใครสักคน
"โอ้ย" เสียงร้องเบาๆ เมื่อโทโมฮิสะพยายามจะลุกขึ้น แต่หัวมันกลับหมุนติ้วจนทำให้เสียการทรงตัว
"ทำไมมันปวดอย่างนี้นะ" พูดพลางยกมือขึ้นจับศรีษะแล้วขย้ำเบาๆ
"หนูโทโมะ....ตื่นแล้วเหรอ?" เสียงเข้มแฝงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เดินเข้ามาใกล้กับที่โทโมฮิสะนั่ง ดวงตากลมเบิกโพลงอย่างไม่เชื่อสายตา
"อาจิน" ปากอิ่มสบถเบาๆพอให้ได้ยินคนเดียว แต่ดูเหมือนว่าคนตัวโตจะอ่านปากออก ใบหน้าหล่อกระตุกยิ้มนิดๆอย่างอ่อนโยน
"ใช่...อาเอง" คนตัวโตทรุดตัวลงนั่งข้างๆกลิ่นโคโลญน์แบบผู้ใหญ่อ่อนๆ ลอยเข้าจมูกจนโทโมฮิสะเผยรอยยิ้มหวานออกมา
"อาจินใช้โคโลญน์ที่ผมซื้อให้ก่อนไปด้วยเหรอฮะ?" ปากอิ่มคลี่ยิ้มอย่างสดใส
"ใช้สิ....อาชอบมากเลย ก็หนูโทโมะซื้อให้อานี่นา" มือใหญ่จับหัวของโทโมฮิสะโยกไปมาอย่างเอ็นด
"พี่ไปสบายแล้ว.....หนูโทโมะอย่าเสียใจนะ"
น้ำใสๆเอ่อล้นมาอีกครั้ง คำเรียบง่ายที่ทุกคนต่างพร่ำบอกเขาตั้งแต่วันแรกของการเสียแม่ที่รักไป แต่ความรู้สึกกลับต่างกันโดยสิ้นเชิงคำพูดของอาจินกลับทำให้เขาอบอุ่น อย่างน้อยเขายังมีอาจินอยู่เคียงข้าง
"อาจินกลับมาเมื่อไหร่ฮะ?" โทโมฮิสะเอียงศรีษะลงไปซบกับไหล่แกร่งของผูู้เป็นอา
"วันนี้....ขอโทษนะ อาเพิ่งรู้ข่าว" มือใหญ่ลูบผมสลวย
"ผมไม่รู้จะติดต่ออาจินยังไง" น้ำตาใสๆกลับเอ่อนล้นขึ้นมามากกว่าเดิม จนไหล่แกร่งสัมผัสได้ถึงความอุ่นที่ลงมากระทบ
"หนูโทโมะ.!!!!......." จินจับตัวให้โทโมฮิสะหันมาเผชิญหน้ากลับตัวเอง ใบหน้าหวานที่ตอนนี้เปื้อนไปด้วยน้ำตา ดวงตาหมองเศร้ามากกว่าเก่า จินจึงได้แต่ดึงร่างนั้นเข้ามากอดอย่างห่วงใย
"อาขอโทษนะ.......อามีเหตุผล" แขนแกร่งกระชับกอดให้แน่นขึ้น แต่มันส่งผลให้หลานชายที่น่ารักของเขาสะอื้นหนักขึ้น
"ไม่เป็นไรฮะ....อาจินกลับมาผมก็ดีใจมากแล้ว" แขนเรียวโอบกอดร่างใหญ่ของจินไว้แน่น ราวกับว่ากลัวคนตรงหน้าจะหายไปอีก
"ไปอยู่กลับอาจินนะ" จินปล่อยวงแขนที่กระชับกอดอยู่ผละออกอย่างหลวม มือใหญ่อีกข้างยกขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้าหวานของหลานชาย
"อาจิน" โทโมฮิสะไม่เชื่อหูตัวเอง
"ไปอยู่กับอา...อาจะกลับมาอยู่ญี่ปุ่นอาไม่อยากให้หนูโทโมะอยู่คนเดียว ไปอยู่กับอานะ" มือใหญ่เกลียปอยผมที่ปรกหน้าของโทโมฮิสะอยู่ จนเผยแววสับสน
"ผมกับอาจิน 2คนเหรอฮะ?" คิ้วสวยขมวดมุ่น
"ใช่.....อาจินกับเรนะ เราหย่ากันแล้ว" ใบหน้าหล่อแม้จะยิ้มแย้ม แต่ดวงตากลับเศร้าหมองเมื่อพูดชื่อของหญิงสาวอันเป็นที่รัก
"ผมขอโทษ" ใบหน้าหวานของโทโมฮิสะสลดลง
"ขอโทษ? ขอโทษทำไม? หนูโทโมะไม่ผิดหรอก" มือใหญ่จับหัวโทโมฮิสะโยกไปมา
"ฮะ"
"ว่าไง? *ฮะ* นี่คือจะไปอยู่กับอาใช่ไหม?" ใบหน้าหล่อมองโทโมฮิสะอย่างหาคำตอบ
"เอ๋?"
"นะ....อาขอร้องล่ะ"
"ก็ได้ฮะ"
"ดีแล้วล่ะ" จินดึงร่างบางนั่นมากอดอย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆพาร่างของโทโมฮิสะออกไปด้านนอกของงานศพ
---------To Be Continue------------- ู
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น