[Short Ficมากๆ]....ทรามวัยกับนายอึ๋ม…..P♥Jin

Title : [Short Ficมากๆ]....ทรามวัยกับนายอึ๋ม…..P*Jin
Author : Akashita
Paring : P+Jin


"ผมต้องการแข็งเกร่งขึ้นเพื่อปกป้องครอบครัว เพื่อนสนิท สัตว์เลี้ยงและก็คนรักด้วยครับ”
ผมยามะพีครับผมต้องการเป็นแบบนี้จริงๆนะ ถึงผมจะหน้าหวานอะไรก็เหอะ มันไม่เกี่ยวกันซักหน่อยที่ผมอยากจะปกป้องใครซักคน เมื่อก่อนผมตัวเล็กมาก แล้วคนที่ผมรักและแคร์มากที่สุดเค้าตัวใหญ่กว่าผม ผมเลยต้องฟิตร่างกายให้กำยำมากขึ้น

“มิน่าล่ะ ช่วงนี้ พี ถึงฟิตร่างกายประจำเลย ตอนนี้จะเพิ่มกล้ามเนื้อที่ขาด้วยใช่มั๊ยเนี่ย??”
เรียวจังวางหนังสือที่มีสัมภาษณ์ของผมลงอย่างเข้าใจอะไรมากขึ้น
“เออ ก็นะใครก็ว่าชั้นหน้าหวาน ไม่เอาแล้วแบบนั้นน่ะ ไม่ไหว” ยามะพียกมือโบ้ยๆ

------ปัง-------
“โอย เอาอีกแล้วทำไมคาเมะไม่พูดกับชั้นนะ” ร่างหนาที่เดินเข้ามาบ่นอุบ
ยามะพีมองร่างหนาอย่างเป็นห่วง เดินเข้าไปนั่งข้างๆ
“ทำไม??เป็นอะไรจิน บอกชั้นได้นะ” ยามะพีจับไหล่จินเบาๆ
“ก็ไอ่เมะ มันไม่พูดกับชั้นอีกแล้ววะ แค่ชั้นบอกว่านายไม่อยากได้หรอกของพวกนั้นน่ะ”
จินชี้โบ๋ชี้เบ๋ไปทางนู้นที ทางนี้ที
“ของอะไร?? ไม่รู้ไม่เอาทั้งนั้นแหละ” ยามะพีกอดอกแก้มป่องพิงเก้าอี้
เรียวจังที่มองอยู่’มันเฟริมยังไง นิสัยมันก็ยังเด็กอยู่ดีแหละว่ะ ก็แค่ร่างกาย พี นี่คิดไรเด็กจริงๆ’
“เห?? จริงนะ ไม่เอาจริงอ่ะ ดีใจจัง ชั้นรักนายที่สุกเลยยามะพี” จินดีใจโผเข้ายามะพีทันที ยามะพีก็ได้แต่หน้าแดงแจ๊ดเป็นลูกตำลึงอยู่ในอ้อมกอดของจิน
“ชั้นสบายใจแล้ว ไปก่อนนะ” จินลุกขึ้นอย่างอารมณ์ดี เตรียมจะเดินออกไป แต่ก็มีมือเล็กๆมาฉุดไว้ ไม่ให้จินเดินออกไป ทำให้จินเสียหลักลงมานั่งบนตักของยามะพี
“แล้วของที่ว่ามันอะไรเหรอ??” ยามะพีรับจินไว้ในอ้อมกอด มือทั้งสองล้อมเอวของจินไว้หลวมๆ กระซิบที่ข้างหูเบาๆ จนสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากริมฝีปาก จินอายหน้าแดงที่จู่ยามะพีก็ทำแบบนี้กับเขาต่อหน้าเรียวจังด้วย
“เอ๋? ยามะพีทำอะไรน่ะ?” จินได้สติรีบลุกขึ้นจากตักของยามะพีทันที
“ก็อยากกอดจินอ่ะ” ยามะพีทำหน้าตาเจ้าเล่ห์
“เฮ้ย!! ชั้นชอบเมะนะ” จินแผดเสียงใส่ยามะพี
“แต่ชั้นรักจิน” ยามะพีแผดเสียงกลับเช่นกัน
“แต่ชั้นรักยามะพีนะ” อยู่ดีๆก็มีเสียงที่สามแทรกขึ้นมา ร่างเล็กเปิดประตูเข้ามา ทุกสายตาจับจ้องไปยังที่คนที่มาใหม่ อย่างสงสัย
“คาเมะ ทำไมพูดแบบนั้น” ยามะพีตวาดใส่คาเมะ “เดี๋ยวจินเข้าใจชั้นผิดนะ”
“ก็เรื่องจริง ชั้นชอบยามะพีนี่” คาเมะทำหน้างอน
“อะไรกันตั้งแต่ตอนไหน ทำไมชั้นไม่รู้” จินถามคาเมะอย่างงงๆ
“นายจะไปรู้ได้ไงล่ะ นายเล่นโนบุตะเหรอ?? หรือว่าเป็นหมูในเพลงตอนจบล่ะ เลยไม่รู้เรื่องน่ะ??” คาเมะเถียงกลับไปที่จินทำหน้าบึงตึงใส่จิน
“พอเลยๆ จะบอกให้รู้เลยนะ ว่าชั้นรักจินนะคาเมะ คาเมะเลิกชอบชั้นเถอะ ชั้นอยากปกป้องจิน” ยามะพีเคลียร์เพื่อให้คาเมะเปลี่ยนใจจากเขา
“ปกป้องมันทำไม ตัวมันก็ออกจะใหญ่” คาเมะมองจินอย่างสำรวจ
“พอเถอะคาเมะ ทั้งๆที่ชั้นชอบนายแท้ นายดูไม่ออกเหรอ??” จินมองคาเมะอย่างอ่อนล้า ทำไมความรักที่แสดงออกไปคาเมะไม่เคยเห็นเลยเหรอ มีคนว่าคาเมะก็แก้ตัวให้ตลอด เป็นอะไรก็คอยปกป้อง
“เหมือนชั้นไงจิน ชั้นทำทุกอย่างเพื่อนนาย นายเองก็ไม่เคยรู้เหมือนกัน” ยามะพีเดินเข้าไปใกล้จิน ใช้นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาใสๆของจิน อย่างทะนุถนอม
“รักชั้นเถอะนะจิน” ยามะพีใช้แขนทั้งสองโอบล้อมเอวจินอย่างอ่อนโยน กดหน้าจินให้ซบลงตรงไหล่แข็งแรง นี่ไงที่เค้าทำมาทั้งหมดมันก็ได้ผล เป็นไหล่ไว้ให้จินพึงพา ให้จินได้ซบลงมาที่ไหล่ของเขา ให้ไหล่นี้เป็นที่ซับน้ำตายามจินเสียใจ
“ยามะพี” จินเงยหน้ามองยามะพีอีกครั้งด้วยความซาบซึ้งต่อความรู้สึกดีๆที่ยามะพีมีให้เขามาโดยตลอด ยามะพีนายเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ แต่ต่อไป ถ้าอยากเป็นมากกว่านั้น นายต้องพยายามเองแล้วนะ
“ชั้นจะตัดใจจากคาเมะล่ะ” จินพูดออกมาอีกครั้งแล้วซบลงไปที่อกของยามะพี
“ยามะพีอึ๋มจัง” จินพูดเบาๆ ในอ้อมอกของยามะพี
คาเมะที่เห็นภาพนั้นก็ต้องตัดใจ จริงๆแล้วเขาก็รู้อยู่แล้วว่ายามะพีน่ะขอบจินมากแค่ไหน แต่ก็อยากลองดูซักครั้งนึงเพื่อยามะพีจะหันมามองเขาบ้าง เรียวจังที่เห็นคาเมะหน้าเศร้าก็พยายามเข้าไปปลอบโยน แล้วพาออกไปให้ไกลจากภาพที่ทั้งจินและยามะพีโอบกอดกันอยู่

-----------------END--------------------