Ak@sHIT@ FicTiON

[SF]A Little Mermaid....Begin Part+End Part Jin♥P

2007-06-10T13:47:00.000+07:00

Title : [ShortFic]A Little Mermaid
Author : Akashita
Pairing : Akanishi Jin♥YamaPi

สายลมพัดอ่อนๆเกลียวคลื่นที่ม้วนตัวเข้าหาฝั่ง แสงแดดสีทองจากพระอาทิตย์ที่ค่อยๆลับขอบฟ้าไป กลิ่นของทะเลอ่อนๆมากระทบกลับจมูกโด่งสัน ของหนุ่มร่างสูง ที่เดินทอดน่อง ปล่อยใจให้ลอยไปกับสายลม หยุดพักสูดหายใจเข้าลึกๆรับกลิ่นของทะเล หลับตาซึมซับเอาทุกอย่างเข้าไปผ่านสัมผัสของผิวกาย

นานแล้วสินะที่เขามาอยู่ที่นี่ 2 รึว่า 3 เดือนกันนะ ที่เขาจากคนรัก คนที่เคยรัก คนที่เขารัก ทำกับเขาได้ลงคอ คนที่คิดว่าจะฝากชีวิตทั้งหมดไว้ให้ จับมือเดินร่วมทางกันไป คิดไว้แล้วว่าต้องเป็นคนๆนี้ คนนี้เท่านั้น

“นี่นายสองคน.......ทะ......ทำ....ทำอะไรกัน” เสียงของร่าสูงที่เปล่งออกมาอย่างไร้จังหวะแฝงไปด้วยความหวาดกลัว แฝงไปด้วยความระแวงและความเจ็บปวด

ร่างสองร่างที่เกลียวกวัดกันอยู่บนเตียงชะงัก หันมามองที่ร่างสูงอย่างแปลกใจ
“นายเข้ามาได้ไง......จิน” เสียงของร่างเล็กที่อยู่ใต้ร่างใหญ่ของใครบางคนเปล่งขึ้น
“นั่นสิ....นายไม่ได้ล็อกประตูเหรอ....คาเมะ.....ชั้นบอกแล้วไงว่าจัดการให้เรียบร้อยก่อน” ร่างใหญ่ใครคนนั้น คนที่เขารู้ดีว่าใคร คนที่จินคิดว่าเป็น*เพื่อน*กำลังอยู่บนร่างของคนรักของเขา เปลือยเปล่า
“นายสองคน......คาเมะ...ยู.....นายสองคนทำอย่างงี้มานานเท่าไหร่แล้ว??”
“ซักพัก”
“ซักพัก??.....แค่นั้น??......มีอะไรจะแก้ตัวมั๊ย??”
“ไม่มี”
ร่างสูงเดินจากไปไม่มีทางที่จะย้อนกลับมา ไม่มีน้ำตา ไม่มีคำว่าเสียใจ ผมเดินจากไปอย่างสบายดี โล่งอก?? ..............เปล่า เสียใจ?? .......................เปล่า อยากร้องไห้??........ก็เปล่า
การที่ผมเห็นคนที่ผมรักทั้งสองคน รักกันนั่นก็คือเรื่องนี้ นั่นเป็นเหตุผลที่ผมไม่เสียใจ และเดินจากมาอย่างสงบสุข ผมไม่มีวันกลับไปยืนที่จุดนั้นอีกเป็นอันขาด หากแม้พวกเขาทั้งสองจะไม่มีชีวิตอยู่ ต่อให้ดินกลบหน้าผมก็ไม่เดินกลับไปที่นั่นอีกแน่นอน

“ทะเลนี่ดีจัง” ร่างสูงสูดหายใจลึกๆเข้าปอด ที่โตเกียวคงไม่มีอากาศอย่างงี้ให้บำรุงปอดหรอกนะ

-----โครมมมมมมมมม----
เสียงเหมือนอะไรที่โขดหินตกลงไปอย่างดัง ทำให้จินวิ่งเข้าไปหาโขดหินตามเสียง จินสืบเท้าเข้ามาใกล้โขดหินแล้วก็พบกับชายรูปงาม ผิมสีแทน หน้าตาเกลี้ยงเกลา ดวงตากลมโต ริมฝีปากอวบเป็นสีแดง ผมสีน้ำตาลอ่อนๆ ปะต้นคอเรียวเล็ก ถ้าไม่เปลือยท่อนบนล่ะก็คงคิดว่าเป็นผู้หญิงแน่ๆ
“นายเป็นอะไรมั๊ย??” จินชะโงกหน้าลงไปถามชายในน้ำ
“...........” ชายรูปงาม เอียงคอน้อยๆก่อนจะว่ายน้ำหนีไป
“เอ๊ะ!? นั้นมันตัวอะไรน่ะ??” จินเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดไปจากความเป็นมนุษย์ของชายคนนั้น
จินวิ่งตามตัวประหลาดดนั้นไปบนโขดหิน ที่มีการเกาะของขี้ตะไคร่มากมายทำให้จินลื่นตกลงไปในทะเล
“เหวอออออออออออออ!!!” ร่างของจินทิ้งดิ่งลงไปในทะเลเสียงนั่นทำให้คนที่ถูกไล่ตามหันกลับมาอย่างประหลาดใจ
......................
....
.
.
..........
....
..
.
“อืม.....อือ.....” จินค่อยลืมตาขึ้นมาเมื่อมีอะไรบางอย่างมาแตะที่หน้าของเขา
“...............................” ชายหน้าสวยมองหน้าจินอย่างประหลาดใจ มือที่วางอยู่ที่หน้าจินชักกลับมา
“เอ๊ะ? นะ........นายตัวประหลาด........เป็นปลา รึว่าเป็นคนกันแน่......ครึ่งคนครึ่งปลา..........เอ๋!เดี๋ยวนะ...ครึ่งคนครึ่งปลานี่เขาเรียกว่าอะไรนะ .......อะไรน๊า~.......” จินทำท่านึก
“เงือก” ชายหน้าสวยพูดออกมา เสียงที่เปล่งออกมาเล็กๆ นี่เหรอเสียงเหงือก ‘น่ารักจัง’ จินหันกลับมามองหน้าคนตรงหน้าอีกครั้ง
“นะ........นายพูดได้เหรอ??.....มะ...ม่ายน่าเชื่อ??” จินส่ายหน้าตัวเองแรงๆ
“ก็ดูจะเป็นภาษามากกว่าที่นายพูดนะ” เงือกหนุ่มหัวเราะเบาๆ
“เห?....ก็คนตกใจนี่นา...ไม่คิดว่ามันมีจริงๆนี่หว่า...ขอชั้นสัมผัสตัวนายได้มั๊ย??”
“...........” เงือกหนุ่มก้มหน้างุด
“เอ๋? ไม่ได้เหรอ??” จินทำหน้าเสียดาย
“จะจับก็จับเซ่” เงือกหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาตวาด ไม่รู้ว่าหน้าแดงเพราะความโกรธรึว่าอะไร
จินค่อยๆเอื้อมมือไปสัมผัสอย่างกล้าๆกลัวๆ จากหัวไหล่ไล่ลงมาที่หน้าอก หน้าท้อง จนไปถึงเกล็ดที่อยู่ช่วงใต้สะดือ
“เอ่อ.....แค่นี้ดีกว่า” จินชักมือกลับ
“ทำไมล่ะ.....ชั้นก็เหมือนพวกปลาทั่วไปแหละ...แต่ท่อนบนเป็นมนุษย์” เงือกหนุ่มเอียงคออย่างสงสัย
“ไม่ล่ะชั้นอายอ่ะ......นายจ้องหน้าชั้นอย่างงั้น.....เหมือนชั้นลวนลามนายอยู่อ่ะไม่เอาแล้ว”
เงือกหนุ่มมองหน้าจินหัวเราะน้อยๆ
“ชื่ออะไร?”
“หา?”
“นายน่ะชื่ออะไร”
“จิน.......อาคานิชิ จิน”
“ยามะพี”
“หา?”
“ชื่อชั้น......ยามะพี”
“เงือกมีชื่อด้วยเหรอ??”
“มี.....ก็เหมือนคน”
ยามะพีเริ่มบทสนทนาของทั้งคู่ไปเรื่อยๆ จนไม่มีทีท่าว่าจะจบสิ้น

“เอ่อ....แล้วที่นี่ที่ไหนเนี่ย?” จินมองไปรอบๆในที่ๆไม่คุ้นตาเอาซะเลย
“บ้าน” ยามะพีตอบ
“บ้านงั้นเหรอ?” จินมองไปรอบๆอีกครั้ง
“ตรงนี้ต่างหาก” ยามะพีชี้นิ้วลงไปข้างล่าง “ชั้นก็เหมือนปลาล่ะ ต้องอยู่ในน้ำ บ้านชั้นอยู่ใต้นี้ ที่นี่ก็เหมือนบริเวณบ้าน”
“เหรอ?” จินทิ้งตัวลงไปบนหาดทรายนิ่ม ไม่มีคำพูดใดอีกเลย

ตะวันลับขอบฟ้าไปแล้วสินะ หมดไปอีกวัน แต่วันนี้เขาได้เจออะไรใหม่ๆที่ไม่เคยเจอมาก่อน เหมือนชีวิตจะเริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อยซะแล้ว จินคิดพลางลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง
“ยามะพี” จินดึงตัวขึ้นมาจากทรายหนุ่มเมื่อพบว่าคู่สนทนาที่คุยกันจนถึงเมื่อครู่นี้หายไปแล้ว จินยันตัวเองลุกขึ้นแล้วเดินจากไปจากที่ตรงนั่น
“แล้วจะมาหาใหม่นะ......ยามะพี” จินมองลงไปที่ใต้ท้องทะเล ยิ้มอย่างอบอุ่น

ที่ตรงนี้สินะ ที่อยากกลับมาอีกครั้งที่ๆไม่มีใคร มีแค่*เรา* มีแค่ทะเล สายลม แสงแดด อยากกลับมาอีก จะมานั่งคอยทุกวันแม้ว่านายจะไม่มา จะมารอ จะมาหา จะมาคุยทุกวัน จนเบื่อ จนนายไม่อยากคุย จนนายไม่อยากเห็นหน้าชั้นไปเลย.................ยามะพี

“ไปแล้ว” ยามะพีแอบลอบมองจินจากโขดหินที่ไกลออกไปเล็กน้อย แล้วมาหาเราใหม่นะ เราขึ้นไปไม่ได้ เราอยากคุยอีก เราเจอนาย........จิน จนกว่านายจะเบื่อ จนกว่านายจะไม่อยากเห็นหน้าชั้นอีก........จิน 2-3เดือนที่ผ่านมาได้แต่เฝ้ามอง วันนี้มีโอกาสได้คุย อาจจะคิดว่ามันประหลาดมาก ที่เงือกอย่างผมได้คุยกับมนุษย์ แต่ผมจะรอ จะรอทุกวัน จะเฝ้ามองทุกวันอยู่ตรงนี้ ................ผมจะรอ.............จิน

.................
.............
.........
.
.
.
.

วันนี้เป็นวันที่3ที่ผมมาเฝ้ารอยามะพี แต่ผมไม่เจอเขาแม้แต่เศษเกร็ดที่เขาอาจจะทำตกไว้ ไม่เจอเลย นี่ผมเป็นอะไรเนี่ย มาเฝ้ารออะไรกัน

หากขอได้ ขอให้โลกนี้มีเขากับผมตลอดไป ถ้าเลือกเกิดได้ ผมไม่ขอเกิดเป็น "คน" ที่ไร้ค่า ถ้าเป็นไปได้ผมอยากเป็น "คนรัก" ของเขา ของเขาคนนั้น.........ยามะพี

คำพูดเรื่อยเปื่อยที่ผมเฝ้าพูดมาเนี่ย คงไม่มีวันเป็นจริงหรอก ก็ผมเป็น "คน" นี่นา ผมเลือกไม่ได้จริงๆด้วย ไม่งั้นทุกคนคนไม่พูดว่า "ถ้า......" "หากว่า......." หรือแม้กระทั่ง "รู้งี้.........." มนุษย์ก็เป็นแบบนี้ "เขา" เองคิดเหมือนคนรึป่าวนะ? "ถ้าผมเลือกเกิดได้ หากว่ารู้ว่าจะต้องมาเจอเขา รู้งี้ผมเกิดมาเป็นเงือกจะดีกว่า" ก็มันเลือกไม่ได้ว่า "เป็นคน" หรือว่า "เป็นเงือก"
........
...
..
.
.
.

หากขอได้ ขอให้โลกนี้มีผมกับเขาตลอดไป ถ้าเลือกเกิดได้ ผมไม่ขอเกิดเป็น"เงือก"ที่ไร้ค่า ถ้าเป็นไปได้ผมอยากเป็น "คนรัก" ของเขา ของเขาคนนั้น......อาคานิชิ จิน

คำขอที่ผมเฝ้าขอมาตลอด3เดือนมันคงไม่มีวันเป็นจริงหรอก ในเมื่อผมเป็น "เงือก" นี่นา ผมเลือกไม่ได้จริงๆด้วย ไม่งั้นทุกคนคงไม่พูดว่า "ถ้า....." "หากว่า....." หรือแม้กระทั่ง "รู้งี้........" มนุษย์เป็นแบบนี้ "เงือก" เองก็เหมือนกัน "ถ้าท่อนบนไม่เป็นคน หากว่าท่อนล่างไม่เป็นปลา รู้งี้เกิดเป็นคนดีกว่าหรือว่า รู้งี้เกิดเป็นปลาซะยังดีกว่า" ก็มันเลือกไม่ได้ว่า "เป็นคน" หรือว่า "เป็นปลา" กันแน่

-------------------------------------------------------

พระอาทิตย์ช่างงดงาม........ดั่งใบหน้าเจ้า
ท้องทะเลช่างชุ่มช่ำ..........ดั่งริมฝีปากเจ้า
เนื้อทรายช่างเนียนละเอียด.....ดั่งผิวเจ้า
เสียงลมวี๊ดวิ้วช่างไพเราะ.........ดั่งเสียงเจ้า

ยามเย็นที่เจ้าเปลี่ยนกำลังจะมา
สิ่งที่เจ้าโหยหาจะได้มาเมื่อเจ้าสิ้นเสียง
------------------------------------------------------

-----จ๋อม-----
"ใครน่ะ??"
"ใคร? ฉันถามว่าใครกัน?" ร่างสูงสาวเท้าเข้าไปใกล้เสียงที่เขาได้ยินเมื่อครู่
"นะ...นั่น ยามะพีรึป่าว?"
ร่างเล็กนอนทับทาบอยู่บนพื้นทรายอ่อนนุ่ม เรือนร่างที่ไรการปกปิดเผยให้เห็นเนื้อสีน้ำผึ้งเนียนละเอียด ท่อนล่างที่เมื่อก่อนเต็มไปด้วยเกร็ดและครีบ บัดนี้กลายเป็นทรวดทรงที่งดงาม บั้นท้ายที่กลมกลึง ขาเรียวสวย ทำไมสวรรค์ถึงสรรสร้างของอย่างนี้มาได้อย่างลงตัวนักนะ

ร่างสูงยังคงตะลึงอยู่กับความงามที่เป็นดั่งรูปปั้นชั่วครู่
"อ๊ะ.....เอ่อ" จินได้สติและรู้ตัวว่าเสียมารยาทกับร่างเล็กมากที่ยืนจ้องอยู่นานเมื่อร่างเล็กเงยหน้าขึ้น ".........." มือเล็กถูกส่งขึ้นมาเป็นสัญญาณให้ช่วย มืออีกข้างพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้น
"เอ่อ.....คือไหวมั๊ย??" จินถามคนตรงหน้าเบาๆ นี่ใช่ยามะพีรึป่าว หน้าตาทำไมจึงเหมือนกันนัก แตกต่างกันตรงที่ว่าเด็กคนนี้เป็นคนแต่ยามะพีไม่ใช่ นี่มันอะไรกัน

จินพยุงให้ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งก่อนที่เขาจะถอดเสื้อตัวใหญ่ที่เขาใส่อยู่ไปใส่ให้ร่างเล็ก เขาจะเชื่อได้อย่างไรว่า ร่างที่อยู่ตรงหน้าเขาคือ ยามะพี จริงๆ ก็ในเมื่อ..ร่างที่เห็นอยู่นี่เป็นคนไม่ใช่เงือก
"..........." ร่างเล็กไร้ซึ่งคำพูดใดมีเพียงแววตาที่ส่งผ่านไปหาจิน ตาโตเริ่มแดงกล่ำชื้นน้ำ แล้วก็โผเข้ากอดจิน ร่างกายสั่นเทา ไหล่ของจินอุ่นขึ้นทำให้เขารู้ว่าร่างเล็กนี้กำลังร้องไห้

"นาย...นายเป็นอะไร หา?" จินใช้มือประคองใบหน้าของร่างเล็กออกมา แล้วเช็ดน้ำตาออกดวงตาสวย
"นาย....ใช่...เอ่อ....ยามะพีรึป่าว??"
ไม่มีคำตอบใดหลุดออกมาจากปากอิ่ม ตาโตจ้องลึกลงไปในดวงตาคมก่อนที่จะพยักหน้ารับ แล้วยิ้มให้บางๆ
"คะ.....คือ.....ท่อนล่างนาย.....เอ่อ....." จินหน้าแดงทันทีที่ก้มลงไปมองช่วงร่างของยามะพี
"............" ยามะพีก้มลงไปมองตามจิน แล้วก็ต้องหน้าแดงขึ้นมาทันที ยามะพีพยายามใช้ชายเสื้อปิดลงไป
"เอาเถอะน่าไม่เป็นไร.....เหมือนๆกันไปบ้านฉันก่อนนะ"
ยามะพีหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีกับคำพูดของจิน ก่อนจะโดนแขนแกร่งอุ้มไปที่บ้านของอาคานิชิ จินที่อยู่ไม่ไกลจากริมหาดนัก
"ดีนะที่ตอนนี้เย็นมากแล้วไม่ค่อยมีคน" จินก้มลงไปบอกยามะพีที่ซบอยู่ตรงอก อุ่นเหลือเกิน อุ่นไปถึงหหัวใจเลยที่เดียว ร่างบางยิ้มกลับมาให้

เมื่อมาถึงที่บ้านของจิน จินจัดการให้ยามะพีไปอาบน้ำแต่ยามะพีกลับไม่ยอมปล่อยจิน มือเล็กยังคงรั้งชายเสื้อไว้ไม่ปล่อย
"หืม?"
ยามะพีเอียงคออย่างสงสัย นิ้วเรียวชี้ไปที่ฝักบัว "ไม่รู้จักสินะ" จินหัวเราะพลางลูบหัวยามะพีเบา "ให้ฉันอาบให้มั๊ย?"
ยามะพีก้มหน้าน้อยๆ ก้มหน้างุดซ่อนใบหน้าที่ฉาบไปด้วยความอาย
"อายอะไรล่ะ?" จินใช้มือประคองหน้าสวยขึ้น ยามะพียิ้มอย่างเขินๆแล้วแกะมือจินออกจากใบหน้า
"ทำไมนายไม่พูดกับฉันล่ะ....ยามะพี"
"........" ยามะพีเงยหน้ามองจินอย่างเศร้าๆ ชี้นิ้วไปที่ปากแล้วส่ายหัวไปมาจนผมยุ่งเป็นเชิงบอกว่า 'พูดไม่ได้'
"เอาเถอะ...ได้นายมาอยู่กับฉันก็ดีแล้ว"
"แต่ทำไมตอนนั้นนายพูดกับฉันได้ล่ะ?"
"....." ร่างเล็กสะบัดหหน้าไปมา
จินเลิกผมยามะพีที่ปกปิดใบหูขึ้น แล้วกระซิบที่ข้างหู "ฉันอยากได้ยินเสียงนายอีกนะ...เสียงนายเพราะมากเลย" ยามะพีได้แต่ก้มหน้างุดด้วยเขิน นี่เขาจะอาบน้ำได้หรือยังเนี่ย?ยามะพีชี้นิ้วไปที่ฝักบัวอีกครั้ง ก่อนที่จินจะทำอะไรเขามากไปกว่านี้

จินหัวเราะ "ถอดเสื้อออกสิ"
มือเล็กสั่นระริกก่อนจะยกมือปลดกระดุมเม็ดต่อเม็ดจนหมดโดยมีสายตาของจินมองดูการเคลื่อนไไหวของนิ้วอย่างสนใจ ใบหน้าเรียวถูกฉาบไปด้วยความอายอีกครั้งเมื่อเห็นสายตาของจิน แล้วก็หันหลังให้จินไป

"อ้าว?....แล้วกัน......จะให้ชั้นอาบน้ำให้เนี่ยนะ" จินหัวเราะให้กับความไร้เดียงสาของร่างบาง นานแค่ไหนกันที่เขาถูกความไร้เดียงสานี้ครอบครองหัวใจเขา เจ้าตัวจะรู้มั๊ยยิ่งทำแบบนี้มันก็เหหมือนกับการยั่วกันชัดๆ

ร่างบางหันมาอีกครั้งพร้อมทั้งส่งเสื้อเชิตสีขาวตัวโคร่งให้จิน
จินรับเสื้อมาถือไว้ "นั่งลงสิ" จินก้มลงเลื่อนเก้าอี้พลาสติกตัวเล็กให้ ยามะพีนั่งลงบนเก้าอี้ลำตัวง้องุ่มหันหลังให้จินแล้วค่อยๆผลิกตัวกลับหลังมา

"ตลกจริงนายนี่" จินยิ้ม พลางโยนเสื้อใส่ตะกร้าแล้วนั่งลงตรงหน้ายามะพี
"............." ยามะพีก้มหน้างุด ก็คนมันอายนี่นา 'อย่าจ้องเราแบบนั้นได้มั๊ย? จิน'

จินเอื้อมมือไปเปิดฝักบัวปล่อยให้กระแสน้ำกระทบกับผิวสวยใช้มือใหญ่ลูบไล้ไปตามตัวของยามะพี ร่างบางสะดุ้งเฮือกทันทีที่มือใหญ่ ไล้ไปตามตัวเขา -ใจเย็นยามะพีเขาอาบน้ำให้เรานะใจเย็นๆ- จินเทสบู่เหลวลงบนมือแล้วถูไปตามตัวยามะพี
"เหมือนอาบน้ำให้เด็กเลย.....ยืนมือมา" จินพูดยิ้มๆ
"......" ยามะพีก็ยิ้มกลับเช่นกัน 'เด็ก' หรอ? นี่เราเหมือนเด็กมากเลยหรอเนี่ย? ยามะพีทำสีหน้าครุ่นคิด กับคำพูดของจินเมื่อครู่

----เฮือออก---- ยามะพีกระตุกกายเหมือนเมื่อกี้มือใหญ่กำลังเค้าคลึงอยู่ตรงยอดอก มือเล็กดันตัวจินให้ออกห่าง พลางส่ายหน้าเป็นเชิงขอร้อง

"ขอโทษ" จินหยุดการกระทำ ลดมือลงไปหยิบแชมพูขึ้นมาสระผมให้ยามะพี -เจ้าบ้า นายจะทำอะไรยามะพีน่ะ....อย่าทำให้เขากลัวสิ- จินคิด

เมื่อเสร็จจากการอาบน้ำให้กับยามะพีแล้วจินก็ลุกออกมาจากห้องน้ำ
"รอก่อนนะ...ไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้" ยามะพีผยักหน้ารับรู้

สักเดี๋ยวจินมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนใหญ่ กับเสื้อเชิตสีครีมตัวโคร่งกับบ็อกเซอร์ ก็กางเกงไซส์ยามะพีนี่นา ครั้นจะใส่ของเขาล่ะก็หลุดแน่ๆ เสื้อเชิตกับบ็อกเซอร์ล่ะเวิร์คสุดแล้ว พรุ่งนี้ค่อยไปหาซื้อมาให้แล้วกัน

"ออกมานี่สิ...จะเช็ดตัวให้" ยามะพีเดิมตามเสียงเรียกมาอย่างว่าง่าย จะเดินเข้ามาให้หน่อยก็ไม่ได้ ให้เขาแก้ผ้าเดินโถ่งๆ เข้าไปหา จินบ้าอ่ะ>////<

"ขี้อายจังนะเรา" จินบีบจมูกโด่งอย่างเอ็นดู

จินใส่เสื้อและกางเกงให้ยามะพีพลางบอกว่าใส่อย่างนี้นะ อย่างงั้นนะ "วันหลังนายใส่เองนะ......" เห็นนายแก้ผ้าอย่างงี้ทุกวันฉันคงทนไม่ไหว เขาอยากจะพูดประโยคนี้ไปด้วยแต่ก็กลัวร่างบางจะกลัวเขาเปล่าๆ

ยามะพีพยักหน้ารับกลายๆ ---จ๊ออออออกก!~--- ยามะพีหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง -เรานี่จริงๆเลยนะ มาถึงก็ให้จินอาบน้ำให้ แล้วยังจะมาเสียมารยาททำท้องร้องใสหน้าจินอีก-

จินหัวเราะกับความใสซื่อของคนตรงหหน้า "หิวแล้วล่ะสิ?" ยามะพีก้มหน้า
"เอาล่ะ รอแปปนะเดี๋ยวฉันจัดการให้"

ไม่นานนักอาหารอย่างง่ายถูกจัดวางตรงหน้าร่างบาง
"ข้าวห่อไข่ฟูฟ่องสเปเชี่ยลDX สูตรอาคานิชิ จิน" ยามะพีเงยหน้ามองจินอย่างงงๆอะไรคือข้าวห่อไข่? อะไรคือฟูฟ่อง? อะไรคือสเปเชี่ยลDX? แล้วก็กลับมาสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง ก้มลงมองดูอย่างงงๆ ไอ่ก้อนๆนี้มันกินยังไงนะ? แล้วไอ่รูปร่างประหลาดๆอันนี้มันใช้ยังไงเนี่ย? ยามะพีหยิบของสิ่งนั่นมาจ้องอย่างสนใจ

"เอ๋....ช้อนกับส้อมน่ะ....เอาไว้ตักกินไง....ทำอย่างงี้นะ" พูดจบจินก็ทำให้ยามะพีดู ยามะพีมองดูสักแป๊ปก่อนจะเริ่มทำตาม แต่ท่าทางเกๆกังๆ ของยามะพีก็ทำให้จินขำ
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ"
"......." ขำนักรึไงเล่าจินบ้า ก็เราไม่เคยใช้นี่นา ยามะพีวางช้อนส้อมลงหนักๆ แก้มป่องขึ้นเรื่อยๆ
"ฉันขอโทษ.....นั่นนายงอนฉันใช่มั๊ย?" จินถามพลางเอื้อมมือไปจิ้มแก้มที่ป่องของยามะพี "มาฉันป้อนให้นะ......อย่างอนนะเด็กดี" จินตักข้าวมาจ่อที่ปากยามะพี

"......." ยามะพีมองงอนๆก่อนจะงับช้อนไปทั้งคัน เคี้ยวข้าวตุ้ยๆ
"อร่อยมั๊ย?" จินถามรอลุ้นคำตอบ
"......." ยามะพีพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะพยายามตักไปให้จินบ้าง
"หืม?"
"......." ยามะพีชี้ไปที่ปากจิน
"ไม่เอาอยากกินจากปากยามะพีได้มั๊ยครับ" จินทำเสียงอ้อน ((เอาใหญ่นักนะนังนี่))
"......" ยามะพีทำแก้มป่องใส่
"อะๆ ก็ได้ๆ อ้าาาาาาม....." เข้าปากได้ก้เคี้ยวตุ้ยๆ

ค่ำคืนที่เคยเงียบเหงา วันนี้ถูกฉาบไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
..........
........
.....
...
.
.
สิ่งที่เจ้าโหยหาจะได้มาเมื่อสิ้นเสียงเจ้า.....
.........
....
...
..
.
.
....สร้อยเสียงจะกลับมาเมื่อเจ้าและคนรักเป็นหนึ่งเดียว....

.
..................................................................

...................................................
.....................................
..............................
..................
.........
.
.
.
.
.
.
.
ค่ำคืนที่เคยเงียบเหงา วันนี้ถูกฉาบไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
..........
........
.....
...
.
.
สิ่งที่เจ้าโหยหาจะได้มาเมื่อสิ้นเสียงเจ้า.....
.........
....
...
..
.
.
....สร้อยเสียงจะกลับมาเมื่อเจ้าและคนรักเป็นหนึ่งเดียว....

เกลียวคลื่นที่สาดซัดเข้าฝั่งเสมือนเสียงดนตรีที่กล่อมผู้คนให้หลับใหลไป มีเพียงชายหนุ่มตัวโตที่เฝ้ามองใบหน้าหวานของคนตรงหน้าอย่างไม่ลดละ มือใหญ่ไกล่เกลี่ยไรผมที่เข้ามาป่ะป่ายใบหน้างามอย่างทะนุถนอม เขาไม่คิดว่าเขาจะอ่อนโยนให้ใครได้ถึงเพียงนี้ ตอนที่เขาอยู่กับคนรักเก่าเขาไม่เคยอ่อนโยน ดูแลเอาใจใส่คนรักของเขาเลย นี่ล่ะมั้งคือเหตุผล ที่คนรักเก่าของเขาหักหลัง........การที่เขาไม่เอาใจใส่คนรัก ไม่ดูแลและไม่อ่อนโยนนั่นมันก็เหมือนกับการหักหลังคนรักเก่าของเขาละมัง

ยามะพีพลิกกายมือเรียวเล็กถูกยกไปพาดผ่านเอวหนาของคนตัวโต ใบหน้าซุกไซร้หาความอบอุ่นจากร่างหนา จินส่ายหน้าเล็กๆก่อนจะวาดแขนออกไปกระชับกอดคนหน้าหวานให้แนบชิดสนิทขึ้น

รุ่งเช้าเมื่อตื่นมาจินก็พบกับความว่างเปล่าของเตียงนุ่ม ที่มีเพียงความอุ่นจากร่างบางที่เมื่อคืนถูกถ่ายทอดลงบนเตียง จินหันซ้าย หันขวา ก่อนจะลุกขึ้นยืนสุดกำลังแล้วสาวเท้ายาวๆ เพื่อหาใครบางคนที่ตอนนี้ห่วงจนแทบจะพลิกบ้านเขย่าให้คนหน้าหวานออกมา....ก็เพียงแค่คิดพลันสายตาไปสะดุดกับร่างคุ้นตาที่ยืนรับแสงอาทิตย์อ่อนๆยามเช้าอยู่ริมหาด

“ฮัดเช้ย~” เสียงจามเล็กของคนหน้าหวานเรียกความสนใจให้กับจินที่เพิ่งจะเดินเข้าไปใกล้อย่างสงสัย เสียงจาม??
“ใส่เสื้อบางๆ ออกมายืนตากลมเดี๋ยวก็เป็นหวัดแย่สิ” มือใหญ่โอบกอดเอวบางจากด้านหลังกดคางไปที่ไหล่บางแล้วกระชับอ้อมแขนให้แนบชิดขึ้น “ทำแบบนี้คงหายหนาวนะ” จินยิ้มอ่อนโยนให้ยามะพี
“จิน” ริมฝีปากอิ่มขยับ
“จิน” ดวงหน้าหวานแหงนมองคนหน้าหล่อ ใบหน้าคนถูกเรียกเริ่มขมวดคิ้วอย่างสงสัย

จินยิ้มปิติยินดีระคนสงสัย หากแต่เวลานี้เขาคิดเพียงแต่ว่ายามะพีพูดได้ก็ดีแล้ว แต่ทันใดร่างบางก็ทรุดลงไปอย่างรวดเร็ว

“ยามะพี......ทำไม?”

เพราะท่อนล่างที่กลายสภาพไปมีเกร็ดปลาปกคลุมทั่วอย่างที่มันเคยเป็น ใบหน้าหวานก้มซ่อนน้ำตาใสที่ตอนนี้มันเอ่อล้นจนไม่สามารถกลั้นมันได้ ใบหน้าคมจัดของจินบ่งบอกความไม่เข้าใจสุดๆ

“เรา.........” เสียงหวานถูกกลืนไปเพราะเสียงสะอื้น จินคว้าร่างยามะพีกอดให้แนบชิดเหมือนเดิม ปากก็พร่ำบอกว่าไม่เป็นไร

“ไม่เป็นไรๆ...จินจะมายามะพีทุกวัน จะอยู่กับยามะพีทั้งวันนะครับ”

มือใหญ่ช้อนดวงหน้าหวานขึ้นแล้วครอบครองริมฝีปากอิ่มตรงหน้า แขนเล็กวาดเป็นวงกว้างมาโอบล้อมคอของคนตัวโต สัมผัสลึกต่างแลกเปลี่ยนกันช่วยเติมเต็มหัวใจที่ว่างเปล่าของทั้งคู่ ก่อนที่อีกฝ่ายจะขาดอากาศหายใจ จินถอดริมฝีปากออก แล้วจุมพิตเบาๆที่มุมปากอิ่ม

“จิน....เราคงต้องไปแล้ว” ใบหน้าหวานหมองเศร้าลง
“ทำไมล่ะ?....จินจะอยู่กับยามะพี ไม่ไปไหน? จะอยู่ตรงนี้...ด้วยกัน” จินมองหน้ายามะพีอย่างไม่เข้า

“เมื่อเวลามาถึง...เราจะกลับมาหาจิน เราจะมาหาจินเอง แต่ตอนนี้เราต้องไป” ยามะพีกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ ไม่กล้าแม้จะสบตากับคนตรงหน้า ซ่อนใบหน้าที่ทั้งเจ็บปวด ทั้งเสียใจในคราเดียว

หากขอได้ก็อยากจะขอให้เวลาแบบนี้ยาวไปอีกซัก1นาทีก็ยังดี หากแต่สิ่งที่เขาขอมามันก็มากเกินพอที่ธรรมชาติจะให้เขาได้ มีเพียงทุกวันของวันที่พระจันทร์เต็มดวงเขาจะเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์แต่พูดไม่ได้และเมื่อถึงวันนั้นเขาจะมาหาจินเอง จะมาพบกับจิน มานอนด้วย แม้เพียงชั่วข้ามคืนเขาก็ต้องการ

ร่างบางผละออกจากคนตัวโต แวกว่ายน้ำจนสุดตาแล้วภาพของร่างบางก็หายไปจากสายตาคม จินทรุดตัวลงนั่งบนขาตัวเอง นี่มันอะไรกัน??.......ภาพของคืนที่สดใสกับภาพของร่างบางในกริยาต่างๆถูกวิ่งวนไปมาเป็นภาพฉายซ้ำในหัวของจิน รอยยิ้ม ความอบอุ่นของร่างบางยามที่เขาก่ายกอดยังคงหลงเหลืออยู่ในความทรงจำของจินไม่เสื่อมคลาย

ทุกวันของอาคานิชิ จิน ผ่านเลยไปอย่างเลื่อนลอย สายตาคมยังคงจ้องมองทะเลใสที่ทอดยาวไปจนสุดตาเพื่อหวังว่าเวลานั้นจะกลับมา
“สามวันแล้วนะ”
คนตัวโตบ่นป้อยๆกับตัวเอง เขาคิดอย่างนั้นจริงๆ เขาชอบยามะพีจากใจจริงนะ ยามะพีคิดว่าเขารังเกียจแบบนั้นหรือไง ก็มาให้เห็นหน้าเหมือนตอนก่อนๆก็ได้นี่นา.....เขาคิดพลางตวัดปลายพู่กันไปบนผืนผ้าใบที่เขาเฝ้าวาดดวงหน้าหวานที่เฝ้าคิดถึง
..............................
.................
.......
..
.
.
.
.

สิ้นแสงพระอาทิตย์แสงสีนวลเริ่มกระจ่างขึ้น ใบหน้าคมแหงนมองสีเหลืองนวลของดวงจันทร์แล้วถอนใจ

“วันนี้ก็ไม่มาสินะ”

เวลาเดียวกับที่จินหมุนตัวกลับเสียงน้ำซวบซาบดังขึ้นเรียกความสนใจให้กับคนตัวโตที่เพิ่งละสายตาจากท้องทะเลไปเมื่อครู่ให้กลับมาสนใจกับพื้นทะเลอีกครั้ง แล้วก็ต้องตกตะลึงเมื่อเขาเห็นร่างบางยืนเกาะโขดหินใหญ่ด้วยสภาพร่างกายที่เปลือยเปล่าเหมือนตอนเจอกันครั้งนั้นไม่มีผิดเพี้ยน.......คนตัวโตสาวเท้าก้าวยาวๆไปหาร่างบางนั่นแล้วสวมกอดด้วยความคิดถึง ปากก็พร่ำเรียกแต่ชื่อของคนหน้าหวาน

“ยามะพี” กระชับกอดแน่นเข้าไปอีก
“ยามะพี” หน้าคมซุกไซร้ซอกคองามระหง
“ยามะพี” ริมฝีปากกดจูบตรงไหล่บาง

มือเล็กลูบเรือนผมเงาดำสนิทของจินเหมือนปลอบปะโลมเด็กน้อยที่ได้ของรักกลับคืนมาก็ไม่ปาน มือสากเริ่มป่ะป่ายไปตามเรือนร่างสวย ริมฝีปากก็เล็มไล้หาความหวานจากร่างสีน้ำผึ้งที่อาบแสงจันทร์ จนมือน้อยๆของยามะพีต้องดันอกแกร่งให้ออกจากตัวให้ได้

“ไม่ได้เหรอ?” จินถามสีหน้าเสียดาย คนหน้าหวานสายหน้าพรืดพลางมองไปรอบๆเป็นเชิงบอก
“ตรงนี้ไม่ได้...งั้นข้างในก็ได้สินะ” จินถามสายตาเจ้าเล่ห์ผิดกับเมื่อครู่ที่เศร้าหมองนัก คนหน้าหวานส่ายหน้าน้อยๆมือเล็กทาบทับกับอกแกร่ง

“มาที่ไร...ก็มาสภาพแบบนี้ทุกที....รู้มั๊ยว่าจินทำใจลำบากนะครับ?” มือใหญ่ช้อนใบหน้าหวานที่ก้มงุดให้สบตาคม...ยามะพีส่ายหน้าจนผมกระจาย
“งั้นเข้าบ้านดีกว่านะครับ” จินหัวเราะเบาๆกับปฏิกิริยาของคนหน้าหวาน.......เขาไม่อยากแม้จะให้สายลมได้กระทบกับผิวสวย หรือแม้แต่เม็ดทรายหยาบก้านที่สร้างรอยให้กับเนื้อนุ่ม จนกระทั่งแสงจันทร์ที่คอยสาดส่องให้เรือนร่างกลายเป็นสีทองจนแสบตา มันงดงามเกินกว่าที่เขาจะหักห้ามใจได้เขาจึงถอดเสื้อยืดตัวใหญ่ของตนสวมใส่ให้ยามะพีเพื่อปกปิดเรือนร่างที่สวยงาม แล้วช้อนตัวบางให้ลอยขึ้นจากพื้นน้ำเพื่อมุ่งไปยังบ้านหลังเล็กของเขาที่อยู่ไปไกลมากนัก

และยังคงเหมือนเดิมเช่นวันคืนที่เคยผ่าน อาคานิชิ จินจัดการกับร่างบางอย่างเคยชิน เขาไม่เคยนึกแปลกใจกับตัวเองที่หลงใหลเรือนร่างนี้เป็นนักหนา....เพียงแค่สามวันเขาต้องการคนๆนี้ได้มากถึงเพียงนี้ เขาไม่อยากอดกลั้นมันต่อไป.......เขากดจูบไปบนไหล่บางจนคนหน้าหวานสะดุ้งขึ้นอย่างตกใจ พลันหันใบหน้ามามองจินอย่างไม่เข้าใจ

“ขอโทษ” เมื่อสัมผัสได้ถึงแววตาของคนหน้าหวานที่ส่งมา ทำยังไงได้ล่ะของจากคำว่าขอโทษ
“ยามะพีทำต่อเองได้ไหม?? จำที่จินทำให้ครั้งที่แล้วได้รึเปล่า??” ยามะพีพยักหน้าหงึกๆ แต่ดวงตาใสก็ลอบมองใบหน้าที่เสียดายของอาคานิชิ จิน ก่อนจะลอบกระตุกยิ้มกับตัวเอง
//จินน่ารักจัง//

คนตัวโตเดินคอตกออกมาจากห้องน้ำ นี่เขาทำให้ยามะพีตกใจกลัวหรือเปล่านะ?? คิดไปพลางถอนหายใจยาวๆ ไม่ได้ๆ เขาต้องเข้าไปอยู่กับยามะพีให้นานที่สุดสิ ไม่รู้ว่าคราวนี้จะอยู่ได้กี่วัน เวลาทุกนาทีที่อยู่กับยามะพีมีค่า เขาจะให้มันเสียเปล่าไปไม่ได้ เมื่อคิดได้ดังนั้น จินก็สาวเท้ายาวๆตรงเข้าบ้านเป็นจังหวะเดียวกับที่คนหน้าหวานเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพร่างกายเปลือยเปล่า หันซ้ายแลขวา อย่างกล้าๆกลัวๆ

“ยามะพี” เจ้าของชื่อหันหน้าไปตามเสียงแล้วเร่งฝีเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงเข้าไปหาคนตัวโตที่เข้ามาใหม่ทันที ใบหน้าหวานซุกไปที่อกแกร่ง แขนทั้งสองโอบรอบเอวหนาจนแน่น ลำตัวสั่นระริกจนจินสัมผัสได้

“เป็นอะไรไป???” มือใหญ่ยกขึ้นลูบเรือนผมเป็นการปลอบประโลม

คนหน้าหวานถอนกายออกจากคนตัวโตแล้วคว้ามือร่างสูงไปที่ห้องน้ำที่คนหน้าหวานเพิ่งทิ้งออกมา แล้วชี้ไปที่ก้อนสีขาวเล็ก คนหน้าหวานขยับไปใกล้ๆก้อนนั่นแล้วใช้นิ้วเรียวเล็กของตนจิ้มๆไป ก้อนนั้นก็วิ่งหนี พอจะหยิบขึ้นมามันก็ลื่นจนหลุดมือไป สีหน้าของคนหน้าหวานดูตื่นตระหนกกับของสิ่งนั้น มือเล็กทั้งสองยังคงจับแน่นที่แขนแกร่งแล้วซุกตัวหลบไปข้างหลังคนตัวโต จนจินขำเบาๆกับท่าทางหวาดกลัวของยามะพี

“เขาเรียกว่า สบู่น่ะ” จินหยิบเจ้าก้อนขาวๆขึ้นมาแล้วจ่อไปที่หน้าหวาน ยามะพีสะดุ้งหลบไปที่ด้านหน้าของจินแทนแล้วกอดเอวหนานั้นไว้จนแน่นพลางซุกหน้าไปที่อกแกร่งอีกครั้ง

//กลัวๆ จินเอามาออกห่างเราได้ไหม??// ลำตัวที่สั่นระริกที่ให้จินนึกสงสาร เลยโยนเจ้าก้อนสีขาวนั้นออกไปให้พ้นยามะพีแล้วยกมือขึ้นทั้งสองข้างเป็นเชิงบอกว่าไม่มีแล้ว

“ทิ้งไปแล้วๆ” มือใหญ่รั้งไหล่บางให้ออกห่างจนเห็นแพขนตาที่เปียกชื้น แล้วจินก็ก้มลงพรมจูบที่หน้าผากมนเพื่อปลอบขวัญคนหน้าหวาน

ยามะพีช้อนดวงตากลมโตของตนเองขึ้นมองใบหน้าคมของจินแล้วเขย่งปลายเท้าจนสุดส่งตัวให้เทียบเท่าแก้มสากแล้วฝั่งริมฝีปากอิ่มลงไป ทำเอาเจ้าตัวนั่นแหละที่อายก้มหน้างุดจนไม่กล้าสบตาคมปราดของจิน

“แค่นี้เองเหรอ?? อุตส่าห์มาเป็นฮีโร่ปราบเจ้าสบู่ก้อนเชียวน้า” จินลากเสียงสูงตรงประโยคท้าย จ้องมองใบหน้าหวานยิ้มๆ

ใบหน้าหวานขมวดคิ้วกับคำพูดของจิน //อะไรคือสบู่?? อ่อ เจ้าก้อนนั้น แล้วฮีโร่คืออะไร??// ใบหน้าหวานเอียงไปเอียงมาอย่างไม่เข้าใจ ท่าทางต่างๆถูกจับจ้องโดยสายตาคม

“ยามะพีน่ารักจังเลย” จินช้อนใบหน้าหวานขึ้นแล้วขโมยหอมแก้มหวานใสนั่นอย่างรวดเร็ว แขนแกร่งก็รวบเอวยามะพีเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงแท่งเล็กๆที่บริเวณโคนขา ยามะพีที่ดิ้นเพื่อต้องการหลุดออกจากแขนแกร่งส่งผลให้แท่งเล็กเสียดสีไปมาจนความเป็นชายของจินเริ่มตั้งขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ ยามะพีสัมผัสได้ถึงดุ้นยาว ใหญ่ที่แข็งแกร่งอยู่ตรงระหว่างขาจึงก้มดูอย่างสงสัย ดวงตากลมโตมองอย่างตกใจกับสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้เนื้อผ้า

//จินเป็นอะไร?? อะไรโผล่ออกมาน่ะ??//

มือเล็กยกขึ้นลูบตรงนั้นที่ชูชันออกจนเห็นได้ชัด หวังเพื่อให้มันกลับไปราบเรียบดังเดิม แต่มันกลับชี้มาตรงหน้ายามะพีอย่างรวดเร็ว ยามะพีถึงกลับตาโต

//นี่เราทำอะไรกับร่างกายจินรึป่าวนะ??//

ยามะพีตั้งใจจะยกมือขึ้นลูบมันอีกครั้งแต่ก็มีเสียงเข้มห้ามไว้ทัน

“หยุด...ถ้าลูบอีกทียามะพีจะเสร็จจินแน่”

ไม่ทันขาดคำ ใบหน้าหวานงุนงงกับคำพูดของจิน แล้วก็วางมือเล็กลงอีกครั้ง จินรั้งร่างบางเข้าหาทันที ประกบจูบอย่างรวดเร็วเรียวลิ้นดุนดันจนริมฝีปากอิ่มเผยออก มือใหญ่ลากไล้ไปตามแนวสันหลัง ความเสียวซ่านทำให้โพรงปากอิ่มเปิดกว้างเป็นโอกาสให้ลิ้นอุ่นเข้าไปครอบครองช่องปากเล็ก และมันก็ทำหน้าที่ของมันเป็นอย่างดี มือทั้งสองก็ไล้ลงต่ำไปที่ยอดอกชูชันที่ตอนนี้แข็งเป็นตุ่มไต นิ้วเรียวค่อยๆกดเบาๆ เคล้าคลึงจนปากอิ่มเปิดกว้างออกอีกครั้ง เพื่อหาอากาศหายใจ จินจึงถอนริมฝีปากออก สติของคนหน้าหวานเหมือนจะดับวูบกับการกระทำของคนตัวโต มือเล็กจับสาบเสื้อคนตัวโตเพื่อทรงตัวให้อยู่ก่อนทิ่จินจะช้อนร่างบางให้ลอยขึ้นแล้วพาไปยังเตียง

จินทิ้งตัวยามะพีลงก่อนจะถอดเสื้อตัวใหญ่ที่มือเล็กเกาะไว้ไม่ยอมปล่อย จึงเผยให้เห็นเพียงแค่อกกว้างด้านหน้า มือเล็กออกแรงดึงสาบเสื้อใหญ่ตัวโคร่งจนเจ้าของมันโน้มตัวลงมาชิดประกบติดกับริมฝีปากอิ่มลิ้นอุ่นของจินลามเลียปากอิ่มอย่างหิวกระหาย มือเล็กเลื่อนมาประคองใบหน้าหล่อ เปิดทางให้จินถอดเสื้ออกไปให้พ้นทางรักได้สะดวก เมื่อสอดดุนจนเข้าไปลิ้นล็กเริ่มตอบสนองจินอย่างกล้าๆกลัวๆจนเริ่มจะเป็นไปตามจังหวะที่จินส่งให้ มือใหญ่ทั้งสองก็ทำหน้าที่ปรนเปรอเม็ดสีชมพูที่แข็งเป็นตุ่มไตอยู่ตรงยอดอกก่อนจะถอนริมฝีปากออก ขบเม้มตามซอกคอระหง หน้าอกจนเป็นจุดแดงๆ ไล่ลงมาจนถึงยอดอกแล้วใช้เรียวลิ้นดุนดัน จนปากอิ่มเผยอออก ริมฝีปากจูบเม้มไปทั่วหน้าท้องแบนราบหยุดไล้วนที่สะดือ ลากลิ้นลงต่ำจนตาคมเห็นแท่งเรียวเล็กสีชมพูที่ชูชันแล้วครอบครองมันอย่างหิวกระหาย มือเล็กยกขึ้นจับผมดำขลับของจินขยุ้มไปตามจังหวะเข้าออก สะโพกเล็กบิดเร้าไปตามจังหวะ ปากแดงรูดขึ้นลงจนน้ำสีขาวขุ่นเริ่มแฉะๆที่ตรงปลายแท่งเล็ก จึงถอนปากออกสีหน้าของคนหน้าหวานไม่สู้ดีนักกับการกระทำของจิน นิ้วเรียวใหญ่ของจินควักเจลใสๆป้ายตรงช่องเล็กก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปจากหนึ่งเป็นสองจากสองเป็นสาม พอให้ทางเข้านั่นเปิดออก จินจึงค่อยๆสอดแกนกายรู้สึกได้ถึงภายในของคนหน้าหวานที่ตอดรัดเป็นจังหวะ น้ำตาเริ่มชื้นขึ้นจนแพขนตานั่นเปียก คนหน้าหวานกระพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่ม่านน้ำตา จินเห็นดังนั้นก็ก้มลงจูบริมฝีปากอิ่มเพื่อช่วยบรรเทาความอึดอัดกับสิ่งที่เขายัดเข้าไป

“อย่าเกร็งนะ” จินกระซิบที่ข้างหูของยามะพีแล้วส่งเรียวลิ้นเข้าไปสร้างความเสียวซ่านให้กับยามะพีจนสะโพกมนบิดเร้าไปมา จินกระแทกกายอยู่สองสามครั้งจนเข้าไปสุด จินรับรู้ได้ถึงภายในที่ตอดรัดถี่ๆ

“ข้างในอุ่นจังเลย” จินยิ้มให้กับร่างที่อยู่ข้างล่างแล้วเริ่มขยับกายเป็นจังหวะช้าๆ ทุกครั้งที่จินขยับเล็บเล็กของยามะพีก็จะจิกลงไปกลางหลังเพื่อบรรเทาความเจ็บที่ถูกแกนกายอัดแน่นไปหมด จินใช้มือปรนเปรอแท่งเล็กอย่างเชี่ยวชาญ โยกตัวไปตามจังหวะจากช้าๆ แล้วเร็วขึ้นเรื่อยๆ ไม่ต่างไปกับร่างบางข้างใต้ที่ค่อยๆบิดเร้าสะโพกไปตามจังหวะจนน้ำสีขาวพวยพุ่งออกมาเปรอะมือใหญ่ จินยกขึ้นกินอย่างไม่รังเกียจ

“หวานจัง” ใบหน้าหวานแดงระเรื่อขึ้นมาทันที แขนเล็กวาดขึ้นโอบล้อมคอจินส่งยิ้มหวานให้ แล้วจินก็กระแทกกายอีกสองสามครั้งน้ำสีขาวก็พุ่งเข้าไปภายใน จนยามะพีรู้สึกได้ถึงความอุ่น

“รักยามะพีครับ.....จินรักยามะพี....เรามาแต่งงานกันไหม??” จินกระซิบไปที่ใบหู ยังคงค้างแกนกายไว้ดังเดิม

//แค่ก แค่ก// มือเล็กยกขึ้นจับตรงคอแล้วไอออกมาสองสามที ก่อนจะค่อยๆเปล่งเสียงออกมาอย่างลำบาก
“จะ......จิ.....จิน แค่กๆ”
“จินเราพูดได้” คนหน้าหวานพูดด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม
“จินเรารักจิน” ประโยคถัดมาที่ทำให้คนตัวโตถึงกับกั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขาดีใจที่ยามะพีพูดได้ เขาดีใจที่ยามะพีบอกรักเขา
“แต่....อ๊ะ.....” ยังไม่ทันได้พูดอะไรจินก็กระแทกกายเข้ามามาใหม่อีก
“จินเอาออกเถอะนะ เราไม่ไหวจริงๆ” น้ำตาชื้นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
“อ๊า...ก็อยากฟังเสียงยามะพีครางนี่นา” จินกระแทกกายไปอีก จนยามะพีครางออกเป็นจังหวะ
“อ๊ะ.....อะ พะ.....พอเถอะจิน” จินไม่ยอมฟังกระแทกกายไปจนคนหน้าหวานส่ายหน้าไปมาว่าไม่เอาแต่จินก็ไม่ยอมฟัง โยกกายเข้าออกจนแขนเล็กยกขึ้นมาโอบรอบคอจินเป็นการยึดเหนี่ยว ริมฝีปากล่างถูกกัดไม่ยอมเปล่งเสียงออกมา

“ร้องออกมาให้จินฟังหน่อยเถอะนะ” จินไปยอมลดละไล้เรียวเรียวตรงตุ่มไตสีชมพูจนความเสียวซ่านพุ่งทะลุริมฝีปากอิ่มเผยออกมาอย่างอดกลั้นไม่ได เสียงหอบหายใจแผ่วเบาจนกลายป็นเสียงครางเล็กๆตามจังหวะเข้าออกของจิน

“อ๊ะ.....อ๊ะ.......”

“เรียกจินสิ”

“อ๊ะ.....อ๋า.....จิ......จิน....อ๊ะ....ไม่.....ไม่ไหว.....ละ........แล้ว” แต่ละคำที่กว่าจะหลุดออกมาจากปากอิ่มมันดูจะยากลำบากนัก

“ยามะพี”
“จิน....อ๊ะ....อ๊ะ.......” เสียงครางเล็กๆยังคงดำเนินต่อไป เสียงพร่ำเรียกชื่อของกันและกันอย่างไม่สิ้นสุด
......................
.............
.........
....
.
.
.
.
แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาถึงด้านในห้อง ส่งผลให้จินลืมตาขึ้นกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับให้เข้ากับแสงสว่าง เขาหันไปมองด้านขวามือของเขา มันไม่เหมือนวันนั้น เขาพบกับดวงหน้าหวานที่หลับตาพริ้ม แพขนตาที่ทาบทับพวงแก้มเป็นอาหารตายามเช้าที่ดีนัก จินลุกขึ้นไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองแล้วเข้าโหมดถ่ายภาพ

“แชะ” รูปที่คนหน้าหวานหลับถูกบันทึกในโทรศัพท์เครื่องน้อยก่อนที่ร่างสูงจะจัดการตั้งเป็นวอลเปเปอร์ซะเลย

เขานั่งมองใบหน้าสวยของคนรักจนร่างนั้นเริ่มขยับตัวเล็กๆ ดวงตากลมกระพริบถี่ๆเพื่อปรับแสง แล้วก็พบกับใบหน้าหล่อจัดที่มองมาก่อนอยู่แล้ว

“จินมองเราเหรอ??” ใบหน้าหวานแม้ยามตื่นก็ดูน่ารักในสายตาจิน
“อืม” คำตอบของคนตัวโตส่งผลให้พวงแก้มใสเจื่อสีแดงระเรื่อ
“นานรึยัง??”
“นานแล้ว”
“มองทำไม???”
“มองคนน่ารัก.....ไม่ได้เหรอ???” จินยิ้ม
“ไม่ได้” ยามะพีตอบเสียงอ่อยอย่างอายๆ
“แค่มียามะพีอยู่ตรงหน้า จินก็ไม่อยากจะมองไปที่อื่นอีกแล้ว”
“เราก็จะมองจินคนเดียว”
“ทำไมต้องใช้คำว่า *จะ* ล่ะ??”
“งั้นเรามองจินคนเดียว....พอใจมั๊ย??” ดวงหน้าหวานเอียงคอน้อยๆอย่างน่าเอ็นดู
“อยากเจ็บตัวตั้งแต่เช้าเหรอ??” คนตัวโตจ้องดวงหวานด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะขึ้นคร่อมร่างบาง

สร้อยเสียงจะกลับมาเมื่อเจ้าและคนรักเป็นหนึ่งเดียว
..........
.
.
.
....
...
..
.
หนึ่งเดียวกันตลอดไป

________END___________

[SF].....ทรามวัยกับนายอึ๋ม....เวอร์ชั่น 4.1 Jin♥P

2007-06-10T13:37:00.002+07:00

Titel : [SF].....ทรามวัยกับนายอึ๋ม....เวอร์ชั่น 4.1
Author : Akashita
Paring : Jin♥P

ภาค.......ยอดชายนายจิน กับแม่ยอดขมองอิ่มโทโมะ
ตอนที่2.....ของขวัญวันวาเลนไทน์

“จิ๊นนนนนน......จิน” คนหน้าหวานวิ่งขึ้นมาบนห้องจินอย่างรีบร้อน “ชั้นปริ๊นท์มาแล้วอ่ะ.....เขามาต่อแล้ว” มือเล็กชูแผ่นกระดาษ 3-4 แผ่นให้จินดู

“เหรอๆ มาๆ อ่านๆ” จินตบพื้นที่เบาะข้างๆตัวเป็นเชิงเรียกให้คนหน้าหวานมานั่งข้างๆ
“ยังไม่ได้อ่านเลยนะเนี่ย......รออ่านพร้อมจิน” คนน่ารักยิ้มใสจนตาปิด
--------------------------------------------------------------

[FIC] ยอดชายนายจิน กับแม่ยอดขมองอิ่มโทโมะ
ตอนที่2.....ของขวัญวันวาเลนไทน์
JinP

ว่ากันว่าเดือนกุมภาพันธ์เป็นเดือนแห่งความรักที่เหล่าสาวๆในญี่ปุ่น รอเพื่อที่จะมอบช็อคโกแลตให้กลับชายหนุ่มที่ตนเองแอบชอบหรือว่าหลงรักอยู่ แล้วก็ตามธรรมเนียมในวันที่ 14 มีนาคม หากชายหนุ่มเขามีใจตรงกันก็จะมอบช็อคแลตให้กับผู้หญิงคนนั้น หากแต่ว่า............

“จินครับ......ไอ่เจ้าก้อนดำๆนี่มันกินได้ด้วยเหรอ??” คนน่ารักโทโมฮิสะชี้ไปที่ก้อนดำที่ว่า
“อะไรดูไม่ออกหรอกเหรอ?” คนตัวสูงถอนให้หายใจดัง “อุตส่าห์ตั้งใจทำแล้วเชียว” วางอุปกรณ์ทุกอย่างลงแล้วเดินไปเปิดทีวีดูอย่างเบื่อหน่าย
“อ๋อ....นี่มันช็อคโกแลตหรอกเหรอเนี่ย?” ไอ้ที่จริงแล้วก็รู้อยู่หรอก แต่อยากแกล้งให้คนที่มั่นอกมั่นใจในตัวเองอย่าง อาคานิชิ จิน รู้สึกห่อเหี่ยวดูเสียบ้าง สะใจโทโมฮิสะนักแล แต่จะได้ผลเกินไปรึป่าวเนี่ย?
“ไม่บอกไม่รู้แหะ......” โทโมฮิสะยิ้มร่าชอบใจ เดินมายืนตรงหน้าคนตัวสูง
“พูดมากน่า!!!” จินฉุดแขนเล็ก จนร่างบางล้มลงมานั่งตรงหว่างขาของชายหนุ่ม
“จินครับ.....เล่นอะไรตกใจหมด” แขนแกร่งโอบล้อมร่างบางจากด้านหลัง คางเกยกดไหล่คนน่ารักไว้
“ก็เล่นตัวไง”
“ตัวอะไร??” ใบหน้าสวยขมวดคิ้วอย่างงุนงง
“ก็ตัวเองไง.....เค้าเล่นตัวเองอยู่ไง” มือใหญ่แปะป่ายไปที่ยอดอก ริมฝีปากคลอเคลียอยู่ที่คองามระหง เสื้อผ้าอาภรณ์ของทั้งสองก็ค่อยๆหลุดออกไปทีละชิ้น
“อือ.....จินครับ ไม่เล่นแบบนี้น่า” คนน่ารักพยายามเบี่ยงตัวออก แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ตั้งใจจะทำอย่างนั้นซักเท่าไหร่ จินจับโทโมฮิสะให้หันกลับมาหาเขาแล้วประพรมจูบไปทั่วใบหน้าสวย มือเล็กก็โอบล้อมคอจินไว้เพื่อยึดเหนี่ยว มือใหญ่เริ่มรุกเร้าไปทางด้านหลัง นิ้วเรียวเคล้าคลึงสะโพกกลมมนไปมา จินถอนริมฝีปากออกก่อน แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ฝ่ายที่ต้องการจะไม่ใช่ฝ่ายจินคนเดียวเสียแล้ว พอจินผละริมฝีปากออก ปากอิ่มก็ตามมาประกบกลับทันที ขบเม้มจนเป็นเสียง
“อ่า.....ทำแบบนี้ชั้นก็แย่สิโทโมะ” จินลากริมฝีปากลงไปที่ซอกคออุ่น ขบเม้มจนเป็นรอยแดง มือทั้งสองทำหน้าที่ไม่ขาดตกบกพร่อง นิ้วเรียวคลึงยอดอกที่แข็งขืนขึ้นเบาๆ ก่อนจะทั้งบี้และจิก “อะ!!!” ร่างข้างบนร้องออกมาเบาๆ
“บอกมาว่าจะให้จัดการยังไง?” จินมองหน้าโทโมฮิสะที่ตอนนี้บ่งบอกถึงอารมณ์เสี่ยวซ่านอย่างที่สุด
“ละ......แล้ว...แต่จิน” ปากอิ่มขยับเบาๆเสียงสั่นเครือ
“บอกมา...ลิ้น หรือ นิ้ว” ร่างสูงบังคับ
“ละ...ลิ้น” คนน่ารักหายใจติดขัดเล็กน้อย พูดจบจินก็ลากเรียวลิ้นรอบๆยอดอกสีชมพูระเรื่อ เพื่อปลุกเร้าอารมณ์ของโทโมฮิสะ “อะ....อ่า” โทโมฮิสะครางออกมาอย่างไม่ละอาย
“เสียงน่ารักจัง” จินประกบริมฝีปากอิ่มสีเชอรี่อย่างเร้าร้อนอีกครั้ง มือใหญ่ปลดกางเกงของโทโมฮิสะ ก่อนจะจัดการยัดแกนกายของตนเข้าไปในตัวของโทโมฮิสะ ภายในตอดรัดสิ่งที่เข้ามาอย่างเคยชิน
“อะ....ดะ...เดี๋ยว” จินไม่ฟังเสียงค้านใดๆ กระแทกกายเข้าไปจนสุด
“อ๊ะ!!!!” คนน่ารักตกใจร้องออกมา เมื่อเข้าไปสุดจินก็นั่งเฉยๆจนคนข้างบนร้องท้วง
“จิน” โทโมฮิสะน้ำตาคลอ จะแกล้งกันรึไง ??
“ครับ” คนตัวสูงขานรับอย่างสดใส “จิน” โทโมฮิสะเรียกอีกครั้ง
“ครับ” จินขานรับเมื่อเคย “ผะ....ผม...ผมทนไม่ไหวแล้ว” โทโมฮิสะพูดด้วยใบหน้าแดงกร่ำก้มลงจูบเรียวปากของจิน
“ได้โปรดขยับด้วย” โทโมฮิสะก้มลงกระซิบข้างใบหูด้วยเสียงกระเซ่า เรียวลิ้นเลียใบหูของจิน
“ก็ได้....ให้ความร่วมมือด้วยล่ะ” จินขยับกายช้าๆ อยู่นานสองนานจนโทโมฮิสะทนไม่ไหว ค่อยๆเร่งจังหวะโยกสะโพกตัวเองให้เร็วขึ้น เร็วขึ้น “อือ” โทโมฮิสะครางออกมาเมื่อรู้ว่าใกล้ถึงจุด จินใช้มือใหญ่กุมไว้ที่แกนกายของคนน่ารัก รูดขึ้นลงเพื่อทำให้โทโมฮิสะเร่งจังหวะเร็วขึ้นอีกจนทั้งคู่หลั่งออกมา น้ำสีขาวขุ่นพุ่งออกมาจนเปรอะหน้าท้องของจิน
“อะ....แฮ่กๆ...จิน...ขอโทษเปื้อนหมดเลย” ใบหน้าสวยซับสีเลือดเมื่อก้มลงมามองผลงานตัวเอง
“ไม่เป็นไร” มือใหญ่ประคองหน้าสวยมาจูบอีกครั้ง แล้วถอนตัวออก
“วันนี้เธอน่ารักจัง....โทโมะ” จินมองหน้าคนรักตรงหน้ายิ้มๆมองโทโมฮิสะที่ก้มลงไปหยิบอะไรซักอย่างที่อยู่ในกระเป๋ากางเกง แล้วเอาขึ้นมาผูกไว้ตรงคอ
“ของขวัญวันวาเลนไทน์ครับ” โทโมฮิสะชี้โบว์ที่อยู่ตรงคอตัวเองแล้วโน้มคอจินมาหอมแก้มทั้งสองข้าง
“ให้ตายเถอะ......เธอจะให้ชั้นมีความสุขจนตายเหรอ??” จินคว้าเอวบางมากอดไว้หลอมๆ
“จะบ้าเหรอจิน” โทโมฮิสะตีมือใหญ่เบาๆ
“ไม่แน่นะ....ชั้นกำลังมีอะไรๆกับเธออยู่แล้วก็ตายไปเลยก็ได้เพราะว่ามีความสุขเกินไป” จินจูบตรงซอกคอระหง
“ถ้าอย่างนั้นผมก็คงตายไปด้วยล่ะครับ....โลกที่ไม่มีจิน ผมไม่อยู่หรอก” คนน่ารักก้มหน้าซ่อนความอาย
“โลกที่ไม่มีชั้นเหรอ?? ฟังดูดีแหะ....งั้นชั้นก็ไม่อยู่บนโลกที่ไม่มีโทโมะเหมือนกัน”

---------------------END----------------------------

“พี....เป็นอะไรไป” จินหันไปเห็นหน้าที่แดงกร่ำของยามะพีก็ตกใจ “ไม่สบายรึป่าว??” เอาหน้าผากของยามะพีมาชิดกับหน้าผากของตัวเอง เพื่อเป็นการวัดไข้
“เอาหน้านายออกไป” ยามะพียันอกกว้างให้ออกห่าง ใบหน้าเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ
“อายจังเลยอ่ะจิน....อายๆ” ยามะพีเอามือปิดหน้าตัวเอง “มันสั้นแต่มันก็น่าอายจังเลย”
“ไม่เห็นต้องอายเลย .......เรื่องจริงเราทำกันแบบนี้นิพี....มันเหมือนเป็นฟิคเรื่องจริงเลย เอ๊ะไม่ใช่ เหมือนมีคนเห็นแล้วเอาไปเขียนเลยนะว่ามั๊ย??”
“ปัดโธ่....นายจะพูดทำไมเล่า จิน” ยามะพีตีจินเบาๆ แต่ไหล่จินก็ยุบลงไปสองเซ็นต์นี่ขนาดเบาๆนะ
“ก็จริงนิ”
“ใครจะไปหน้าด้านเหมือนนายกันเล่า” ยามะพีพองแก้มอย่างขัดใจ
“ใครจะไปรู้ล่ะว่าพ่อไอดอลของค่ายจะมีเสียงร้องครางน่ารัก แถมยังมีการเอาโบว์มาผูกเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์อีก” จินพูดพลางเอานิ้วจิ้มแก้มใส
“เอ๊ะ!!!! หรือว่านาย........จิน....ฝีมือนายหรอกเหรอ?? หา??” ยามะพีหันมาชี้หน้าจิน
“อ่ะ.....เอ่อ.....เอ่อ.....รู้ได้ไงอ่ะ” จินยิ้มสดใสเพื่อนกลบเกลื่อน
“หนอยยยยยย.....ไอ่จินบ้า ไอ่ลามก ไอ่โรคจิต ไอ่อ้วน...................ไอ่..........................................” ยามะพีวิ่งไล่ด่าจินรอบบ้านจนทั้งพ่อแม่ และเรโอะต่างงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้น

อีกด้านหนึ่ง ทางตึกจิมุโช ฟิคเรื่องนี้ก็ได้เผยแพร่ไปทั่วบริษัท และเป็น “ทอร์ค ออฟ จิมุโช” ไปซักพัก เรื่องก็จบลงอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด คุณลุงจอนนี่ตัดสินใจให้ จินไปเรียนต่อต่างประเทศทางด้านวรรณกรรม เพื่อนขัดเกลาสำนวนให้ดียิ่งขึ้น เพราะคุณลุงจอนนี่เห็นแล้วว่าจินมีพรสวรรค์ในวรรณกรรมมากแค่ไหน หากแต่ข่าวออกไปว่าจินไปเรียนภาษานั้นเอง.......และนี่คือเหตุผลที่จินไปเรียนต่อ...และบทสรุปของยอดชายนายจินกับแม่ยอดขมองอิ่มโทโมะ ก็ขอปิดฉากลงด้วยประการฉะนี้แล.................................................................
END

[SF].....ทรามวัยกับนายอึ๋ม....เวอร์ชั่นสี่ Jin♥P

2007-06-10T13:33:00.001+07:00

Titel : [SF].....ทรามวัยกับนายอึ๋ม....เวอร์ชั่นสี่
Author : Akashita
Paring : Jin♥P

ตอน ยอดชายนายจิน กับแม่ยอดขมองอิ่มโทโมะ

กระดาษเอสี่ที่วางเป็นปึกถูกมือใหญ่บรรจงหยิบขึ้นมาเพ่งพินิจอย่างตั้งใจ สายตาบ่งบอกถึงความตั้งอกตั้งใจอย่างเต็มที่ เนื้อหาในกระดาษทำให้ร่างใหญ่ที่นั่งอ่านถึงกับหน้าแดงก่อนที่มือใหญ่นั่นจะวางกระดาษลงตรงหน้าอย่างอายๆ "ไม่นะ.....อะไรจะขนาดนี้....เห็นทีต้องหามาอ่านเยอะๆซะแล้ว" พูดจบอาคานิชิ จิน ก็หยิบกระดาษปึกนั้นขึ้นมาอ่านอีกครั้ง
ตึ่ก ตึ่ก ตึ่ก ไม่ใช่เสียงอะไรหากแต่เป็นเสียงหัวใจของอาคานิชิ จิน
"จิ๊นนนนน.........จินๆ อยู่ป่าว" เสียงใสที่คุ้นเคยผลักประตูห้องเข้ามาอย่างเคยชิน
"อ่านอะไรอยู่น่ะ??" ร่างบาง((??)) (ไหล่หนา) ไม่รอช้าหยิบมันขึ้นมาอ่านอย่างเอาแต่ใจ มีอะไรที่น่าสนใจกว่ายามาชิตะ โทโมฮิสะที่อยู่ตรงหน้านี่อีกเหรอ? อาคานิชิ จิน......
"อย่าอ่านนะพี........." อาคานิชิรีบแย่งคืนอย่างสุดกำลัง แต่บวกด้วยพลังกล้ามและอกทะลุร้อยคงมิสามารถต้านทานแรงโน้มถ่วงได้อาคานิชิจึงถูกผลักไปติดกำแพงเลยทีเดียว
"เอ๊ะ........นี่มัน......อะไรกันเนี่ย" สายตายังคงเพ่งไม่ที่กระดาษอย่างไม่วางตา พลันใบหน้าใสเริ่มซับสีเลือดขึ้นมาทันที
"น่าอายที่สุดเลย........" แต่ใบหน้าใสกลับแดงขึ้นเรื่อย จ้องมองกระดาษปึกนั้นอย่างไม่ลดละราวกับมาจะแทรกตัวเข้าไปอยู่ในกระดาษแผ่นนั้นก็ไม่ปาน
-----------------------------------------------------------------------------
-ในกระดาษ-
[FIC] ยอดชายนายจิน กับแม่ยอดขมองอิ่มโทโมะ
JinP

ท่ามกลางสังคมที่มีการแก่งแย่งกันผู้คนทั่วไปเดือดร้อนจากภาระงานที่มากมาย เวลาที่เร่งรีบ กลับมีคนอีกกลุ่มที่แทบไม่ได้ขยับแต่ก็สุขสบายกว่าใคร เพราะพวกเค้าคือ อาคานิชิ กรุ๊ป ((อีกแล้ว))บริษัทที่กุมญี่ปุ่นไว้ในกำมือ พวกเค้าทำทุกอย่างที่สามารถทำได้ตั้งแต่ไม่จิ้มฟันยันน้ำมัน พวกเค้ามีกิจการทั่วญี่ปุน และทั่วโลกเรียกได้ว่าพวกเค้าเป็น อภิมหาโคตะระเศรษฐีเลยทีเดียว และตระกูลอาคานิชิ ก็มีผู้นำที่เป็นสายเลือดของผู้ก่อตั้งโดยตรง เรียกง่ายๆว่าเป็น ลูกนั่นเอง เขาคือ อาคานิชิ จิน จินเป็นผู้ชายรูปร่างสูง หน้าตาคมคาย ผิวขาวใส จัดได้ว่าเป็นผู้บริหารที่มีฝีมือเก่งฉกาจเลยที่เดียว
"วันนี้ท่านมีประชุมตอนบ่ายสองค่ะ" เลขาแจงตารางงานให้ชายหนุ่มฟัง
"อืม....มีอะไรอีกมั๊ย??" ชายหนุ่มถามยังไม่ละสายตาจาดเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้า
"หมดแค่นี้ล่ะค่ะ" เลขาปิดสมุดพลางก้มหัวก่อนเดินออกนอกห้องไป
ชายหนุ่มยังคงตั้งตาตั้งตาทำงานต่อไป ใครมาเห็นภาพนี้คงคิดว่าเขาเป็นคนขยันสินะ แต่เปล่าหรอก เขาเพียงต้องการทำให้มันเสร็จไวๆ เพื่อที่เขาจะได้กลับไปหา.........................พนักงานในบริษัทต่างพากันสงสัยว่าประธานบริษัทที่กำลังหนุ่มกำลังแน่น หน้าตาหล่อเหลาเป็นที่ชื่นชมของเหล่าพนักงาน และเป็นที่หมายปองของพวกสาวไฮโซมากมาย แต่อาคานิชิ จิน กลับเลือกที่จะกลับบ้านตอนงานเสร็จ ไม่เที่ยวหาผู้หญิงเหมือนพวกหนุ่มโสดทั่วไป เพราะเท่าที่รู้ว่า อาคานิชิ จิน ไม่มีแฟนและก็ยังไม่ได้แต่ง เรียกได้ว่า เป็นหนุ่มโสดสนิท เลยที่เดียว

"กลับมาแล้ว"
"กลับมาแล้วเหรอ??" เสียงใสดังออกมาจากในครัว
"อืม.......หอมเชียว......ทำอะไรน่ะ??" ร่างสูงเดินตามกลิ่นเข้าไปในครัว
"ก็เบอร์เกอร์ของโปรดจินไง" คนตัวเล็กหันมายิ้มให้อาคานิชิอย่างสดใส
"เนื้อวัวรึป่าว??" อาคานิชิถามถึงของโปรด
"อืม..........ผัดกับหอมใหญ่ด้วย....จินชอบใช่มั๊ย??" เสียงใสๆยังคงถามไปเรื่อย
"ชอบ.....ชอบมากด้วย" ตาคมปราดยังคงจ้องไปที่คนทำอย่างไม่ลดละ
"อะไร....จิน อยากกินขนาดนั้นเลยเหรอ??" ใบหน้าหวานหันมาถามยิ้มๆ คงเหนื่อยมากสิทำงานมาทั้งวันคงหิวแย่
"ใช่อยากกินมาก......หิวจนจะเป็นบ้าแล้ว" นัยน์ตาคมมองลึกเข้าไปในตากลมโตของอีกฝ่าย
"อะไรกันจินอย่ามองผมแบบนี้สิ.......ไปอาบน้ำก่อนนะ...จินอาบเสร็จ อาหารก็เสร็จพอดีแหละ" คนหน้าหวานไล่อาคานิชิไปอย่างอายๆ จ้องอยู่ได้เขาทำอะไรไม่ถูกจริงๆ เขาแพ้สายตาแบบนั้นอย่ามองให้หวั่นไหวสิจินก็
"หว๊าาาา......ก็ได้ๆ คิดว่าวันนี้จะให้ยามาชิตะคุงถูหลังให้ซะหน่อย" อาคานิชิสะบัดหน้าก่อนจะลุกกระแทกเก้าอี้ปังๆ
ไม่ได้แล้วถ้าลองเรียกว่ายามาชิตะคุงละก็โกรธแหงๆเลย "ก็ได้ๆ รอตรงนี้แหละเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว" คนหน้าหวานหันมายิ้มพลางส่ายหน้าช้าๆ เอาใจยากจริงๆเลยให้ตายสิ โทโมฮิสะเร่งมือทำอาหารเย็นให้เสร็จอย่างรวดเร็ว
“ให้ชั้นช่วยมั๊ย?? โทโมะ??” ร่างสูงมายื่นใกล้ๆ ได้กลิ่นโคโลจญ์แบบผู้ใหญ่ลอยมา
“อ๋อ.....จะเสร็จแล้วล่ะจิน”
“โทโมะ” อาคานิชิเรียกชื่ออีกฝ่าย
“ก็ได้.....คนซุปตรงนั้นนะ ถ้าเดือดก็ปิดแก๊สเลยนะ” ทั้งสองคนช่วยกันทำอาหารเย็นจนเสร็จ ตั้งโต๊ะ และลงมือรับประทานกันอย่างเอร็ดอร่อย อีกมือแล้วที่คนทั้งสองได้ทานอาหารร่วมกัน ตั้งแต่งพ่อแม่ของจินได้จากไปเพราะอุบัติเหตุเครื่องบินในขณะที่ท่าทั้งสองเดินทางไปติดต่อธุรกิจในสเปน หากแต่ท่านทั้งสองโชคร้ายเหลือเกิน ท่านจากลูกชายของท่านไปเร็วเกินไป ในวันเดียวกันที่อาคานิชิ จินรู้ข่าวพ่อแม่ของเขา เขาได้เจอกับโทโมฮิสะ นั่นทำให้เขารู้ว่า ไม่ใช่เขาที่กำลังแย่ที่สุด ยังมีคนที่แย่กว่าเขาอีกมากมาย ภาพที่จินเห็นคือชายหนุ่มรูปร่างกำยำกำลังทุบตีเด็กผู้หญิงบอบบางคนหนึ่ง
“แกส่งของไม่ครบ มันหายไปไหน?” ชายคนนึงแตะเข้าที่ท้องของเด็กผู้หญิงคนนั้น
“ผมไม่รู้ครับ ผมไม่รู้จริงๆ” เด็กผู้ชายเหรอ??
“แล้วมันหายไปได้ไง?” ชายอีกคนเข้ามาคว้าคอเสื้อของเด็กหนุ่มนั้นแรงๆ
“ผมไม่รู้จริงๆ” เด็กหนุ่มยกมือไหว้ เอาเถอะมันไม่ใช่เรื่องของเขาซักหน่อย บางทีอาจจะขัดประโยชน์อะไรกันนิดหน่อยก็ได้มั้ง อาคานิชิคิดในแง่ดี
“ไม่รู้ งั้นก็กินลูกปืนไปแล้วกัน” พอได้ยินคำว่าลูกปืนอาคานิชิชะงักเท้าหันกลับไปมอง
“จะหนีงั้นเหรอ??” ชายคนนั้นจิกเอาที่ผมสีน้ำตาลอ่อนอย่างแรง จนเด็กหนุ่มหยุดชะงัก

“อ๊ะ.....ขอโทษครับ....พอดีผมเห็นตำรวจทางด้านนู้น ถ้าเด็กคนนี้ขโมยของยังไงพาเขาไปส่งให้กับตำรวจดีมั๊ยครับ” อาคานิชิ ตัดสินใจเดินเข้าไปหา
“ไหน?? ตำรวจเหรอ??” ชายสองคนทำหน้าตาเลิ่กลั่ก
“ฝากไว้ก่อนเถอะแก๊” ชายที่จิกผมสลวยกระชากมือออกอย่างขัดใจ ก่อนวิ่งหนีออกไปจนลับสายตา

“เป็นอะไรมากมั๊ย??” อาคานิชิทรุดตัวลงนั่งดูอาการของเด็กหนุ่มที่ทรุดลงไปเมื่อครู่
“ไม่......คุณไปเถอะไม่ต้องมายุ่งกับผม” เด็กหนุ่มสะบัดมือที่ร่างสูงมือจับไว้เขาปฏิเสธแต่ในใจนั้นกลับอุ่นเหลือเกินอยากให้มีคนเป็นห่วงเขาอย่างนี้บ้าง แม่ที่ทิ้งเขาไปเป็นห่วงเขาบ้างรึเปล่านะ?? ไหล่ของเด็กหนุ่มเริ่มสั่นระริก
“เป็นอะไร ร้องไห้เหรอ??” ขณะนั้นเม็ดฝนก็หล่นลงมาจากน้อยกลายเป็นมาก
“อะไรกันอยู่ดีๆก็ตกลงมา” ร่างสูงบ่น ก่อนจะผยุงตัวของเด็กหนุ่มให้ลุกขึ้น
“อย่ามายุ่งกับผม ผมเป็นคนไม่ดี ใช่ผมเป็นคนไม่ดีไปอยู่ที่ไหนก็จะทำให้คนอื่นดือดร้อนทุกครั้งไม่เอาแล้ว ต่อไปจะอยู่คนเดียวให้ตายไปคนเดียวจะดีกว่า หากินเอาข้างถนนนี่แหละ” เด็กหนุ่มพรึมพรำดูถูกตัวเองจนร่างสูงไม่ชอบใจ
......เพี้ยะ........ ร่างสูงตบหน้าเด็กหนุ่มเพื่อนเรียกสติคืนมา
“คุณตบผม” เด็กหนุ่มจับแก้มตัวเองที่รู้สึกชาก่อนจะกลายมาเป็นเจ็บ
“ใช่” อาคานิชิตอบเรียบๆ "ตราบใดที่นายยังรู้สึก นายต้องอยู่ต่อไป....อย่าดูถูกตัวเองสิ"
"ผมพูดเรื่องจริงต่างหาก" เด็กหนุ่มพูดเบาๆ
"มันไม่มีประโยชน์ที่นายจะเอาแต่พูดถึงเรื่องอดีต"
"แต่มันก็เป็นอดีตที่เป็นความจริง" เด็กหนุ่มยังคงเถียง
"คนเรามีอดีตที่เป็นความจริงทุกคน จนถึงเมื่อกี้....และนี่คือปัจจุบัน" อาคานิชิกำลังจะพูดต่อแต่ถูกเด็กหนุ่มขัดขึ้น
"คุณช่วยผมทำไม??"
"ชั้นเป็นพลเมืองดีล่ะมั้ง??" อาคานิชิยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันเพียงแค่ได้ยินว่าเด็กคนนี้จะต้องโดนยิงเขาก็เดินเข้ามาอย่างไม่รู้ตัว
"เป็นใครก็ต้องทำแบบนี้...คนกำลังจะโดนยิงนะ ไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่นะสำหรับชั้น" อาคานิชิยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ
"คุณเป็นคนดีนะ" เด็กหนุ่มมองหน้าอาคานิชิอย่างตั้งใจ
"บนโลกนี้ ประเทศนี้มีคนดีเยอะแยะไป เพียงแต่เธอโชคร้ายที่ไม่เจอคนพวกนั้นเองล่ะ" อาคานิชิยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เด็กหนุ่ม
"โชคร้าย?" เด็กหนุ่มทวนคำอย่างสงสัย
"ใช่ เธอโชคร้ายที่เจอแต่คนไม่ดี"
"ผมต้องทำยังไง" ดวงตากลมโตจ้องลึกไปที่นัยน์ตาคมปราด
"มองอย่างนั้นอย่างกับจะบอกว่า -พาผมไปทีสิครับ- อย่างงั้นแหละ" อาคานิชิหัวเราะ
"เปล่าซักหน่อย....ก็เห็นคุณพูดโน่นพูดนี่เหมือนตาแก่กร้านโลกก็เลยอย่างรู้ว่าต้องทำอย่างไรแค่นั้นเอง" เด็กหนุ่มพองแก้มอย่างขัดใจ เขาไม่ได้มองอย่างนั้นซักหน่อย
"งั้น....ไปอยู่กับชั้นมั๊ยล่ะ??" อาคานิชิถามขึ้นมาอย่างหน้าตาเฉย
"หา?" จากตาที่ดตอยู่แล้วก็เบิกโพลงเข้าไปอีก "ไม่จริงน่า!!คุณเป็นคนยุคไหนกันแน่เนี่ย??"
"คนยุคไหน?? เธอหมายความว่าไง??" อาคานิชิหันมาถามอย่างงงๆ
"ก็หมายความว่า คุณเจอผมที่กำลังจะถูกยิง"
"แล้ว..."
"แล้วก็บ่นๆทั้งที่ไม่ใช่เรื่องตัวเอง"
"แล้วไงล่ะ??"
"แล้วคุณก็ชวนผมไปอยู่ทั้งที่ไม่รู้จักกันซักนิด"
"ชั้นอาคานิชิ จิน...แล้วเธอล่ะ??" อาคานิชิมองเด็กหนุ่มแบบหาคำตอบ
"ผม?" เด็กหนุ่มขมวดคิ้วพลางชี้มือเข้าหาตัว อาคานิชิพยักหน้า "ยามาชิตะ โทโมฮิสะครับ"
"ก็รู้จักกันแล้ว" อาคานิชิยิ้ม
"เอ่อ....คุณนี่น๊า....ถ้าคุณนู้จักผมคุณจะไม่พูดแบบนั้นแน่" เด็กหนุ่มก้มซ่อนใบหน้าที่หมองลง
"ทำไม?" อาคานิชิขมวดคิ้วสงสัย
"ผมเป็นแค่เด็กส่งยา ทำเรื่องไม่ดีเยอะแยะจนไม่รู้จะพูดหมดรึป่าว??"
"แล้วไง?? ก็แค่ส่งยา หวังว่านายคงไม่ติด" เด็กหนุ่มรีบส่ายหน้าปฏิเสธจนผมสลวยกระจาย
"ร่างกายเป็นของมีค่าที่ผมเหลืออยู่ ผมคงไม่ทำลายมัน" ดวงตากลมเริ่มแดงก่ำ
"อย่าคิดมากเลย.....คิดว่าชั้นเผอิญเจอกับเธอแล้วเกิดถูกชะตาเลยจ้างให้ไปเป็นแม่บ้านล่ะกัน" อาคานิชิยิ้มอย่างอ่อนโยน
"แต่ผม..........."
"ไปด้วยกันเถอะ" มือใหญ่ถูกวางบนเรือนผมสลวยพลางจับโยกไปมาเหมือนเล่นกับเด็กๆ
"คุณนี่มันอ่อนโยนเกินไปแล้ว" โทโมฮิสะร้องไห้อย่างเสียไม่ได้ จนจินคว้าเอวบางเข้ามากอดเพื่อปลอบประโลม ไม่รู้สิ คิดแต่เพียงว่าทิ้งเด็กคนนี้ไปไม่ได้แน่ๆ

นั่นเป็นเหตุการณ์ที่ผมกับโทโมะเจอกัน เป็นวันเดียวกับที่ผมเสียคนที่รักที่สุดทั้งสองคนไป แต่พระเจ้าก็ส่งคนอีกคนที่ผมคิดว่าจะทำให้เขามีความสุขให้ได้มาให้ผม แค่นั้นผมก็คิดว่าพระเจ้าคงเห็นใจผมแล้วล่ะมั้ง?? ขอบคุณครับ......
"จินจออะไรน่ะ??" โทโมฮิสะถามจินเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาหลังจากการอธฐานจากบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์
"เขาว่ากันว่าถ้าบอกคำอธิฐานแล้วจะไม่เป็นจริงซะด้วยสิ...เพราะฉะนั้นความลับ" จินยิ้ม
"ใจร้าย!!!" โทโมฮิสะพองแก้มอย่างขัดใจ
"อย่าทำเป็นนั้นจะได้มั๊ย??" จินมองคนน่ารักด้วยสายตาดุๆ
"ทำอะไร?? ผมไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย ดุผมทำไมกัน" โทโมฮิสะพองแก้มอีกครั้งแบบไม่พอใจ อะไรกันผมไปทำอะไรกันเนี่ย แค่ว่าใจร้ายเนี่ยนะโกรธกันทำไม??
"แบบนี้น่ะ" จินเอานิวจิ้มๆที่แก้มใสๆของโทโมฮิสะ
"แล้วไง....ไม่เห็นมีใครบอกว่าทำไมได้" โทโมฮิสะแกล้งพองแก้มใส่จินใหญ่
"หยุด...มันน่ารักเกินไปต่างหาก.....และถ้าไม่หยุดก็จะจูบเดี๋ยวนี้แหละ" จินที่เผลอลืมตัวพูดเสียงดังลั่นเพราะหลงคิดไปเองว่าอยู่กันสองคน จนคนที่อยู่บริเวณนั้นหันมามองพวกเขาอย่างสนใจ อะไรจูบๆ อยากรู้ๆ โทโมฮิสะที่เหมือนจะอ่านสายตาจากคนรอบข้างออก ใบหน้าหวานก็ซับสีเลือดทันที "จินพูดอะไรน่ะ??" มือเล็กรีบคว้าแขนของจินเดินหนีออกจากบริเวณนั้นทันที

"พูดอะไรน่ะจิน ไม่ดูสถานที่เลยนะ" โทโมฮิสะปล่อยแขนจินแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น
"ก็พูดเรื่องจริง เธอน่ารักมากนี่น่า...ใครๆเห็นเข้าก็หลงรักเธอกันแย่สิ" จินพูดแบบน้อยใจ
"โอ๊ะ...คนรักดีกว่าคนเกลียดเห็นๆ" โทโมฮิสะยิ้มร่า
"ไม่ ไม่ได้......เธอต้องน่ารักกับชั้นคนเดียว" จินมองโทโมฮิสะอย่างเอาแต่ใจ
"อะไรกันจิน ผมพูดเล่นผมอยู่ของผมเฉยๆน่า ไม่มีใครมายุ่งกับผมหรอก อีกอย่างผมก็เป็นผู้ชายดูแลตัวเองได้น่า" โทโมฮิสะยิ้มจนตาปิด
"แต่เธอน่ารักจริงๆ" จินเดินเข้ามาใกล้คนน่ารักมากขึ้น
"โอยไม่เอาหรอกครับ....ชมผมว่าหล่อจะดีใจกว่านะ" โทโมฮิสะหันหน้าหนีซ่อนความอายเอาไว้ อะไรครับจินมาบอกผมอย่างนี้ได้ยังไงกันครับ
"ก็.........มัน..........................."
"พอเถอะครับ เรื่องไร้สาระน่ะ" โทโมฮิสะรีบตัดบทแล้วเดินไปที่รถจอดอยู่ จินเห็นดังนั้นก็รีบเดินตามไปเพื่อนเปิดประตูและขึ้นไปสตาร์ทรถออกจากวัดทันที
"ปีนี้อยากได้อะไรเป็นพิเศษรึเปล่า??" จินหันไปถามโทโมฮิสะที่นั่งตรงเบาะข้างคนขับ
"ไม่ล่ะครับ ที่อยู่จนทุกวันนี้ก็มากพอแล้วล่ะครับ...แล้วจินอยากได้อะไรป่ะ?" โทโมฮิสะละสายตาจากทางข้างหน้ามาจ้องมองที่ใบหน้าหล่อจัด ทุกปีทุกครั้งที่จินถามผมจะให้ครับตอบแบบนี้ทุกครั้ง และก็จะถามจินกลับด้วยความเคยชิน แต่ผมเองก็ไม่มีปัญญาซื้อของอะไรให้จินได้เลยเพราะว่าผมไม่มีเงินหรอก ทุกวันนี้อย่างที่รู้ๆ จินรับผิดชอบหมดทุกอย่างผมเคยขอที่จะออกไปทำงานพิเศษ แต่จินก็ปฎิเสธทุกครั้งบอกว่า "นายตัวแค่นี้ทำไมชั้นจะหาเลี้ยงไม่ได้ล่ะ...อย่าลำบากเลย ทำงานบ้านก็พอแล้ว" ผมเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไม บ้านจินก็มีคนรับใช้เยอะแยะแล้วผมจะทำอะไรก็ได้คำตอบกลับมาว่า "ทำตัวน่ารักๆ ทำอาหารมื้อเย็นทุกวันก็พอ นอกนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแม่บ้านคนอื่นๆ" ไอ้ที่ทำตัวน่ารักๆมันอะไรกัน

"อืม................................" เสียงของจินเหมือนคิดหนัก
"ปีนี้อยากได้เหรอ? เห็นปกติปฎิเสธตลอด" โทโมฮิสะมองหน้าจินอย่างตั้งใจเมื่อเห็นว่าท่าทางของจินจะคิดอยู่ แล้วเขาจะมีปัญญาซื้อของที่จินอยากได้มั๊ยเนี่ย??
"อืม....อยากได้.....อยากได้ดทโมะเป็นเมีย" จินพูดพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่
"เห?...อะไรกัน.....ล้อกันเล่นล่ะซิ" โทโมฮิสะทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อกับคำพูดที่ได้ยิน
"ใครว่าล้อเล่นกันล่ะ??" จินเหยียบเบรคกะทันหัน ส่งผลให้ร่างบางกระตุกไปข้างหน้าเล็กน้อย
"ไม่มั้งครับ" โทโมฮิสะส่ายหัวจนผมยุ่ง จินเอี่ยวตัวเข้ามาใกล้ใบหน้าหวานเรื่อยๆ มือเล็กยันอกกว้างๆไว้
"จริงๆนะ...ชั้นรักเธอนะโทโมะ" จินส่งสายตาเป็นประกายไปให้ โทโมฮิสะทำได้เพียงเบือนใบหน้าหนีเท่านั้น
"มันเป็นไปไม่ได้หรอกจิน ผมเป็นผู้ชายนะจิน"
"ไม่เกี่ยว รักก็คือรัก"
"แต่ฐานะเรามันต่างกัน" โทโมฮิสะหันกลับมามองใบหน้าคมด้วยแววตาหมองเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด
"มันไม่ใช่ข้ออ้างที่ดีเลย....เลิกดูถูกตัวเองเถอะ" จินก้มลงประทับจูบที่อ่อนโยนลงบนริมฝีปากอิ่ม
"อึ่ก......จิน" โทโมฮิสะพยายามดันอกกว้างให้ออกห่างแต่ก็ไม่เป็นผม เรียวลิ้นถูกส่งเข้าไปสำรวจภายในอย่างเชี่ยวชาญ
"พะ....พอ....พอแล้ว" โทโมฮิสะพยายามพูดแต่ดูไม่เป็นภาษาซักเท่าไหร่ มือใหญ่รั้งท้ายทอยอย่างแผ่วเบา ลิ้นอุ่นไล่ไปตามเรียวฟัน ลิ้นต่อลิ้นที่ตวัดเหวี่ยง ซึ่งตอนแรกที่ดูเหมือนจะไม่ตอบสนองแต่พอถูกรุกล้ำเข้าไปก็ตวัดตอบทันที "อือ....." โทโมฮิสะกระพริบตาถี่ๆ พลางตีไปเบาที่หลังจิน
"อ่า........" จินถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย
"แฮ่กๆๆ" โทโมฮิสะหอบหายใจจนตัวโยน "หายใจไม่ทันเหรอ??" จินถามโทโมฮิสะอย่างเป็นห่วง
"จิน....ทำอะไรลงไปน่ะ??" น้ำใสๆรินไหลออกมาจากดวงตาสวย "มันทำให้ความตั้งใจของผมพังลงนะครับ" มือใหญ่ประคองพวงแก้มใส นิ้วโป้งปาดน้ำตาออกให้อย่างอ่อนโยน
"ผมต้องหักห้ามใจไม่ให้คิดมากเรื่องจิน ผมต้องพยายามหลอกตัวเองว่าผมไม่ได้รักจิน....แต่จินมาทำแบบนี้มันแกล้งกันชัดๆ.....ตรงนี้มันปวดเหลือเกินครับ" โทโมฮิสะจับมือใหญ่ของจินไปทาบที่หน้าอกของตัวเอง
"ให้ตายเหอะ ทำตัวน่าเกลียดซักวันจะตายมั๊ย?? โทโมะ....ให้ชั้นไม่ใจเต็นแรงเพราะคำพูดน่ารักๆแบบนี้ได้มั๊ย??" จินยิ้มพลางประทับรอยจูบที่หน้าผากมนของคนหน้าหวานเนิ่นนานก่อนจะลากไล้ลงมาที่พวงแก้มใสและลงท้ายที่ปากอิ่มสีเชอรี่สดอย่างดื่มด่ำ
---------TBC--------
“จินๆ ตรงนี่เค้าเขียนว่า –ทีบีซี- คืออะไรเหรอ?? ที่ชั้นเป็นพรีเซ้นเตอร์ให้ป่ะ??” ยามะพีหันมาถามจินอย่างสงสัย
“ไม่ใช่ๆ” จินหัวเราะในความไร้เดียงสาของยามะพี “ป่าวๆ มันแปลว่า To be continue อ่ะ ติดตามตอนต่อไป”
“อ่อ...เหรอ?? ลืมไปว่าเก่งอังกฤษ” ยามะพีมองอย่างหมั่นไส้

“แล้วไปเอามาจากไหน??” ยามะพีชูกระดาษขึ้นถาม
“ก็บังเอิญเข้าบอร์ดFIXXXแล้วไปเจอะ เลยปริ๊นท์มาอ่านอ่ะ” จินยิ้มอย่างไม่รู้อะไรซะแล้ว
“แล้วมันอะไรจินพี นายเป็นฝ่ายรุกงั้นเหรอ?? หา?? หมายความว่าไง??” ยามะพีถามอารมณ์เสีย
“ก็ตามนั้น”
“เขามาต่อเอามาให้อ่านด้วยนะ” ยามะพียิ้มก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างไม่สนใจ
“พี.....อย่าเพิ่งไปซิคร๊าบบ....มามะ มาทำอย่างว่ากันก่อน” จินวิ่งตามไปโอบคนรักจากด้านหลัง เอาคางกดไหล่ไว้อย่างอ้อนๆ
“ทะลึ่ง” ยามะพีหันหลังกลับมาประชันหน้าก่อนจะโน้มหน้าจินเพื่อนประทับจูบอย่างดูดดื่ม
“คิดว่าจะสนใจฟิคมากกว่าตัวจริงซะแล้ว” ยามะพียิ้มก่อนเดินนำหน้าเขาห้องไป
“ชิว่าเขาทะลึ่ง...ตัวเองเดินนำหน้าไปเลยแหะ” จินหัวเราะชอบใจก่อนเดินตามไปทำอะไรเฉพาะเราสองคนในห้อง
------TBC ต่อเวอร์ชั่น 4.1 -----

[SF]...ทรามวันกับนายอึ๋ม....เวอร์ชั่น3 Jin♥P

2007-06-10T13:30:00.001+07:00

Title : [SF]...ทรามวันกับนายอึ๋ม....เวอร์ชั่น3
Author : Akashita
Pairing : Jin♥P

"ทำไมจินถึงพูดแบบนั้นล่ะ??"
เสียงของร่างหนาทิ้งกายลงบนโซฟาตัวใหญ่อย่างไม่พอใจ คำพูดต่างๆทิ่มแทงลงมาเหมือนเขาเป็นคนหลอกลวงทั้งๆที่บอกกับทุกคนไว้ว่า "ต่อไปผมจะเปิดเผย ทุกอย่าง"

-HEY ! HEY! HEY!-
พิธีกร- อาคานิชิคุงกับยามะพีสนิทกันมากเลยเหรอ?
-ทางรายการเปิดเทปเก่าที่ยามะพีมาออกคนเดียวให้ดู-
จิน- อ่า ตอนนั้นเพื่อนผมถามผมว่า "ยามะพีอยู่บ้านเดียวกับนายเหรอ?" ผมก็"เดี๋ยว! นายว่าอะไรนะ!!!"
พิธีกร- งั้นเค้าก็เป็นคุโรซากิจริงๆน่ะสิ?
จิน-.............
พิธีกร- แล้วเรื่องโทรศัพท์ล่ะ?? ที่มีแต่เบอร์ของอาคานิชิในmiss call น่ะ??
จิน- นั่นคงเป็นเพราะว่าเขางานเยอะ เวลางานน่ะ เขาจะตั้งใจกับงานมากๆล่ะมั้งครับ ...เขาเลยไม่ได้รับโทรศัพท์เลย

เรื่องนั้นใครๆเขาก็รู้น่ะจิน ว่าไม่รับโทรศัพท์ก็จะมีmiss callขึ้นน่ะ
ยามะพีที่นั่งดูรายการอยู่ถึงกับหน้าตึงไป นี่เราคิดไปเองหรอกเหรอ??
เรารักจินข้างเดียวงั้นสิ อะไรกันจินโทรมาเองไม่ใช่เหรอ?? miss callมันขึ้นเองได้เหรอ??
จินหมายความว่าไงอ่ะ บอกหน่อยๆ??

"พี....นาายเป็นอะไรไปเหรอ??" จินวิ่งมาทางด้านหลังโอบเอวไว้หลวมๆ
"ป่าว....ปล่อยดิ่" ยามะพีพยายามเบียดตัวออกห่างจากจิน
"เป็นอะไรไปล่ะ" จินปล่อยมือออก พลิกตัวยามะพีมาทางจิน
"บอกว่าไม่มีก็ไม่มีเด่" ยามะพีแกะมือใหญ่ออกจากบ่าของตัวเอง
"ไม่มี.....งั้นก็ตามใจ" จินเดินไปโดยไม่หันกลับมามอง
.....
..
.
.
.
.
.
.
นี่อ่ะคนรักกัน?? จะแคร์มากกว่านี้ไม่ได้เลยหรอ??
จะถามมากกว่านี้ไม่ได้หรอ?? ทีอย่างงี้ล่ะเชื่อฟังกันดีเหลือเกิ๊น

ยามะพีเป็นอะไร?? ทำไมถึงไม่บอก มีอะไรกันแน่นะ จะถามจากใครล่ะ??
มีแต่คำถามที่ต้องการคำตอบทั้งนั้น
................
.......
...
..
.
.
-ตรู๊ดดดดดดด-
"เฮ้อ ทำไมไม่รับเลยว่ะ" จินเขว้งโทรศัพท์ลงพื้นจนแตกกระจาย

-ด้านยามะพี-
"โธ่ๆ ไอ้จินบ้าเอ๊ย โทรเป็นร้อยรอบแล้ว เนี่ยน่ะเหรอ? ไม่หรอกเขางานยุ่ง ตั้งใจทำงาน" ยามะพีมองโทรศัพท์ทำท่าเรียนแบบจินในรายการ hey x3
"โทรไปเหอะ ไม่รับหรอกเว่ย"

2อาทิตย์แล้วไม่เจอหน้าเลย คิดถึงเป็นบ้างอนอะไรกันนักหนา บ้านก็อยู่ใกล้ ปั่นจักรยานมาหาหน่อยสิ อย่างที่เคยทำอ่ะ มาหาที่บ้านสิ มานอนที่บ้านอ่ะ โทรกลับมาหน่อยเด่
"เฮ้อ!!!!!~"
"ถ้าคิดถึงทำไมไม่ไปหาเองล่ะ ทางนู้นเขางอนนายไม่ใช่เหรอ? นายควรจะไปง้อนะ" ยูอิจิแซว
"นั่นดิ่...ยามะพีก็ใจแข็งเนอะ" คาเมะยักไหล่เต่าๆ2ที
"งอนเรื่องอะไรฟระ??" จินกระแทกเท้า
"สงสัยจะเรื่องนั้นล่ะมั้ง??"
"เรื่อง??" จินเอียงคอถาม
"โง่ต่อไปเถอะ" อุเอยืนกอดอกยิ้มเหยียด คนอะไรโง่สิ้นดี
"ในรายการไง....ยามะพีโดนเละเลยนะเว้ย"
"หึ....เรื่องนี้เอง" จินยิ้มมุมปาก
"ก็เออสิ" เพื่อนสมาชิกคัตตุนร้องลั่น แจกป๊าปไปที่กบาลจินคนละที

โธ่ๆงอนอะไร...น่ารักเป็นบ้า เรื่องเล็กน้อยน่าพีจัง ทำไมถึงคิดมากนักล่ะ ตอนนี้ฉันมีนายคนเดียวล่ะน่ารักแบบนี้ใครจะทิ้งลงล่ะ
............
.....
.....

..
.
.
.
.
-ปิ๊งป่อง-
"ใครครับ??"
-เงียบ-
ยามะพีมองออกไปข้างนอกผ่านรูเล็กๆที่บานประตู เห็นเพียงของบางอย่างที่วางอยู่บนพื้น ยามะพีจึงเปิดประตูออกมาดูของสิ่งนั้น สิ่งที่ยามะพีเป็นกล่องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ มีโบว์สีแดงติดอยู่ที่มุมกล่อง มีโน้ตเล็กแนบมาด้วยว่า
"นี่คือสิ่งที่ทำให้พีจังของจินยกโทษให้จินสุดหล่อคนนี้ครับ"
"เชอะ....ละเมอรึป่านจิน" ยามะพีใช้เบื้องล่างเตะ จนกล่องขยับเล็กน้อย
"โอ๊ะ...ขาแทบหัก......ลูกไม้ตื้นๆน่ะจินออกมาเหอะ" ยามะพีแกะกล่องออกก็พบว่ามีร่างที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอด2อาทิตย์
"ว่างนักรึไงน่ะ??" ยามะพีกอดอกถาม
"จริงๆแล้วก็ไม่ว่างหรอก แต่เพราะว่าทำให้คนสำคัญเข้าใจผิด"
"ใคร??"
"นาย"
"ชั้น??"
"ใช่....นายแหละ พีจัง"
"ไม่เข้าใจผิดอะไรนี่?" ยามะพีพยายามกลั่นน้ำตาที่ปริ่มออกมาเมื่อนึกถึงประโยคเหล่านั้น
"เข้าใจผิดสิ......เรื่องของเราทั้ง2คน มันเป็นเรื่องของเรา2คน ชั้นอยากให้เรา2คนเท่านั้นที่รู้ว่าเราทำอะไรกันบ้าง เวลาที่อยู่กับนายน่ะ มันสำคัญชั้นไม่อยากให้ของสำคัญของชั้นไปตกอยู่ในมือของคนอื่นหรอกนะ ถึงแม้ว่าคนที่นายอยากจะเปิดเผยน่ะเป็นแฟนๆของนายที่นายรักก็เถอะ แต่นายเป็นของชั้น ชั้นไม่มีวันเอาของๆชั้นไปให้คนอื่นหรอก....เข้าใจรึยังล่ะพีจัง" จินลูบหัวยามะพีป้อยๆ หลังจากพรั่งพรูความในใจออกมาทั้งหมด
"นายคิดขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย ไม่อยากจะเชื่อ??" ยามะพีปาดน้ำตาจากตากลมโต ที่ตอนนี้เปล่งประกายไปด้วยความดีใจ
จินก้มลงประทับจูบอย่างเนิ่นนาน ริมฝีปากอวบที่โหยหามาตลอดเวลา ม่านฝนแห่งจุมพิตของจินโปรยไปทั่วใบหน้ามนของยามะพี จูบแล้วจูบเล่าเฝ้าแต่จูบ ทั้งสองแลกลิ้นกันกวัดเกวี่ยง ก่อนที่จินจะถอนตัวออกมา ยามะพีหอบจนตัวโยน จูบอะไรมันช่างหอมหวนเช่นนี้ ยามะพีทรุดตัวลงไปกับพื้น
"ฮือๆ....." ไหล่หนาสั่นระริก
"เป็นอะไรไป" จินนั่งยองๆลงตรงหน้า ยามะพี
"ดีใจ....ชั้นดีใจมาก.....จินปากแข็งนี่นา.....ชั้นคิดว่าชั้นรักนายข้างเดียว"
"ไม่หรอก.......ชั้นรักนาย....โทโมะฮิสะ ยามาชิตะ...ชั้นรักนาย" จินจับหัวยามะพีซบตรงอกกว้าง รู้สึกได้ถึงหยดน้ำอุ่นๆที่รินไหลออกมา "ชั้นทำให้คนสำคัญร้องไห้อีกแล้ว"

END

-----แถมๆ-----
บางคนอาจจะคิดว่าผมเป็นคนปากแข็ง แต่ป่าวนะครับผมนะจะพูดไม่หยุดเลยล่ะถ้าผมอยู่กับคนที่ผมอยากพูดด้วยนะ ผมจะพูดได้อย่างไม่มีวันเบื่อเลย
พิธีกร-แล้วถ้าอยากพูดจะพูดกับใครล่ะค่ะ??
จิน-"เพื่อนผมที่อยู่ต่างวงน่ะ ถึงผมจะงานยุ่ง แต่เขาก็หาเวลามานั่งคุยด้วย"

-จบจริงๆ-

[SFมากๆ].....ทรามวัยกับนายอึ๋ม.....เวอร์ชั่นสอง JinP♥PJin

2007-06-10T13:26:00.005+07:00

Title : [SFมากๆ].....ทรามวัยกับนายอึ๋ม.....เวอร์ชั่นสอง
Author : Akashita
Paring : Jin♥P-P♥Jin
Douzo!!~

เสียงโทรศัพท์ดังเป็นจังหวะต่อเนื่องทำให้คนที่กำลังหมกหมุ่นอยู่กับการนอน ต้องงัวเงียลุกขึ้นมารับโทรศัพท์เอาตอนดึกๆ ใครกันมันจะโทรเอามาป่านนี้ ถ้าไม่ใช่.....................
“ว่าไง..จิน มีอะไรรึป่าว??” ยามะพีกรอกเสียงลงไปตามโทรศัพท์
“หา?อะไรนะ? ก็ได้ๆ” ยามะพีเสียงอ่อยลงเล็กน้อย
ยามะพีดันตัวออกจากเตียงนุ่มๆที่คอยเฝ้าหามาตลอกเวลาที่ถ่ายคุโรซากิ แต่แหม...จินโทรมาทั้งทีก็ต้องออกไปหน่อยสิ ยามะพีลุกจากเตียงไปสวมเสื้อยืดโคตรลำลอง แล้วเดินออกมาจากห้อง เพียงแค่เปิดประตูก็พบร่างหนาที่ฝันหายืนคอยอยู่หน้าประตู

“ทำอะไรอยู่....ตั้งนานกว่าจะเปิด??” ร่างหนานามจินกระแทกเท้าปึงๆเข้าห้องอย่างไม่สนใจ
“ก็จัดการกับตัวเองนิดหน่อย” ยามะพีก้มมองลองไปที่ด้านล่างของตัวเอง
“อะไร.....พี นายทะลึ่งแล้ว...อะไรว่ะ เมื่อก่อนออกจะน่ารัก เดี๋ยวนี้ทำไมมันแก่แดดแก่ลมนักว่ะ” จินทิ้งตัวลงที่โซฟาอย่างปลงๆกับเพื่อนวัยเด็ก
“ก็แหมล้อเล่นหรอกน่า.....ก็แค่นั่งคิดว่าลมอะไรหอบนายมานี่....คงไม่ใช่ลมธรรมดาแน่ๆ...รึว่า.....ลมบ้าหมู”ยามะพีมองหน้าจินแบบล้อเลียน

“เออ.....ก็กลับดึกอ่ะ...ขี้เกียจให้แม่เปิดประตูให้ป่านนี้คงหลับไปแล้ว เกรงใจว่ะ”
“แต่ไม่เกรงใจชั้น??” ยามะพีเลิกคิ้วถาม
“แหมๆก็เพื่อนๆกัน”
“ไม่ใช่ว่าคิดถึงชั้นเหรอ?? ไม่ได้เจอกันตั้งนานชั้นเองก็ไม่ได้โทรไปหานาย นายเองก็ใจแข็งนะ ไม่โทรหาชั้นซักกะติ๊ด” ยามะพีเดินมาลงโซฟาใกล้กับจิน
“ก็..............” จินหน้าแดงก้มหน้างุด กลัวยามะพีจะเห็นสีหน้าแบบนี้เข้า เดี๋ยวจะล้อไม่เลิกอีก
“ก็อะไร....??” ยามะพีก้มหน้าเข้าไปใกล้จิน จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของกันและกัน
ยามะพีใช้มือทั้งสองโอบไปที่เอวของจินลากหน้าตัวเองเข้าไปสัมผัสกับแก้มใสๆของคนตรงหน้า ลากไล้ลงมาที่ต้นคอ ก่อนจะไปหยุดที่ริมฝีบางที่เผยอรอ ริมฝีปากอวบของยามะพีประทับแนบแน่นเข้าไปที่ริมฝีปากบางของจินลิ้นอุ่นชอนไช่เข้าไปควานหาความหวาน จากปากของจิน ริมฝีปากอวบดูด ขบ จนเป็นเสียง ใช้เรียวลิ้นเลีบริมฝีปากของจินก่อนถอนออกมา
“คิดถึงจัง” ยามะพีฝังริมฝีปากลงบนแก้มใสของจินอีกครั้ง
“...........” จินได้แต่ก้มหน้างุดๆ
“พูดอะไรบ้างสิจิน ชั้นรอฟังอยู่นะ” ยามะพีประทับปากอวบลงไปอีกครั้งใช้ลิ้นควานหาคำตอบจากจิน จนจินตอบรับลิ้นอุ่นตวัดเหวี้ยงไปมา มือจินเลื่อนมารั้งท้ายทอยของยามะพีกดให้แนบแน่นยิ่งขึ้น ทั้งคู่จูบกันเนิ่นนานนานพอที่จะลืมหายใจได้เลย จินและยามะพีถอนริมฝีปากออกจากกัน หายใจหอบดังจนตัวโยน
“คิดถึงจัง” จินพูดพลางกระหน่ำม่านฝนแห่งจุมพิตไปทั่วใบหน้าของคนหน้าหวานที่ยิ้มอย่างดีใจตรงหน้า
“กว่าจะพูดได้นะ” ยามะพีตีที่อกจินเบาๆ
“ก็ไม่เน้นพูดไง.....ทำเลย” จินพูดจบก็พรมม่านฝนแห่งจุมพิตไปที่ริมฝีปากอวบ จูบแล้วจูบเล่าเฝ้าแต่จูบ มือค่อยๆเลื่อนผ่านเข้าไปในเสื้อของยามะพีลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังลากต่ำไปที่เอว ริมฝีปากลากต่ำไปที่คอ ยามะพีใช้มือที่ว่างอยู่ถกเสื้อของจินขึ้น จินถกเสื้อยามะพีตาม ท่อนบนของทั้งคู่เปลือยเปล่าก่อนที่ยามะพีจะทรุดตัวลงต่ำไปใช้ปากรูดซิบกางเกงของจิน ใช้มือถกกางเกงลงอย่างรอไม่ได้ ปากอวบกลืนกินส่วนที่เป็นชายทันที มือของจินได้แต่ขยี้ผมของยามะพีเบาๆ ปล่อยไปตามอารมณ์จนน้ำขาวขุ่นไหลออกมามากมาย ยามะพีดื่มกินอย่างไม่รังเกียจ
“เดี๋ยวจินทำให้นะ”จินก้มตัวลงไปตรงส่วนนั้นของยามะพีที่ชูชัน จินใช้ปากโลมเลียลากไล้อย่างแผ่วเบาอย่างทะนุถนอม มือก็ค่อยปรนเปรอที่ยอดอกที่ชูชันเป็นสีชมพู จินรูดขึ้นลงช้าๆเป็นจังหวะ
“อือ....อุ....อ่า~......จินอย่าแกล้งสิ”
“พูดมาสิ” จินยังคงใช้จังหวะช้าๆแบบเดิม
“เร็วๆ เร็วกว่านี้สิ...จิน” ยามะพีเร่งจังหวะไปตามการรูดขึ้นลงของจิน
“อ๋า~แฮ่กๆ” น้ำสีขาวขุ่นหลังออกมา
“หันหลังสิ” จินจับตัวยามะพีพลิกกลับ
“เอาอีกแล้ว คราวหน้านายมั้งนะ” ยามะพีหันมาท้วง
“เถอะน่า” จินก้มลงปิดปากยามะพีก่อนที่ยามะพีจะเถียงอะไรมากกว่านี้
ทั้งคู่ยังคงแสดงบทรักกันอย่างเร่าร้อนจนถึงเช้า
..........................
..............
.........
...
.
.
“อรุณสวัสดิ์” ยามะพีประทับจูบลงไปที่ปากจิน
“อือ....อรุณสวัสดิ์” จินใช้สองมือโน้มคอยามะพีลงมาจูบแบบดูดดื่มอีกครั้ง
“นายรักชั้นมั๊ย??......จิน”
“รักสิ....พี”
“งั้นเหรอ??”
“อืม….แล้วนายล่ะ??”
“ของมันแน่......รักมาก่อนที่นายจะกชั้นอีก” ยามะพีทำแก้มป่องสะบัดหน้าหนีไป
“แหม....งอนอะไร.....เดี๋ยวคราวหน้าไม่ให้เข้าซะเลยนี้” จินกอดยามะพีจากด้านหลังเอาคางเกยไหล่หนา
“เออ” ยามะพีหันมาเลียริมฝีปากจินแล้วก็รุกลิ้นเข้าไปทำความสะอาดให้แต่เช้า
“ยังไม่ได้แปรงฝันสินะ เดี๋ยวแปรงให้เลยเนี่ย” ยามะพีไล่ลิ้นไปตามเรียวฝัน ดูดริมฝีปากล่างบน ลิ้นกวัดเกวี้ยงกันไปมา
“พี จะเพิ่มหน้าอกอีกมั๊ย??”
“ทำไมอ่ะ ชอบมั๊ย??”
“ก็คิดว่าดีนะ แบบว่าจินชอบเวลาตอนซุกไปที่หน้าอกพีอ่ะ นิ่มดีอ่ะ”
“เหรอ?? ถ้าจินชอบก็จะเพิ่มนะ”
ความรักของจินและยามะพียังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ไม่มีที่สิ้นสุด
------------------END------------

[Short Ficมากๆ]....ทรามวัยกับนายอึ๋ม…..P♥Jin

2007-06-10T13:22:00.001+07:00

Title : [Short Ficมากๆ]....ทรามวัยกับนายอึ๋ม…..P*Jin
Author : Akashita
Paring : P+Jin

"ผมต้องการแข็งเกร่งขึ้นเพื่อปกป้องครอบครัว เพื่อนสนิท สัตว์เลี้ยงและก็คนรักด้วยครับ”
ผมยามะพีครับผมต้องการเป็นแบบนี้จริงๆนะ ถึงผมจะหน้าหวานอะไรก็เหอะ มันไม่เกี่ยวกันซักหน่อยที่ผมอยากจะปกป้องใครซักคน เมื่อก่อนผมตัวเล็กมาก แล้วคนที่ผมรักและแคร์มากที่สุดเค้าตัวใหญ่กว่าผม ผมเลยต้องฟิตร่างกายให้กำยำมากขึ้น

“มิน่าล่ะ ช่วงนี้ พี ถึงฟิตร่างกายประจำเลย ตอนนี้จะเพิ่มกล้ามเนื้อที่ขาด้วยใช่มั๊ยเนี่ย??”
เรียวจังวางหนังสือที่มีสัมภาษณ์ของผมลงอย่างเข้าใจอะไรมากขึ้น
“เออ ก็นะใครก็ว่าชั้นหน้าหวาน ไม่เอาแล้วแบบนั้นน่ะ ไม่ไหว” ยามะพียกมือโบ้ยๆ

------ปัง-------
“โอย เอาอีกแล้วทำไมคาเมะไม่พูดกับชั้นนะ” ร่างหนาที่เดินเข้ามาบ่นอุบ
ยามะพีมองร่างหนาอย่างเป็นห่วง เดินเข้าไปนั่งข้างๆ
“ทำไม??เป็นอะไรจิน บอกชั้นได้นะ” ยามะพีจับไหล่จินเบาๆ
“ก็ไอ่เมะ มันไม่พูดกับชั้นอีกแล้ววะ แค่ชั้นบอกว่านายไม่อยากได้หรอกของพวกนั้นน่ะ”
จินชี้โบ๋ชี้เบ๋ไปทางนู้นที ทางนี้ที
“ของอะไร?? ไม่รู้ไม่เอาทั้งนั้นแหละ” ยามะพีกอดอกแก้มป่องพิงเก้าอี้
เรียวจังที่มองอยู่’มันเฟริมยังไง นิสัยมันก็ยังเด็กอยู่ดีแหละว่ะ ก็แค่ร่างกาย พี นี่คิดไรเด็กจริงๆ’
“เห?? จริงนะ ไม่เอาจริงอ่ะ ดีใจจัง ชั้นรักนายที่สุกเลยยามะพี” จินดีใจโผเข้ายามะพีทันที ยามะพีก็ได้แต่หน้าแดงแจ๊ดเป็นลูกตำลึงอยู่ในอ้อมกอดของจิน
“ชั้นสบายใจแล้ว ไปก่อนนะ” จินลุกขึ้นอย่างอารมณ์ดี เตรียมจะเดินออกไป แต่ก็มีมือเล็กๆมาฉุดไว้ ไม่ให้จินเดินออกไป ทำให้จินเสียหลักลงมานั่งบนตักของยามะพี
“แล้วของที่ว่ามันอะไรเหรอ??” ยามะพีรับจินไว้ในอ้อมกอด มือทั้งสองล้อมเอวของจินไว้หลวมๆ กระซิบที่ข้างหูเบาๆ จนสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากริมฝีปาก จินอายหน้าแดงที่จู่ยามะพีก็ทำแบบนี้กับเขาต่อหน้าเรียวจังด้วย
“เอ๋? ยามะพีทำอะไรน่ะ?” จินได้สติรีบลุกขึ้นจากตักของยามะพีทันที
“ก็อยากกอดจินอ่ะ” ยามะพีทำหน้าตาเจ้าเล่ห์
“เฮ้ย!! ชั้นชอบเมะนะ” จินแผดเสียงใส่ยามะพี
“แต่ชั้นรักจิน” ยามะพีแผดเสียงกลับเช่นกัน
“แต่ชั้นรักยามะพีนะ” อยู่ดีๆก็มีเสียงที่สามแทรกขึ้นมา ร่างเล็กเปิดประตูเข้ามา ทุกสายตาจับจ้องไปยังที่คนที่มาใหม่ อย่างสงสัย
“คาเมะ ทำไมพูดแบบนั้น” ยามะพีตวาดใส่คาเมะ “เดี๋ยวจินเข้าใจชั้นผิดนะ”
“ก็เรื่องจริง ชั้นชอบยามะพีนี่” คาเมะทำหน้างอน
“อะไรกันตั้งแต่ตอนไหน ทำไมชั้นไม่รู้” จินถามคาเมะอย่างงงๆ
“นายจะไปรู้ได้ไงล่ะ นายเล่นโนบุตะเหรอ?? หรือว่าเป็นหมูในเพลงตอนจบล่ะ เลยไม่รู้เรื่องน่ะ??” คาเมะเถียงกลับไปที่จินทำหน้าบึงตึงใส่จิน
“พอเลยๆ จะบอกให้รู้เลยนะ ว่าชั้นรักจินนะคาเมะ คาเมะเลิกชอบชั้นเถอะ ชั้นอยากปกป้องจิน” ยามะพีเคลียร์เพื่อให้คาเมะเปลี่ยนใจจากเขา
“ปกป้องมันทำไม ตัวมันก็ออกจะใหญ่” คาเมะมองจินอย่างสำรวจ
“พอเถอะคาเมะ ทั้งๆที่ชั้นชอบนายแท้ นายดูไม่ออกเหรอ??” จินมองคาเมะอย่างอ่อนล้า ทำไมความรักที่แสดงออกไปคาเมะไม่เคยเห็นเลยเหรอ มีคนว่าคาเมะก็แก้ตัวให้ตลอด เป็นอะไรก็คอยปกป้อง
“เหมือนชั้นไงจิน ชั้นทำทุกอย่างเพื่อนนาย นายเองก็ไม่เคยรู้เหมือนกัน” ยามะพีเดินเข้าไปใกล้จิน ใช้นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาใสๆของจิน อย่างทะนุถนอม
“รักชั้นเถอะนะจิน” ยามะพีใช้แขนทั้งสองโอบล้อมเอวจินอย่างอ่อนโยน กดหน้าจินให้ซบลงตรงไหล่แข็งแรง นี่ไงที่เค้าทำมาทั้งหมดมันก็ได้ผล เป็นไหล่ไว้ให้จินพึงพา ให้จินได้ซบลงมาที่ไหล่ของเขา ให้ไหล่นี้เป็นที่ซับน้ำตายามจินเสียใจ
“ยามะพี” จินเงยหน้ามองยามะพีอีกครั้งด้วยความซาบซึ้งต่อความรู้สึกดีๆที่ยามะพีมีให้เขามาโดยตลอด ยามะพีนายเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ แต่ต่อไป ถ้าอยากเป็นมากกว่านั้น นายต้องพยายามเองแล้วนะ
“ชั้นจะตัดใจจากคาเมะล่ะ” จินพูดออกมาอีกครั้งแล้วซบลงไปที่อกของยามะพี
“ยามะพีอึ๋มจัง” จินพูดเบาๆ ในอ้อมอกของยามะพี
คาเมะที่เห็นภาพนั้นก็ต้องตัดใจ จริงๆแล้วเขาก็รู้อยู่แล้วว่ายามะพีน่ะขอบจินมากแค่ไหน แต่ก็อยากลองดูซักครั้งนึงเพื่อยามะพีจะหันมามองเขาบ้าง เรียวจังที่เห็นคาเมะหน้าเศร้าก็พยายามเข้าไปปลอบโยน แล้วพาออกไปให้ไกลจากภาพที่ทั้งจินและยามะพีโอบกอดกันอยู่

-----------------END--------------------

[SF]......... My Idol.....ตอนที่ 1

2007-06-10T13:19:00.001+07:00

title : [fic]......... My Idol.....ตอนที่ 1
author : monki-p + peachy
Paring : พี*จิน หรือว่า จิน*พี

--ณ โรงเรียนเซนต์จอนนี่--
เสียงเจื้อยแจ่วที่ดังปอดแปดอยู่ข้างหู อู๊ดๆ อี๊ดๆ
ฟังไม่เป็นภาษาคนสักเท่าไหร่ เสียงตะโกนโวกเวกภายในห้อง วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน

"อู๊ดๆ อุ้ย!!! กรี๊ดดดดดดดด ทักกี้ล่ำมากเลยฮ้าาา.....นี่ดูสิพีจัง"
เสียงชายใจหญิงคำรามขึ้น
"หา?? อืมๆก็ดีนะ จินชอบแบบนี้เหรอ??"
ร่างบาง หน้าตาหวาน ผมหยิกทองท้าวคางถาม
"อืม....จินนะช๊อบชอบแหละ" ร่างหนาเอามือประสานหน้าอก เหมือนวัยรุ่นสาวพบรักกับชายหนุ่ม
'ชิน่ารักตายล่ะมึงอีจิ้น' ยามะพีคิดในใจ
"อ่า....ไม่รู้สิ" ยามะพีเอียงคอน้อยๆ ทำหน้าแบบยิ้มฝืดๆ

วันๆผ่านไปมันไม่ได้ทำอะไรร้อก!! ก็นั่งดูผู้ชายแก้ผ้าบ้าง
นั่งดูรูปที่ทักกี้ถ่ายแบบมั่งล่ะ
บางที่ก็เอาcd ที่ทักกี้เต้น ero ไปแอบดูที่ห้องชมรมมั่งอ่ะ
วันๆมันไม่ทำอะไรจริงๆ

หลังจากเลิกเรียนมันก็ชอบชวนผมไปเที่ยวแถวๆชิบูย่าบ้าง
วันนั้นผมไปเจอแมงกะจ๊วดด้วย
กรี๊ดแตกกันกลางชิบูย่า คนเขาก็หันมามองกัน
จินก็ตวาดไป "มองไรย่ะ ชั้นกลัวแมงกะจ๊วดอ่ะ"
จนผมต้องปรามว่า "จินเบาๆหน่อย เสียภาพพจน์เคะญี่ปุ่นหมด"
จินก็กลับมาเก๊กสาวหวานเหมือนเดิม

แต่ว่าวันนี้น่ะสิ มาแปลกอยู่ดีๆจินก็เข้ามาบอกว่า........
"นี่พีจัง......วันนี้อ่า มาสคาล่าชั้นหมดอ่ะ ไปซื้อด้วยกันนะ"
จินเอาหัวมาซบตรงไหล่เล็กของผม มันกระแทกเท้าปังๆ
ออดอ้อนผมเป็นเด็กๆ แต่ว่าผมว่ามันน่าถีบมากเลยอ่า
"อือๆ ได้ๆ" ผมตอบตกลงไปเพราะคิดว่ากลับบ้านไปก็ไม่รู้จะทำอะไรอยู่แล้ว
ก็ไปช่วยจินๆเลือกมาสคาร่า ดีกว่าให้จินเลือกเองอ่ะ
จินซื้อมาทีผมแบบว่า "อิมาช็อคกุมี" มากเลยอ่ะ ((โปรโมทเพลงนิวส์ซะงั้น))
ตอนนั้นจินซื้อมาสคาร่าสีฟ้า กะลิปสติกสีชมพูมุขแบบมีกากเพชรวิบวับ
แล้วจินก็โปะมาโรงเรียน ผม"อิมาช็อคกุมี" อีกแล้ว แต่ไม่กล้าพูดอ่ะ
กลัวจินตกมันอ่ะ จินตกมันน่ากลัวมี่สุดในโลกของหมูเลย

เมื่อถึงเวลาเลิกเรียนจินก็ลากผมไปห้างทันที
แต่รู้สึกว่าจินจะนัดใครไว้ด้วยล่ะมั้งเนี่ย??
"รอใครเหรอ จิน" ยามะพีถามขึ้น
"ก็รอเรโอะอ่ะ นัดเรโอะไว้ด้วย" จินกรีดนิ้วยกมือขึ้นดูนาฬิกา
"ทำไมยังไม่อีกนะ" จินสบถเซ็งๆ
"หา?? นี่นายอย่าบอกนะว่าเรโอะก็จะซื้อมาสคาร่าด้วย" ยามะพีร้องเสียงดังตาโต
"จุ๊ๆ เสียภาพพจน์เคะญี่ปุ่นหมด" จินกรีดนิ้วชี้ก้มหน้ามาหายามะพีทำท่าจุ๊ๆ
"ก็เรโอะอยากมา ไม่ได้ชวนซักหน่อย" จินทำหน้างอ
"เฮ้อออ~~ เออโล่งๆ" ยามะพีตบอกเบาๆ ทั้งพี่ทั้งน้อง ไม่ไหวน้า~

ซักพักเรโอะก็วิ่งหน้าตั้งมาอย่างกระหืดกระหอม
"แฮ่กๆ ขอโทดครับที่ให้รอ" เรโอะเงยหน้ายิ้มหวานให้ยามะพี
"พี่จินอ่ะ วันหลังก็บอกล่วงหน้าหน่อยดิ่ว่าจะมา" เรโอะหันไปตวาดใส่จิน
"ใครใช้ให้นายมาไม่ทราบ" จินเท้าสะเอวถาม
เรโอะเดินจูงมือยามะพีเข้าห้างไปซะแล้ว ปล่อยให้อาคาจิ้นยืนตวาดเสียงแหววๆคนเดียว
พอจินรู้สึกตัวก็วิ่งเข้ามาสมทบทันทีและจับยามะพีแยกออกจากเรโอะ
กรี๊ดๆใส่เรโอะ "ต๊าย!! แกทำงี้กะชั้นได้ไงมิทราบย่ะ" จินสะบัดหน้าเชิด
"ทำไร? ผมยังไม่ได้ทำไรเลยเนอะ พีจังเนอะ" เรโอะหันไปหาแนวร่วมจากยามะพี
"นั่นสิ" ยามะพีเห็นด้วย อีจิ้นถึงกับกรี๊ดกลางห้าง
"กรี๊ดด...นี่พีจังหล่อนเป็นเพื่อนชั้นรึป่าวย่ะ??" จินตวาดเสียงสูงปรี๊ดดด กระทืบเท้าปังๆ
ดิ้นผล่านกลางห้างไม่อายผู้คน เหมือนจะน่ารักแหละ แต่มีคนทนความอุจาดลูกกะตาไม่ไหวจังหวะที่สะโพกบิดไปซ้ายขวา บาทเบื้องต่ำ ที่กระตุกมาด้วยความหมั่นไส้ยันโครม อันมีผลให้ร่างหนาล้มลงไปอย่างเสียหลัก
"อี๊ดๆ เค้าเจ็บนะ" อิจิ้นร้องไห้งอแง
"เห็นแล้วมันรำคาญนี่หว่าส่ายตูดล่ออยู่ได้.....จะไปม่ะเดี๋ยวผมออกค่าเครื่องสำอางค์ให้จะได้เลิกบ่นสักที"
"ไป" อิจิ้นลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เอามือดันนมเล็กน้อยเดินตูดบิดไปร้านประจำ

ทั้งสามเดินเข้าไปในร้านที่เป็นร้านของแบร์นอังกฤษชื่อดัง No.7
จินเดินเลือกมาสคาร่าและเครื่องสำอางค์ต่างๆที่จะใช้ยกเซ็ตใหม่เพื่องานนี้โดยเฉพาะ

จินนี่ขาดมาสคาร่าไม่ได้เลย เพราะดวงตาที่รี่เล็กเหมือนเป็นตาชั้นเดียว
จะทำให้เขาเหมือนอีพวกหมั่นโถตอนสุก เขายอมไม่ได้หรอก
เลยต้องใช้มาสคาร่า เพื่อปัดขนตาให้งอนออกมา จะได้ดูสวยหวานขึ้น
สู้ผมไม่ได้ ผมไม่ต้องทำอะไรเล๊ย สวยธรรมชาติ
รูปร่างก็ผอมบาง ตาโต หน้าเรียวสวยเหมือนผู้หญิง
ปากผมก็อวบอิ่ม ไม่เหมือนอิจิ้นหรอก อิจิ้นต้องทำปากเผยอทั้งวัน
จะได้ดูเซ็กซี่ แต่สำหรับผมนี่ทำหน้าตาธรรมดา ปลดกระดุมเม็ดนึง
คนก็มองผมแทบจะคอเคล็ดกันอยู่แล้ว เฮ้ออ!!! ลำบากใจจริงๆ

"พีจัง ถอนหายใจทำไมเหรอ??" เรโอะยื่นหน้าเข้ามาถาม
"อ่อ ป่าว?? สงสารจินน่ะ" ยามะพียิ้มเล็กๆก่อนเดินไปทางจิน

"อ่า อันนี้ก็สวย อันนี้ก็ดี อันไหนดีเนี่ย" จินกำลังลังเลอยู่กับมาสคาร่าสีเหลืองกับแดง
ยามะพีที่เดินเข้ามาเห็นสีของมาสคาร่าก็ปรามแทบไม่ทัน "ไม่สวยทั้งสองอันแหละ"
ยามะพีหยิบขวดมาสคาร่าสีดำส่งให้จิน "สีดำจะสวยกว่านะจิน"
"งั้นเหรอ?? ชั้นลำบากใจจัง เพราะสวยๆอย่างชั้นเนี่ยใช้สีอะไรก็สวยไปหมดเลย"
จินทำหน้าลำบากใจเล็กน้อย แล้วหยิบไปทั้งหมดเลย สีละขวด
หลังจากเลือกมาสคาร่าเสร็จก็ทอดน่องไปตรงมุมลิปสติก
ร่างหนายืนพิจารณาลังเลอยู่นาน ยามะพีแนะนำก็ไม่สนใจ
ก็สีที่ยามะพีแนะนำมันอ่อนๆทั้งนั้นเลย จินไม่ชอบอ่ะ จินชอบแบบแร่ดๆเข้าใจป่ะพีจัง

"นี่จะเลือกอีกนานมั๊ยย่ะ" เจ้าของร้านรูปร่างสะโอดสะองค์ผมทองหน้าผ่องเดินมาถามจิน
"แหม!! เจ๊อุเอ้ ก็...เค้าลือกไม่ถูกอ่ะค่ะ" จินวิ่งแต๊ดๆไปหาอุเอ้
"ซื้อไปเหอะ ของชั้นดีทั้งนั้นแหละย่ะ.....เร็ว........เดี๋ยวแฟนชั้นมารับแล้ว" อุเอ้ยกมือดูนาฬิกาหน้าเหลี่ยมของ คนรักลอยมา

จินเลือกนู้นเลือกนี่จนได้ของถูกใจ เรโอะเดินมาหาจิน บอกกับจินว่าวันนี้ขอเลี้ยงซักมื้อ แต่ขอยืมตังค์ก่อนได้ป่ะ??
“อะไรย่ะ?? อยากเลี้ยงก็ออกเองสิ”
“ก็ผมออกค่าเครื่องสำอางค์ให้พี่ไปหมดแล้วนี่ เดี๋ยวคราวหน้าซื้อหนังสือรวมภาพนู๊ดหนุ่มhotให้นะ นะๆ”
จินทำท่านึกก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้
“ขอหนังสือ Men’s Sexy 100 อันดับ ด้วยนะ” จินตาลุกวาวโรจน์ไปด้วยไฟแห่งราคะ
“ได้ๆ” เรโอะพยักหน้ารับ

จิน ยามะพี และเรโอะมุ่งหน้าไปที่ร้านอาหารภายในห้างแห่งนั้น ทั้งสามจับจองที่นั่งสุดแสนจะเพอร์เฟคไว้ เรโอะกับยามะพีนั่งใกล้กัน ส่วนอาคาจิ้นนั่งคนเดียว เนื่องจากอาณาเขตในการวางบั้นท้ายอันงอนงามนั้นแล้ว ไม่สามารถที่จะให้ใครนั่งเบียดได้ เพราะอาจจะเสียรูปทรง
อาคาจิ้นกรีดกรายสั่งงอาหารจากบริการรูปหล่อ ส่วนยามะพีส่งสายตาหวานพองาม แต่อาคาจิ้นก็ไม่ยอมแพ้ทำปากเพยอใส่ทันที ส่งสายตายั่วยวน เอาบาทเบื้องล่างถูไถกับขาของพ่อหนุ่มบริกรนั่น แต่บริกรหนุ่มดูเหมือนจะสนใจยามะพีเป็นพิเศษ จดเบอร์ใส่กระดาษแล้วส่งให้ยามะพีสบตากันอย่างไม่วางตา
“แบร่ๆๆๆ แบร่บๆๆๆ” เรโอะโผ่งเข้าปลิ้นหน้า ปลิ้นตาใส่บริกรหนุ่ม จนเขาตกใจและเรียกสติกลับมาได้
“ชิ......พีจังแย่งเค้าทุกทีเลย” อาคาจิ้นทุบโต๊ะทำท่างอนๆ
“ก็นายน่ะก็แร่ดเกินไป เอาแต่พองามสิ” ยามะพีได้ทีขอด่าอิจิ้นหน่อยเหอะ แร่ดๆเชียวเจอผู้ชายไม่ได้ต้องสั่งสอนให้หลาบจำ
อาหารถูกลำเลียงมาเสริฟอย่างต่อเนื่อง ทั้งเป็ดย่าง ติ่มซำ ((เออเหมือนไปกินMKเลยว่ะ)) แต่สามคนยังคงกินได้อย่างต่อเนื่องเช่นกัน
“นี่ครับ พีจัง” เรโอะคีบลิ้นวัว ของโปรดยามะพีจะส่งให้
“อ๊ะ ไม่ครับๆ อ้าปากสิ เดี๋ยวผมป้อนให้นะครับ” ยามะพีหน้าแดงจัดทันที อะไร๊ อยู่ดีๆก็จะมาป้อน ชั้นไม่ใช่เด็ก3ขวบนะย่ะ แต่ปากก็เปิดรอลิ้นวัวอยู่แล้ว แหมๆ มันไม่ได้ดั่งใจนึกเลย เรโอะก็เอาลิ้นวัวมาล่อ ก็เขินแย่สิ
“อร่อย!!” ยามะพียิ้มหวานให้เรโอะ เคี้ยวลิ้นวัวอย่างเอร็ดอร่อย
“ป้อน ชั้นมั้งสิเรโอะ” จินยื่นปากมารอหวังว่าเรโอะจะป้อนลิ้นวัวให้บ้าง
เรโอะจึงสนองพระเดชพระคุณด้วยน้ำซุบร้อนๆจากเตาใส่ปากอาคาจิ้นทันที
“แว๊กกกกกกกกกกก!!!! ร้อนนะเว่ยเรโอะบ้า ชั้นไม่ให้ยืมเงินนะ” อิจิ้นเอามือลูบปากป้อยๆ
“หนังสือก็อย่าเอานะ” เรโอะยักคิ้วให้พี่ชาาาาา....ฉาว
“โนๆ ซื้อเองก็ได้” อาคาจิ้นเบะปากใส่ริโอะ
“โนๆ บัตรพรุ่งนี้อยู่ที่ผมอย่าลืมสิ” เรโอะเปิดกระเป๋าหยิบบัตรคอนทักกี้มาโบกหย่อยๆ
“โอ้โนวววๆๆๆ เจ้าเรโอะ แกนะแก๊” อาคาจิ้นเริ่มตกมัน
“พอเถอะน่า ทั้งสองคน เค้ามองกันทั้งร้านแล่ว” ยามะพีปรามทั้งคู่

ทั้งสามเดินทางกลับบ้านหลังจากไปช้อปปิ้งเสร็จ ยามะพีที่ตามมาที่บ้านอาคานิชิก่อนเพื่อมาเอาสมุดเลคเชอร์ของจิ่นจิ้นไปลอกส่งพรุ่งนี้ เรโอะเลยชวนยามะพีนอนด้วยที่บ้านซะเลย
“พีจังครับ นอนที่นี่น้าาาาาาาาา~๐”
จินเลยช่วยสมทบให้ด้วย “น้าาาาาาาาาๆๆๆ” จนยามะพีใจอ่อนยอมนอนด้วย ((เฮือก...เสียวแทนพีจัง))
ร่างบางของยามะพีนอนกอดก่ายร่างหนาๆของจินไว้อย่างเต็มไม้เต็มมือ ลมหายใจร้อนๆรินรดอยู่ที่หัวไหล่ อุ่นไปถึงหัวใจ((น้านน เอาซะแล้วกุ)) ซักพักก็มีเสียงประหลาดเกิดขึ้น

-----------ก๊อกๆ-------------
เสียงเคาะประตูของผู้มาเยือนดังขึ้นเป็นจังหวะ ทำให้อิหมูอ้วน กะน้องปลาทองน้อย((มะพีเรียกซะน่ารักเชียวกุ))สะดุ้งขึ้น
“ใครว่ะ??” จินสบถในลำคอเบาๆ เดินไปเปิดประตูต้อนรับผู้มาเยือน
“อ้าว เรโอะ มาทำไม??” เมื่อเห็นเจ้าเสียงเคาะประตู จินก็สงสัย
“นอนไม่หลับ อยากนอนกกกะพีจังอ่ะ” เรโอะยิ้มมุมปากสอดตามองยามะพีที่เดินเกาหัวแกรกตามหลังจินมา
“กก แก๊ก ไร? อย่ามาทะลึ่ง” ยามะพีขยี้หัวเรโอะเบาๆ แต่แล้วยามะพีก็ต้องตกใจกับของที่อยู่ในมือเรโอะ ของที่เขาโปรดปรานที่สุด “ว้าว ซี่รี่ย์เกาหลี…..ป่ะเรโอะเข้ามาดูสิ พีจังขอดูด้วยน้า~” ยามะพีทำเสียงอ่อนเสียงหวานลากเรโอะเข้าห้องทันที ปล่อยให้อิจินยืนงง เป็นหมูตาแตกอยู่
“ฮือๆ ซิกๆ แง่งๆๆๆๆแหง่ๆๆๆๆๆ เฮ่ออออๆๆๆ......ปู๊ดดด” เสียงร้องห่มร้องไห้ของร่างบางตามด้วยสั่งน้ำมูก โห ไรจะเศร้าขนาดนี้
“เอ่อ พีจังครับถ้าเศร้ามาก ไหล่ผมเช็ดน้ำตาได้นะ” น้านน เรโอะไม่ค่อยฉวยโอกาสซักเท่าไหร่เลย
ยามะพียังคงอินไปกับซี่รี่ย์เกาหลี น้ำตาท่วมจอ นางเอกตาย พระเอกพิการ รักไม่สมหวังของคนเกาหลี คนเกาหลีนี่น่าสงสารจริงๆ เศร้าตลอดชาติตลอดศก ไม่เหมือนเรื่องของเราที่ดูถ้าว่าจะ..........................................

รุ่งขึ้นของวันต่อมา วันนี้เป็นวันที่มีคอนของทักกี้สุดหล่อ อิจิ้นจึงขนพัด และป้ายมาทำที่โรงเรียน เพราะกลัวทำไม่เสร็จ
“จินทำไมต้องขนมาเยอะแยะ” ยามะพีที่ช่วยอิจิ้นหิ้วของพะรุงพรังบ่นปอดแปด
“ก็นะถ้าไม่ทำงี้ เดี๋ยวทักกี้ไม่เห็นชั้นอ่ะ”
ทั้งอิจิ้นและยามะพีหิ้วของมาไว้ที่ห้องชมรม ที่ไม่เป็นห้องชมรมซักเท่าไหร่ เพราะว่า สมาชิกเป็น0 ประธานชมรมเป็น0 รองประธานชมรมเป็น0 เพราะทั้งหมดถูกโอนชมรมไปอยู่ชมรมกลับบ้านกันหมดแล้ว อิจิ้นประดิษประดอยทำพัด ทักกี้ เอาขนเฟอร์สีฟ้ามาพันรอบๆ ทำป้ายเพ้อแดก ทักกี้อาคาจิ้น ยามะพีนั่งมองอย่างเอือมๆอยู่ใกล้ๆ

เมื่อเลิกเรียน จินและยามะพีย้อนกลับไปที่บ้านเพื่อแต่งตัวไปดูคอนทักกี้ หลังจากนั้นก็เดินทางไปที่แสดงคอน((นึกที่ไม่ออกนึกเอาเองละกันว่าที่ไหน??))
“โห คนเยอะจัง” ยามะพีตกตะลึงกับความอลังการของคน
“ก็งี้แหละ ทักกี้ของชั้นน่ะดังจะตายหล่อด้วย” อิจิ้นทำท่าทางภูมิใจ
“ใครเป็นของแกไม่ทราบ ไอ่กระเทยถึก” จู่ๆก็มีสาวน้อยร่างบางหน้าตาน่ารัก ผิวขาว ผ่านมาได้ยินเข้า
“แกว่าใครย่ะ??…..นังลิงเผือก” อิจิ้นท้าวสะเอวถาม
“ก็แกแหละไอ่กระเทยหมู ชั้นคงไม่ว่าคนที่น่าตาน่ารัก ร่างบางๆที่ยืนอยู่ข้างนายหรอก” สาวน้อยคนนั้นหันมายิ้มให้ยามะพี1ที
“อ่ะ พอๆ เถอะครับ ต่างคนต่าไปเถอะ” ยามะพีเข้ามาปราม
สาวน้อยคนนั้นยิ้มบางๆที่มุมปากก่อนจะเดินจากไป อิจิ้นได้แต่คับแค้นอยู่ในอก อีลิงเผือกนี่เดี๋ยวก่อน เลิกคอนเมื่อไหร่จะดักตบให้กลายเป็นลิงจูเนียร์เลยคอยดู

------กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด-----
เสียงชะนีกรีดร้องที่เห็นผู้ชายเปลือยบนเต้นเด๋วๆ อยู่บนเวที ไม่ต่างจากอิจิ้นที่กรี๊ดแตกตั้งแต่เข้ามา อะไรมันจะขนาดนั้นไม่เข้าใจ ยามะพีนั่งดูคอนอย่างเซ็งๆ อยู่ก็ไกลมองเห็นหน้าอกไม่ชัดเลย((อ้าวไหงคิดงั้นอ่ะ พี - -“ อิจิ้นมันกรีดไรนักหนา งั้นๆแหละ ไม่เป็นจะหล่อเลย แต่น่าจะใกล้กว่านี้น้า~ อยากเห็นหน้าอกนั่นจัง
อิจิ้นที่กรี๊กกร๊าด ไม่ได้สนใจผู้คนอยู่ก็
----ป้าบ---- ป้ายใบใหญ่ที่เขียนว่า Dream Boy TAKKEY&KAME ลงมาบนหัวของอิจิ้น
“ว๊ายยย!!! อะไรกันยะ ระวังหน่อยสิ” อิจิ้นท้าวเอวมองคนที่ฟาดแผ่นป้ายลงมาที่หัว
“ก็แกแหละอีกระเทยป่า ก็ร้องอย่างกะทาร์ซานจะไปหาเมียงั้นแหละ เต้นให้ดีๆหน่อย เหยียบ-ส้น-ตีน-กุ เข้าใจป่ะอีกระเทยทาร์ซาน” คู่กรณีเชิหน้าใส่
“อีชะนีเผือก อีกระเทยเต่า ใครไปเหยียบตีนเต่าหล่อนไม่ทราบย่ะ?? ตีนเต่าอย่างหล่อนนะ เหยียบไปก็เป็ราคีกับตัวชั้นเปล่าๆ” อิจิ้นเบะปากใส่คู่กรณี แหม อีนังนี่ นี่เองตรงหน้าคอนก็ทีนึงแล้ว เดี๋ยวเจอฤทธิ์อาคาจิ้นแน่ ไม่ทันขาดคำอิจิ้นยกมืออกกางเป็นมุม90องศาตั้งฉากกับลำตัว กำลังลงมาด้วยความเร็ว150กิโลเมตรต่อวินาที
-----หมับ---- มือของใครบางคน มือเล็กๆที่ห้ามเอาไว้
“จิน นายจะมาดูคอนรึป่าว นี้ช่วงพักแล้ว มัวแต่ทะเลาะอยู่ได้” ยามะพีห้ามเพื่อนกระเทยของเขาเอาไว้ เดี๋ยวจะได้ออกจากคอน ก่อนคอนจบหรอก
“เดี๋ยวชั้นไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยวมา อยู่เฉยๆนะ” ยามะพีผลักจินให้ลงไปนั่งที่เก้าอี้ จินได้แต่มองตามยามะพีอย่างหงอๆ
“ชิ....ที่แท้ก็กลัวแฟน” คู่กรณีมองดูถูก
“ไม่ใช่แฟน........เงียบไปเลยอีกระเทยเต่า” จินอารมณ์เสีย

ด้านยามะพี่ที่เดินมาเข้าห้องน้ำก็ยืนฉี่อย่างสบายอารมณ์จะอะไรกันนักหนานะ จิน มาดูแค่นี้เฉยๆไม่ได้รึไง ยังต้อไปทะเลาะกับคนอื่นอีก ยามะพีถอนหายใจเบาๆพลางส่ายหน้า
“ไงครับ ฉี่ไม่ออกเหรอ??” เสียงของใครคนนึงทักขึ้นมายืนข้างช่องของยามะพี
“ยุ่งอะไรของนาย” ยามะพีหันมองร่างข้างๆอย่าเซ็ง จะมาเสือกอะไรกะกุว่ะ เหยี่ยวไม่ออกก็เรื่องของกุเว้ย อย่าเจือก แต่พอสังเกตุดีๆ—เฮือกนี่มัน—
“ทักกี้เดสกะ” ยามะพีชี้นิ้วตาโต
“ทักกี้เดส” ทักกี้ก้มหัวให้ พลางมองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา นี่ผู้หญิงที่ไหนมายืนฉี่ว่ะ ก่อนเดินออกไปดูป้ายข้างหน้าเพื่อความแน่ใจ เผื่อตัวเองเข้าผิด ยามะพีมองตามอย่างงงๆ
“เอ๋ ก็ห้องน้ำผู้ชายนี่หว่า” ทักกี้เดินเข้ามาเกาหัวแกรกๆ ยิ้มให้ร่างบางที่ยืนเหวอ ((ตกลงฉี่เสร็จยังน่ะ??))
ทักกี้ไม่แน่ใจว่าตาฝาดป่าว ขยี้ตา2-3ครั้ง กรอกตามองอย่างพิจารณา ก็ไม่ตาฝาดนี่หว่าผู้หญิงยืนฉี่ งงเต็ก อ่า เพื่อความชัวร์ดูก็ไม่เสียหายหรอกมั้ง ว่าแล้วทักกี้ก็กรอกตาไปทางซ้ายที่มีร่างบางยืนฉี่อยู่อย่างเพ่งพินิจ เอ๋?? ผู้หญิงมีไอ่นั่น เหมือนเรา
“เอ่อ คือ ทักกี้ซังครับ มองไรไม่ทราบ??ไ ยามะพีที่กำลังเก็บน้องน้อยเข้าที่หันมาถาม
“ป่ะ....ป่าว” ทักกี้ตอบแบบอ้ำอึ้ง เก็บของตัวเองอย่างรีบๆที่ถูกจับได้
“โอ๊ย!!!!” ซิปที่รีบรูดอย่างรวดเร็วเป็นผลทำให้เกิดการนองเลือดขึ้น ยามะพีที่กำลังจะเดินออกไปหันกลับมามองทักกี้ที่ร้องเสียงหลงดังลั่น
“เป็นอะไรมากมั๊ยครับ??” ยามะพีเดินเข้าไปหาทักกี้
“ป่ะ.......ป่าวๆๆ” ทักกี้ตอบหน้าเสียๆ
“งี้แหละครับ แอบมองของผม เลยโดนทำโทษซะแล้ว” ยามะพียิ้มหวานให้ทักกี้
“ขะ...ขอโทษที แบบสงสัยอ่ะ ว่าเข้าห้องน้ำผิดอ่ะป่าว ไม่ได้คิดไรจริงๆ” ทักกี้รีบปฏิเสธความคิดทันที
“งั้น...เปิดให้ดูหน้าอก ผมจะยกโทษให้” ยามะพีจ้องไปที่หน้าอกของทักกี้
“หา??”
“ผมแค่อยากเห็นมันใกล้ๆเท่านั้นแหละ แบบผมอยากได้หน้าอกแบบนี้จังล่ำๆ” ยามะพีทำตาชวนฝัน
ทักกี้เลยทำตามที่ยามะพีเซนยอริต้า แหม สนองพระเดชพระคุณเขาหน่อย แอบได้เห็นของดีของเซนยอริต้าแล้วนิ่บุญตาเราแล้ว
“ว้าว OO ขอสัมผัสได้มั๊ย??” ยามะพีถามขึ้น
“อือ ได้สิ” ยามะพีไล่นิ้วไปทั้งหน้าอก ตั้งแต่เนินอกลากนิ้วผ่านไปทางร่องอกตรงกลางลากลงมาที่หน้าท้องแบนราบ แต่มากล้ามเนื้อเป็นลูกๆ ทักกี้หายใจ---เฮือก--- นิ้วที่ไล่มาที่หน้าท้องของเขา....ข้างล่างมัน........
“พอแล้วมั้ง” ทักกี้จับมือเล็กๆให้หยุดการกระทำ
“หายเจ็บแล้วละสิแต่รู้สึกอย่างอื่นแทน.......ผมรักษาให้แล้วนะ ขอโทษด้วยที่ทำให้เจ็บตัว” ยามะพียิ้มยั่วก้มหัวแล้วเดินจากไป
“ชิ....ไม่ติดว่าเล่นคอนต่อ จะจับกดซะ” ทักกี้มองตามแผ่นหลังยามะพีไป
“หึหึ ได้แกล้งคนสนุกเป็นบ้าเลย อย่างน้อยก็คงทนไม่ได้หรอกนะ ขนาดนั้นน่ะ” ยามะพียิ้มเยอะอย่างสะใจ ต้องไปอวดอิจิ้นให้มันกรี๊ดแตกกลางคอน อารมณ์ดีซะแล้วสิเรา
ยามะพีเดินกลับเข้ามาในฮอลล์ก่อนคอนจะเริ่มอีกครั้ง
“ทำไมไปนานจังอ่ะ เกือบตบอีนังนั่นแล้ว” อิจิ้นชี้ไปที่คู่กรณี
“ช่างเถอะ อย่าไปยุ่งกะเค้าเลย เดี๋ยวดูคอนทักกี้ต่อดีกว่า” ยามะพีนั่งลงจ้องมองไปที่หน้าเวทีอย่างใจจดใจจ่อ
“ง่ะ ทำไมถึงอยากดูขึ้นมาซะอย่างงั้นล่ะ” อิจิ้นสงสัยที่อยู่ๆยามะพีก็อยากดู
“เหอะน่า” ยามะพีตอบยิ้มๆ

ไฟดับลงอีกครั้งแล้วทักกี้ก็ออกมาร้องเพลงแล้วก็เต้นๆ แต่คราวนี้ทักกี้ไปใส่เสื้อเลย เปลือยบนตลอด
“ทักกี้สีหน้าแปลกๆ เหมือนกำลังเจ็บอะไรซักอย่าง” อิจิ้นสังเกตุเห็นสีหน้าของทักกี้
“ฮ่าๆๆๆๆๆๆ” ยามะพีหัวเราะชอบใจออกมาไม่หยุด
ทักกี้ยังคงโชว์พาวแดนซ์กระจายเปลือยท่อนบนอย่างเมามัน แต่ท่อนล่างเจ็บเหลือเกิน สีหน้ายังคงบิดเบี้ยวอาการเจ็บ แต่ก็ยังเก็กหน้าหล่ออยู่แดนซ์ต่อไปจนจบคอน

---------------------------2b con----------------------

[SF?] Sweetalyssum.....Chepter 1[Jin♥Tomo]

2007-06-10T04:35:00.000+07:00

Title : [SF?] Sweetalyssum.....Chapter 1
Pairing : Akanishi JinXYamashita Tomohisa
Author : Akashita

#1.....อดีตและบ้านใหม่.....((ครึ่งแรก))

"คุณอาจินอุ้มหนูโทโมะหน่อยสิฮะ" เสียงของเด็กชายหน้าตาน่ารักตัวกลม แก้มใสวิ่งตุบๆมาหาเด็กหนุ่มใบหน้าหล่อเหลา

"หนูโทโมะ บอกแล้วว่าเรียกพี่สิ" เด็กหนุ่มอุ้มเด็กชายหน้าตาน่ารักขึ้น แล้วติเตือนที่หนูน้อยเรียกเขาแก่เกินวัย

"คุณอาจินๆๆๆๆๆๆๆๆ หนูโทโมะจะเรียกคุณอาจิน ๆๆๆๆ" หนูน้อยโทโมะไม่ฟังได้แต่ดิ้นขลุกขลักอยู่บนอกแกร่งของจิน

"ทีพี่จินยังเรียกหนูโทโมะ ตามที่หนูโทโมะบอกเลย"

"ก็หนูโทโมะ เป็นหนูโทโมะ.......คุณอาจินเป็นคุณอาจินน่ะสิ.....ไม่เอาแล้วปล่อยหนูโทโมะลงเลย ไปหาคุณแม่ดีกว่า" พูดจบก็ดิ้นๆหวังจะให้คุณอาจินปล่อย แต่ก่อนปล่อยมีรึคุณอาจินจะปล่อยไปง่ายๆ ริมฝีปากแดงสดของคุณอาจินฝังลงไปที่แก้มใสๆ ของหนูน้อยโทโมะฟอดใหญ่

"คุณอาจินน่ะ" หนูน้อยโทโมะเอามือป้อมๆจับแก้มตัวเอง แล้วก็ชิงหอมแก้มอาจินกลับเพื่อเป็นการแก้แค้น ((แก้แค้นรึ?? -"-))

"หนูโทโมะเอาคืน....ปล่อยๆ โทโมะจะไปให้คุณแม่ทำขนมให้กิน" จินปล่อยให้หนูน้อยโทโมะวิ่งตุบๆไปหาคุณแม่ในครัว

"เอาคืนเหรอ????" จินขำกับกิริยาอันน่ารักของหลานชายตัวเอง ก่อนจะเดินตามหนูน้อยโทโมะเข้าไปในครัว เพื่อหาของกินบ้าง

จินเดินเข้าไปหยิบโน้นหยิบนี่เพื่อช่วยให้พี่สาวของตนทำอาหาร และขนมของเจ้าตัวป่วนเสร็จเร็วขึ้น เพื่อรอการกลับมาของผู้เป็นสามี นานแล้วที่จินเข้ามาใช้ชีวิตเป็นครอบครัวเดียวกับพี่ชายด้วยความที่อายุห่างกันพอสมควร หลังจากการเสียชีวิตของคุณแม่ที่จิบะ เขาก็ย้ายมาอยู่กับเคอิจิ พี่ชายต่างสายเลือดที่แต่งงานมาอยู่กับภรรยาที่โตเกียว พอดีกับที่นาโอโกะตั้งครรภ์พอดี และเป็นอยู่จนถึงปัจจุบัน

"กลับมาแล้ว" เสียงของชายมาใหม่

"กลับมาแล้วเหรอฮะ??" เสียงใสของหนูน้อยโทโมะวิ่งเข้าไปหาผู้มาใหม่ ผู้ซึ่งได้ชื่อว่า พ่อ ของโทโมฮิสะ

"หอมเชียวมีอะไรกินบ้าง??"

ครอบครัวนี้ยังอบอุ่นเสมอ เสมอมาเมื่อมันมีทุกอย่างครบ จนวันใดวันหนึ่งต้องสูญเสียอะไรบางอย่างไป อย่างไม่มีทางหวนกลับมาได้ใหม่

"พี่นาโอโกะครับ" เสียงเรียกของจินที่ดูตื่นตระหนกวิ่งเข้ามาในบ้านอย่างกระหืดกระหอบ
"มีอะไรเหรอ? จิน.....วิ่งมาเชียว"
"พี่....พี่เคอิจิ.....พี่เคอิจิ" จินปากสั่นพูดไม่ออกกับเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นมาได้ไม่นาน
"ทำไม? เขาเป็นอะไร?" น้ำเสียงของนาโอโกะที่ดูจะวิตกขึ้นเรื่อยๆ
"พี่เขา....โดนรถชน ผมเพิ่งเรียกรถพยาบาลมารับไปเมื่อกี้ แล้วผมก็มาบอกพี่"
"ที่ไหน?"
"โรงพยาบาล......." พูดจนจบก็เห็นว่านาโอโกะหยิบเสื้อโค้ชตัวใหญ่ออกมาใส่ คว้ากระเป๋าตังค์แล้ววิ่งออกไปทันที
"ไปรับโทโมะจังให้พี่ด้วย....พากลับมาบ้านนะ อย่าให้รู้ว่าพ่อเขาโดนรถชน" นาโอโกะวิ่งออกจากบ้านด้วยความเป็นห่วงสามีแต่ก็ไม่ลืมที่จะสั่งจินให้ไปรับโทโมะจากโรงเรียนด้วย

จินเดินไปตามทางเรียบตรงเพื่อไปรับหนูโทโมะ ภายในใจคิดอะไรมากมาก เหตุการณ์เมื่อกี้มันวิ่งวนจับต้นชนปลายไม่ถูก สับสน มันเกิดอะไรขึ้น? เขาไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนั้นมาก่อน.......เขาที่พยายามจะช่วยเด็กชายวัยเท่าๆกับหนูโทโมะจากเหตุการณ์รถชน เขาเหวี่ยงเด็กให้พ้นทางแต่ลืมที่จะป้องกันตัวเอง เคอิจิที่กลับมาด้วยกันก็วิ่งเข้ามาดึงเขาออก แล้วเป็นเคอิจิเองที่โดนรถชนเสียเอง จินถึงกลับทำอะไรไม่ถูก คนที่ดึงเขาคือ เคอิจิ เคอิจิที่เป็นพ่อของหนูโทโมะ ความรู้สึกผิดมันแล่นริ้วขึ้นมา จินรีบวิ่งไปที่ตู้โทรศัพท์แล้วโทรไปที่โรงพยาบาล รอจนรถนำร่างที่จมกองเลือดแล้ววิ่งมาบอกนาโอโกะ

"ประกาศ............ยามาชิตะ โทโมฮิสะ **ปี3 ห้องเอ มาพบญาติด้วยค่ะ"
เสียงประกาศดังไปทั่วโรงเรียน โทโมฮิสะถึงกลับมองไปที่เพื่อนสนิทก่อนจะหันไปตามเสียงของอาจารย์ที่กำลังสอนอยู่
((**ม.ตัน นะจ๊ะ))

"ไปสิ ยามาชิตะคุง"

"อะ......ฮะ"
โทโมฮิสะลุกพรวดขึ้น แล้วเดินจากห้องออกไปอย่างช้าๆ เมื่อถึงห้องประชาสัมพันธ์ก็พบกับจินที่ยืนรอเขาอยู่แล้ว ใบหน้าหล่อเหลานั่นถูกเม็ดเหงือเกาะเต็มไปหมด ใบหน้าดูซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด

"อาจินมาหาผมเหรอฮะ?" คำสรรพนามแทนตัวที่ดูห่างเหินออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้ จินสะบัดหัวไล่ความคิดอื่นออกเสียก่อน

"กลับบ้านกัน....อาขออนุญาตทางโรงเรียนแล้ว"

"เดี๋ยวก่อนสิฮะนี่มันก็อีกแค่ 15นาทีก็จะเลิกแล้วนะฮะ"

"ก็นั่นสินะ.....กว่าหนูโทโมะจะขึ้นไปก็หมดเวลาพอดีนั่นแหละ กลับบ้านกัน" จินฝืนยิ้มออกมาอย่างฟื้ดๆ ซึ่งมันก็ไม่ทำให้โทโมฮิสะวางใจนัก

"มีอะไรกันแน่ฮะ......ถ้าไม่มีเรื่องอะไร อาจินก็ไม่มารับที่นี่หรอก"

"ไม่มี.....ไม่หรอก พอดีอาเลิกงานเร็วน่ะ"

"ไม่มีได้ยังไงกันฮะ นี่มันผิดปกติเกินไป ปกติ.......ผมแทบ.........จะไม่เห็น.........หน้าอาจิน..............ด้วยซ้ำ" คำพูดลำบากค่อยๆออกมาทีละคำ น้ำตาใสๆ เริ่มเอ่อล้นออกมาจากดวงตาคู่สวย

"หนูโทโมะ"
จินสบถเรียกชื่อคนตรงหน้าเบาๆ ขาเรียวยาวพาร่างตัวเองเดินเข้าไปใกล้โทโมฮิสะ มือใหญ่ลูบเรือนผมอย่างปลอบประโลม

"อาขอโทษ......อาทำงานแล้ว..........หนูโทโมะต้องเข้าใจนะ"
ดูเหมือนว่าจินก็ไม่รู้อะไรมากนัก ตอนนี้เขารู้เพียงแค่ว่า เขาจะทำอย่างไรดี เพียงเรื่องแค่นี้ก็กระทบกระเทือนจิตใจคนตรงหน้ามากแค่ไหน? แล้วถ้ารู้ว่าคุณพ่อของตัวเองโดนรถชนล่ะ จินก้มหน้าซ่อนความสับสนจากคนตรงหน้า

"ไม่ใช่ว่าเพราะผู้หญิงคน........." พูดไม่จบประโยคนั้นก็ถูกกลืนหายไปโดยคนพูด ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเน้นเป็นเส้นตรง

"อะไรนะ??" จินได้ยินไม่ถนัดนักกับประโยคที่โทโมฮิสะพูดเมื่อกี้

"อ่ะ...ป่าวฮะ.......เดี๋ยวผมขึ้นไปเก็บของก่อนนะฮะ" พูดจบร่างบางของโทโมฮิสะก็ห่างออกไป

จนสักครู่โทโมฮิสะก็เดินมาหาจินอีกครั้ง โทโมฮิสะมองใบหน้าหล่อของจินอีกครั้งก่อนจะก้าวเดินนำออกไปโดยไม่พูดอะไร เกือบ 3เดือนที่จินไปทำงานบริษัทเดียวกับพ่อของโทโมฮิสะหลังจากย้ายมา แล้วนั่นก็ทำให้ความสัมพันธ์อาหลาน นั่นห่างออกไปอย่างคลุมเครือ ตลอด 15ปีของโทโมฮิสะ ข้างกายมีอาจินค่อยห่วงใยดูแลมาตลอด จน 3เดือนก่อนที่จินได้เข้ามาอยู่ที่บริษัทเดียวกับพ่อของโทโมฮิสะ จินทำตัวแปลกไป กลับบ้านดึก บางครั้งก็เห็นรอยลิปสติกที่เสื้อของจินกลิ่นน้ำหอมฉุนๆที่ไม่ใช่ของจิน จนวันนึงที่โทโมฮิสะไปเที่ยวกับเพื่อน จนได้รู้สาเหตุของท่าทีที่เปลี่ยนไปของจิน "ผู้หญิงคนนั้น" คนที่จินเรียกว่า "คนรัก"

"กลับมาแล้วฮะ" เสียงหวานกล่าวอย่างเคยชิน แต่แล้วกลับเงียบ ไม่มีเสียงของแม่ตอบกลับออกมาอย่างเคย โทโมฮิสะหันไปมองหน้าจินอย่างสงสัย

"อาจิน...คุณแม่ล่ะฮะ"

"เอ่อ.......ไปซื้อของล่ะมั้ง เดี๋ยวก็คงกลับ"

"............................."
ไม่มีเสียงตอบกลับจากคนถามมีเพียง ดวงตากลมโตที่จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของจินอย่างไม่วางตา

"อะไร?? หนูโทโมะจ้องอาทำไม? หืม??" จินจับหัวโทโมฮิสะโยกไปมา

"ป่าวฮะ.....ผมขึ้นห้องก่อนนะฮะ" พูดจบก็รีบวิ่งขึ้นห้องอย่างรวดเร็ว

เวลาผ่านไปเกือบ 2ชั่วโมงที่จินยังนั่งอยู่ที่โซฟาตัวเดิม ร่างบางเดินลงมาจากห้องนอน เมื่อเห็นว่ามันนานเกินไปแล้วที่แม่และพ่อยังไม่กลับมา ทำไมเขาไม่นึกเอะใจเลย ทั้งๆที่อาจินทำงานที่เดียวกัน แล้วทำไมพ่อยังไม่กลับ แล้วแม่ที่ต้องอยู่บ้านทุกวันนั้นไปไหน?

"อาจินฮะ มีอะไรรึป่าว?"

"อ่ะ...ป่ะ....ป่าว" เสียงกระอักกระอวนเล็กๆจนโทโมฮิสะจับได้

"อาจินมีอะไรก็บอกผมดีกว่ามั้งฮะ??" โทโมฮิสะทิ้งตัวลงนั่งใกล้ชายหนุ่มตัวโต

"............................................."

"อาจิน ไม่อยากพูดกับผมแล้วใช่ไหมฮะ?" ดวงหน้าหวานหันไปมองชายหนุ่มด้านข้าง ดวงตากลมโตชื้นขึ้น

"ป่าวนะ อาไม่ได้คิดแบบนั้นกับหนูโทโมะเลย อาจินขอโทษ"
อีกครั้งแล้วที่จินเห็นน้ำตาของหลานชาย และอีกครั้งที่จินต้องขอโทษหลานชาย จากการกระทำของตัวจินเอง มือใหญ่รั้งศรีษะของโทโมฮิสะให้ซบลงตรงอกกว้างของตน

"ถ้าวันนึง คนที่หนูโทโมะรักที่สุด อยู่กับหนูโทโมะไม่ได้อีกแล้ว หนูโทโมะจะทำยังไง??" มือใหญ่ยังคงลูบเรือนผมสีอ่อนอย่างเบามือ

"อาจินถามผมแบบนี้ทำไม??"
โทโมฮิสะพูดไปพาลพาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ คนที่เขารักที่สุดมีอยู่แค่ 3คนเท่านั้น แล้วเกิดอะไรขึ้น ในหัวของเขามันวิ่งวนสับสนไปหมด

"อาจินถามผมทำไม??"

"อาเชื่อว่าซักวันหนูโทโมะต้องทำใจยอมรับมันได้ แต่ตอนนี้มันหนักเกินไป" มือใหญ่กดศรีษะของโทโมฮิสะให้แนบอกมากขึ้น

"หนัก? อะไรหนักฮะ? ผมไม่เข้าใจหรอก ผมว่าอาจินบอกผมมาเถอะ"

"พี่เคอิจิโดนรถชน เพราะว่าช่วยอาไว้" จินพยายามข่มเสียงให้นิ่งและเรียบที่สุด แต่ผิดกับคนในอ้อมกอดถึงกับสะดุ้งตัวขึ้น

"คุณพ่อ!!!! ทำไมอาจินไม่บอกผม คุณพ่ออยู่ที่ไหน??" ดวงตาใสรื้นด้วยน้ำตา

"คุณพ่อ คุณพ่ออยู่ที่ไหน? อยู่ที่ไหน? บอกมานะอาจินเอาคุณพ่อไปไว้ไหน?" กำปั้นน้อยๆทุบลงไปที่อกของจิน น้ำตาเปรอะไปทั่วดวงหน้าหวาน จินคว้าข้อมือเล็กไว้ แล้วรั้งเข้ามากอด

“อาจิน.....คุณพ่อ...............คุณพ่อ”
ดวงตากลมโตเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาที่พรั่งพรูออกมา ใบหน้าซบลงไปที่อกกว้างของจิน มือใหญ่ที่ทำได้เพียงการปลอบโยนเล็กน้อยใบหน้าหล่อกลับหมองเศร้าอย่างชัดเจน ความผิดทั้งหมดมันเป็นเพราะเขา เพราะเขาเอง เขาทำให้พี่เคอิจิต้องโดนรถชน

“อาจิน!!!”
หยดน้ำตาที่หล่นลงกระทบกับแก้มนุ่มๆของโทโมฮิสะ น้ำตาของคนตัวโตที่โอบกอดปลอบโทโมฮิสะ

“อาจิน.......อาจินร้องไห้ทำไมฮะ??” มือน้อยๆยกขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มแต่ไร้แม้เสียงสะอื้นใดๆ

“หนูโทโมะ โกรธอาไหม?” ตาคมหลุบต่ำลงหมองใบหน้าหวานเปรอะคราบน้ำตาของหลานชาย

“ถ้าเป็นผม ผมก็ทำแบบนั้นแน่” คำตอบที่ทำให้จินถึงกับสะอึก

ทำไมโทโมฮิสะเข้มแข็งอย่างนี้.......เขาสิที่ต้องการการปลอบใจจากใครซักคน และคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ คือหลานชายของเขาเอง

“อาจิน......พาผมไปหาพ่อได้ไหม?” ประโยคที่จินลังเลว่าจะพูดออกไป กลับหลุดออกมาจากปากอิ่มแทน
“ได้”

ไม่นานนักทั้งสองก็มาถึงที่โรงพยายาลที่พ่อของโทโมฮิสะถูกส่งตัวมา สองคนก้าวเข้าไปกลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อตลบอบอวลไปหมด สายตาสอดส่ายหานาโอโกะที่ล่วงหน้ามาดูสามีของตนก่อนแล้ว

“นั่นคุณแม่นี่ฮะ” โทโมฮิสะชี้ไปที่ร่างคุ้นตาของหญิงวัย30ปลายๆที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉิน

“คุณแม่ฮะ” โทโมฮิสะวิ่งเข้าไปตะกองกอดร่างของผู้เป็นแม่ที่ใบหน้าดูหมองเศร้ามาก

“โทโมะ.....ลูกมาได้ไง? จิน?” สีหน้ากังวลฉายแววออกมาจน โทโมฮิสะเอ่ยปากออกมา

“ในนั้น ก็พ่อผมนะฮะ” โทโมฮิสะซุกลงไปที่อ้อมอกของแม่ น้ำตาใสเริ่มชื้นขึ้นมาอีกครั้ง

“คุณพ่อจะเป็นอะไรมากไหมฮะ??” คำถามที่ฟังดูเรียบง่ายแต่ถ้าคนได้ฟังมันกลับตอกลึกเข้าไปในจิตใจ ลึกเสียจนมันปวดหนึบไปทั้งตัว

“แม่ฮะ แม่อย่าร้องไห้นะฮะ”

“พ่อไม่เป็นอะไรหรอกฮะ”

“เดี๋ยวพ่อก็ฟื้นเนอะ”

“พ่อน่ะ แข็งแรงจะตายไป.........ผมยังไม่ได้แข่งว่ายน้ำกับพ่อเลย ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะเลยนะ”

คำพูดต่างๆนานาพร่ำออกมาปะปนกับน้ำตาใสๆ ที่เจ้าตัวก็คงไม่รู้หรอกว่ามันไหลออกมามากเพียงใด คำพูดที่เหมือนการปลอบใจตัวเอง รอยยิ้มที่ยังมีให้เห็นแต่มันดูอ้างว้างและเหม่อลอย ดวงตาที่มองตรงออกไปไร้เงาของคน จินยืนมองหลานความรู้สึกผิดมันซัดกระหน่ำเข้ามาที่ตัวอย่างหนัก

“พ่อน่ะกินจุด้วย ฮ่าๆๆ”

“พ่อน่ะ...ขี้เซา แล้วก็ยัง..............”

“พอเถอะหนูโทโมะ” จินกลืนคำพูดปลอบใจตัวเองของโทโมฮิสะแล้วทรุดกายลงนั่งข้างๆ แล้วคว้าตัวเข้ามากอดแน่นๆ
“พอเถอะ...พี่เคอิจิไม่เป็นอะไรหรอก” พูดพลางหลับตาแน่น กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

เวลาผ่านไปชั่วโมงเศษๆ ประตูห้องฉุกเฉินถูกเปิดออกโดยแพทย์ ใบหน้านั้นดูเป็นกังวลอย่างมาก ทั้งสามจึงรีบลุกขึ้นไปหาแพทย์ที่เพิ่งออกมาทันที

“เอ่อ.....สามีดิฉันเป็นไงบ้างค่ะ?”

“ผมต้องขอเสียความเสียใจด้วยครับ คนไข้สมองได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก เลือดคลั่งในสมองเยอะมากจนทางเราก็จนปัญญาครับ......ผ่าไปเปอร์เซ็นต์รอดก็เป็นศูนย์ ตอนนี้คนไข้อยู่ได้ด้วยเครื่องหายใจครับ ผมเลยจะออกมาถามกับทางญาติ”

“ไม่มีทางอื่นเลยหรือค่ะ?”
“ผมเสียใจด้วยจริงๆครับ”
“เอาออกเถอะค่ะ.....เอาออกเถอะ” หญิงสาวทรุดตัวลงไปกับพื้นตัวสั่นสะอื้นอย่างหนัก ไม่ต่างไปกับโทโมฮิสะ และจินนัก

“คุณพ่อ...................คุณพ่อยังไม่ได้อวยพรวันเกิดให้ผมเลยนะฮะ” น้ำตาใสรินไหลหนักกว่าเก่า แต่หมดแล้ว แรงที่จะให้เขาสั่นสะอื้น หมดแล้วน้ำตา หมดแล้วฮะคุณพ่อ โทโมฮิสะทรุดตัวลงนั่งข้างๆผู้เป็นแม่

“แม่ฮะ.........คุณพ่อไปสบายแล้วฮะ”

“โทโมะ” สองแม่ลูกกอดกันร่ำไห้ ไว้อาลัยให้แด่คนที่จากไปอย่างไร้วันหวนกลับ จินมองภาพนั้นด้วยความเจ็บปวด ตันเหตุคือเขาเอง เขาเองที่ทำให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ แบบที่ไม่ควรเป็น

หลังจากงานศพของเคอิจิ จินก็บอกว่าจะไปทำงานอเมริกา มีเพียงโทโมฮิสะเท่านั้นที่มาส่งเขาที่สนามบิน เพียงใบหน้าครั้งสุดท้ายที่ได้เห็น รอยยิ้มที่ว่างเปล่า 2ปีที่จินไปอยู่ที่อเมริกา 2ปีที่เขาพยายามจะลืมทุกอย่าง แต่คลื่นก็ซัดสาดเข้าตัวเขาอีกครั้ง เมื่อได้รับโทรศัพท์จากทางญาติว่าพี่นาโอโกะเสียแล้ว นั่นก็หมายความว่า "โทโมฮิสะเหลือตัวคนเดียว" คิดได้ดังนั้น ญี่ปุ่นจึงเป็นที่เดียวที่เขาควรไปอยู่ในตอนนี้

"อาจินฮะ.......อันนี้วางไว้ตรงนี้ได้รึป่าว?" โทโมฮิสะถามพลางวางกรอบรูปไม้ตรงโต๊ะตั้งทีวี

"เอาสิ...วางเถอะ" จินยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

"ของเยอะเหมือนกันนะเราเนี่ย?" จินบ่นพลางอุ้มกล่องใหญ่ๆ มาวางไว้ในห้องนอนที่เตรียมไว้ให้โทโมฮิสะ

"ฮะ"
โทโมฮิสะก้มหน้าอย่างอายๆ ของเยอะจริงๆซะด้วยสิ บางส่วนมันก็เป็นของพ่อกับแม่ ไม่อยากจะทิ้งไป เก็บไว้ให้ดูเหมือนว่าท่านทั้งสองยังอยู่

"ของพ่อกับแม่ฮะ" โทโมฮิสะพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

"อาขอโทษ ไม่น่าพูดเรื่องนี้เลย" จินเดินเข้าไปลูบเรือนผมสลวยเบามือ

"ไม่เป็นไรหรอกฮะ......ผมทำใจยอมรับมันได้แล้ว.....แบกไว้มันหนักเปล่าๆ....อาจินก็เคยบอกผมนี่ฮะ"
รอยยิ้มสดใสระบายบนใบหน้าหวาน เห็นดังนั้นจินก็โล่งใจ ที่โทโมฮิสะกลับมาสดใสอีกครั้ง

"ยังไงซะ......ผมก็มีอาจินอยู่ด้วยนี่ฮะ"

"นั่นสิ"

กล่องขนาดใหญ่ถูกนำพาขึ้นไปโดยร่างเล็กบางของโทโมฮิสะ มันดูทุลักทุเลมากในสายตาของจิน จินจึงรีบเดินไปเพื่อหวังจะช่วยแบกขึ้นไปบนห้องแทน แต่ทันใดนั้นเองที่จินกำลังจะเข้าไปใกล้โทโมฮิสะก็พลาดท่าหงายหลังลงมาจากบันไดขั้นที่5 มันก็ไม่สูงนักแต่ถ้าหล่นมาพร้อมกับเจ้ากล่องนั้นล่ะก็............ มือใหญ่ของจินรีบกระชากร่างบางออกก่อนที่กล่องใหญ่นั่นจะทับร่างบางนั่นซะ

"เป็นอะไรไหม?" จินถามคนหน้าหวานที่อยู่ในอ้อมกอด

"เอ่อ......เอ่อ ไม่เป็นไรฮะ......อาจินปล่อยผมเถอะครับ" ใบหน้าหวานร้อนผ่าวก้มงุดอยู่ที่อกกว้างของจิน

"เป็นอะไรรึป่าวน่ะ? หน้าหนูโทโมะแดงเลยนะ" จินจับใบหน้าหวานให้เงยขึ้น แล้วก้มหน้าหล่อเหลาของตัวเองให้เสมอกัน

"เป็นไข้รึเปล่า?"

"ป่ะ.....ป่าวฮะ" มือน้อยๆของโทโมฮิสะผลักที่อกกว้างให้ออกห่าง แล้วก็เดินเป็นเก็บของใส่กล่องไว้อย่างเดิม

"ร่วงหมดเลย....มาๆ อาช่วยเก็บ"
จินเดินเข้าไปใกล้แล้วทรุดตัวลงนั่ง กลิ่นโคโลญจ์นั่นลอยเข้าจมูกโทโมฮิสะ แล้วก็ส่งผลให้ใบหน้าหวานซับสีเลือดอีกครั้ง

โทโมฮิสะรีบเก็บของใส่กล่องโดยไม่พูดอะไรซักนิด พอเก็บเสร็จก็รีบยกกล่องขึ้นไปทันที แต่แล้วก็มีมือใหญ่เข้ามารั้งที่แขนเรียวไว้เสียก่อน

"เดี๋ยวอายกขึ้นไปให้" จินพูดจบก็รีบคว้ากล่องจากมือโทโมฮิสะแล้วเดินนำขึ้นไป ปล่อยให้โทโมฮิสะเดิมตามต้อยๆขึ้นไป

สองปีแล้วที่จินและโทโมฮิสะไม่ได้อยู่ด้วยกัน กับจินนั่นยังคงเป็นจินคนเดิม ยังคงเป็นอาจินที่ค่อยห่วงใยหนูโทโมะเสมอ แต่กับโทโมฮิสะล่ะ เขานั่นเปลี่ยนไป ภายในร่างกายและจิตใจมันเปลี่ยนไป มันวุ่นวายและสับสนเมื่อได้อยู่ใกล้ๆคนที่ได้ชื่อว่าเป็นอาแท้ๆของเขาเอง

จ๊ออออออออออออออกกกกกกกก~~~ เสียงท้องร้องครืดคราดทำให้จินหันมามองใบหน้าหวานที่ซับสีเลือดด้วยความอับอาย

"หิวเหรอ??" โทโมฮิสะพยักหน้ารับอายๆ

"แล้วก็ไม่บอกอา" จินจับศรีษะของเด็กหนุ่มหน้าหวานโยกไปมา แล้วเดินออกไป เพื่อจัดเตรียมอาหารให้กับหลานชายหน้าหวานของเขา

เขาจำได้ว่าอาหารที่โทโมฮิสะชอบที่สุดคงหนีไม่พ้นของเผ็ดๆ แต่ว่าเขาจะทำอะไรดีล่ะ ในเมื่อเขา "ทำอาหารไม่เป็น" คนตัวโตได้แต่หมุนซ้ายหมุนขวา ไปมาจับดน้นหยิบนี่ไม่ถูก มือหั่นผักแต่ยังคิดไม่ออกว่าจะทำอะไร ในตู้เย็นมีแต่เหล้า กับเบียร์ ผักและไข่ไก่นิดหน่อย

"ทำอะไรดี??" จินคิดไปคิดมาอยู่คนเดียว

"ข้าวห่อไข่ก็ได้ฮะ ง่ายดี" เสียงหวานตอบเมื่อเห็นท่าทางคิดหนักของจิน

"อ่า...นั่นสิ งั้นเหรอ??..........ข้าวไม่มีนี่สิ" จินพูดกับตัวเองเหมือนไม่ได้ยินเสียงของใครอีกคน

"เดี๋ยวผมช่วยหุงฮะ" โทโมฮิสะเดินเข้ามาในครัวแล้วหยิบหม้อข้าวไป

"อ้าว......หนูโทโมะมาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ??" คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยความงง

"ก็ตั้งแต่ตอนที่อาจินถามว่า จะทำอะไรดี นั่นแหละฮะ" โทโมฮิสะก้มหน้ายิ้มกับท่าทางของคุณอายังหนุ่ม

"งั้นเหรอ?? อายจัง.....ทั้งๆที่อาบอกว่าจะมาทำให้แท้ๆ แต่กลับนึกอะไรไม่ออก......ไม่สมกับเป็นอาของหนูโทโมะเลย"

"อาจินคงไม่ชินกับการเข้าครัวน่ะสิ"

"ก็คงอย่างนั้น เพราะปกติ เรนะก็ทำให้อาทานน่ะ"

~เคร้งงงงงง~ เสียงของทัพพีที่โทโมฮิสะถืออยู่หล่นลงจน เจ้าตัวสะดุ้งขึ้น

"เป็นอะไรรึป่าว??" จินเดินเข้ามาดูใกล้ๆ

"อ่อป่าวฮะ....ผมฟังอาจินเพลินไปหน่อยน่ะฮะ"

โทโมฮิสะรีบก้มลงไปเก็บทัพพีขึ้นแล้วก็ก้มหน้าก้มตาหุงข้าว แต่ดูเหมือนว่า ไอ้นู้นไอ้นี่ อาจินของเขาก็ทำอะไรไม่ได้เลย สุดท้ายก็กลายเป็นโทโมฮิสะเองนั่นแหละที่ทำมันทั้งหมด

"อาจิน ไม่ใช่แบบนั้นซักหน่อย ทำแบบนี้ต่างหาก"
โทโมฮิสะดึงมีดมาหั่นให้จินดูเป็นตัวอย่าง สายตาคมลอบมองใบหน้าหวานของหลานชาย ดวงตากลมโตดูสดใสแต่ถ้ามองลึกๆก็ฉายแววโศกเศร้า จมูกโด่งรับกับใบหน้าเรียว ปากอิ่มสีเชอรรี่สด สายตากลับหลุบต่ำไปที่ริมฝีปากอิ่มที่ยังขยับอยู่

"อาจินทำได้ไหมฮะ??" ใบหน้าหวานหันมาถามคนข้างๆที่ดูการสาธิตอยู่

"อ่ะ......อื้อ ได้ๆ" จินตื่นจากความคิดแล้วหันกลับมาสนใจกับผักตรงหน้า แล้วจัดการหั่นมันต่ออย่างเหม่อลอยแล้วก็ -ฉึบ- เสียงมีดที่หั่นกลับกลายเป็นเสียงที่แปลกไปจากเสียงหันผัก

"ชิ!!!" เสียงร้องของจินดังขึ้นเบาพอได้ยินกับตัวเอง มือใหญ่สะบัดเบาๆบรรเทาความเจ็บ แต่มันก็พอจะทำให้คนหน้าหวานที่ยืนอยู่ข้างนั่นเห็นการกระทำของคนตัวโตก้หันไปดู เห็นจินกดแผลเอาไว้

"อาจิน.....เป็นอะไรรึป่าวฮะ?....." ดวงตสกลมโตเบิกโผลงอย่างตกใจ รีบวิ่งหายไปกลับเข้ามาพร้อมกับชุดปฐมพยาบาล วิ่งไปจูงมือจินไปตรงอ่างล้างจานแล้วเปิดน้ำให้ไหลผ่านแผล

"เจ็บไหมฮะ?" สีหน้าดูเป็นห่วงจนจินนึกขอบใจ

"ไม่เจ็บหรอกแค่นี้เองนะ" จินหัวเราะ แล้วก็เดินตามหลายชายที่จูงเขาให้เดินต้อยๆไปนั่งลงที่เก้าอี้ ส่วนตัวเองก็นั่งคุกเข่ากับพื้น มือน้อยๆค่อยๆประคองมือใหญ่ของจินขึ้นทำแก้มพองลมแล้วเบาเบาๆที่เรียวนิ้วของจิน จินเห็นอย่างนั้นก็นึกขำในใจ ทำไมหลานผมเหมือน "ปลาทอง" อย่างงี้

"เพี้ยง!!!! ไม่เจ็บนะฮะ" จินยกมืออีกข้างที่ไม่บาดเจ็บขึ้นมาหยิกแก้มใสของหลานชาย

"มีหลานน่ารักมาทำแผลให้แบบนี้ อาก็หายเจ็บแล้ว" พูดจบก็ฝังจมูกโด่งไปที่แก้มใสที่ซับสีเลือดไปฟอดใหญ่

"อืม......ชื่นใจ หายเจ็บ" จินยิ้มแล้วขยี้ผมสลวยอย่างเอ็นดู

"อาจิน......เดี๋ยวสิฮะยังไม่ได้ทายาเลย"

--------------------------TBC ครึ่งหลัง-------------------------------

[SF?] Sweetalyssum.....Intro[Jin♥Tomo]

2007-06-10T04:30:00.000+07:00

Title : [SF?] Sweetalyssum.....Intro
Pairing : Akanishi JinXYamashita Tomohisa
Author : Akashita

สายลมเย็นยะเยือกพัดโชยเข้ากระทบกับผิวหน้าใสของเด็กหนุ่ม หยาดน้ำตาอุ่นเอ่อล้นจากดวงตาคู่สวย ใบหน้าหวานดูหมองเศร้ากับเหตุการณ์ที่เหมือนผ่านเพียงชั่วข้ามคืน ร่างกายของหญิงสาวไร้วิญญาณสงบเงียบต่อหน้าต่อตาเด็กหนุ่ม หญิงสาวอันเป็นที่รักอย่างสุดซึ้ง..........จะไม่มีอีกแล้ว

ดวงตากลมเหม่อมองรูปภาพของหญิงสาวที่หน้าตาละหม้ายคล้ายกันนัก ปากอิ่มพร่ำบอก "ขอโทษ" อย่างไม่วางเว้น
"ขอโทษ.....ขอโทษฮะแม่ ผมมาช้าไปใช่ไหมฮะ?" เสียงแผ่วเบาจนเหมือนกับจะถูกกลืนไปโดยความเศร้า เค้นพูดออกมากับตัวเอง หวังเพียงผู้เป็นแม่จะรับรู้
"โทโมะ.....อย่าเสียใจเลย คุณแม่เขาไปสบายแล้วนะ" เสียงของหญิงสาวที่ดูจะอ่อนเยาว์กว่าแม่ของเขาเล็กน้อยปลอบประโลมเด็กหนุ่มโทโมะอย่างเห็นใจ
"ฮะ"
น้ำตาใสๆยังคงรินไหลลงมาไม่ขาดสาย แม่เป็นเพียงคนเดียวที่เขารัก ตั้งแต่เล็กจนโตมีเพียงแม่เท่านั้นที่คอยเลี้ยงดูเขาอย่างถนุถนอม ค่อยเอาใจใส่ห่วงใยดูแลอย่างไม่เคยเหน็ดเหนื่อย แม่ทิ้งเขาไปอย่างไม่มีทางหวนกลับมาได้อีก แม่ทิ้งให้เขาเผชิญอยู่บนโลกเพียงคนเดียวได้อย่างไร? เมื่อนึกถึงว่าต้องไปอยู่กับคนอื่นด้วยแล้ว หัวใจดวงน้อยๆของโทโมฮิสะกลับกระตุกวูบอย่างปวดร้าว ไม่มีใครอยากเอาเขาไปเลี้ยงนี่นา เมื่อตอนที่เขาบอกว่า "ไม่เป็นไรฮะ ผมอยู่คนเดียวได้" ญาติคนอื่นๆกลับทำท่าโล่งใจ เขาคงทำให้คนอื่นลำบากสินะ ภาพนั้นมันยังคงติดอยู่ในความทรงจำของเขาอย่างมิรู้ลืม

เด็กหนุ่มที่สวมชุดสูทสีดำทั้งตัวลุกขึ้นหยัดยืนจนสุดตัวก่อนจะเดินออกไปทางด้านนอกที่ปลอดผู้คนวุ่นวายภายในงาน ญาติพี่น้องที่ค่อยจัดการเรื่องงานศพตัวเขาเองก็รู้สึกขอบคุณอยู่มากมาย เพราะลำพังเด็กม.ปลายอย่างเขา จะมีกำลังทำอะไรได้นัก ร่างบางเอนพิงกำแพงเพื่อเป็นที่ยึดการทรงตัวตอนนี้ภาพทั้งหมดมันหมุนติ้วเสียจนเวียนหัว แต่ก่อนที่ร่างของโทโมฮิสะทรุดลงกับพื้นนั้น มือใหญ่ของใครบางคนกลับเข้ามารั้งไว้อย่างทันท่วงที

"หนูโทโมะ......เป็นอะไรไหม?" เสียงเรียกที่โทโมฮิสะคุ้นเคยเป็นอย่างดี และรู้ว่าคือใคร? ค่อยๆกลืนหายไปกับสติที่ดับวูบลงไป ร่างของโทโมฮิสะไม่รับรู้เสียงเรียกของใครคนนั้นอีก
"หนูโทโมะ"
มือใหญ่จับเบาๆที่พวงแก้มใสของโทโมฮิสะ เพื่อเรียกสติของโทโมฮิสะให้กลับคืนมาแต่ก็ไม่เป็นผลเท่าไหร่นัก ร่างใหญ่โตของคนมาใหม่่ช้อนตัวโทโมฮิสะให้ลอยขึ้น แล้วอุ้มผ่านไปทางด้านหลัง วางลงที่โต๊ะตัวยาว

"อาจิน.......อาจินฮะ" ปากอิ่มพร่ำเรียกใครบางคนที่ทำให้คนมาใหม่ถึงกลับกระตุกยิ้ม
"อาอยู่นี่นะ" มือใหญ่ลูบเรือนผมสวยอย่างปลอบโยน แต่ดูเหมือนร่างที่นอนอยู่จะไม่รับรู้อะไร มีเพียงเสียงเรียกพร่ำบอกออกมา ที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของเด็กหนุ่มหน้าหวานตรงหน้าเขามีเพียงเขาและแม่เท่านั้นที่โทโมฮิสะ ไว้ใจและรักเป็นที่สุด

"อากลับมาแล้ว อาขอโทษที่ทิ้งหนูโทโมะไว้คนเดียว" มือใหญ่ลูบเรือนผมสีอ่อนอย่างอ่อนโยน

สักพักดวงโตกลมกระพริบถี่ๆเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับความสว่างภายนอก ใบหน้าหันไปหันมาเพื่อหาใครบางคน
"เมื่อกี้.....อาจินรึป่าว?" โทโมฮิสะค่อยๆชันตัวเองให้ลุกขึ้นเพื่อมองรอบๆได้ถนัด แต่ก็ไม่พบใครสักคน
"โอ้ย" เสียงร้องเบาๆ เมื่อโทโมฮิสะพยายามจะลุกขึ้น แต่หัวมันกลับหมุนติ้วจนทำให้เสียการทรงตัว
"ทำไมมันปวดอย่างนี้นะ" พูดพลางยกมือขึ้นจับศรีษะแล้วขย้ำเบาๆ

"หนูโทโมะ....ตื่นแล้วเหรอ?" เสียงเข้มแฝงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เดินเข้ามาใกล้กับที่โทโมฮิสะนั่ง ดวงตากลมเบิกโพลงอย่างไม่เชื่อสายตา

"อาจิน" ปากอิ่มสบถเบาๆพอให้ได้ยินคนเดียว แต่ดูเหมือนว่าคนตัวโตจะอ่านปากออก ใบหน้าหล่อกระตุกยิ้มนิดๆอย่างอ่อนโยน

"ใช่...อาเอง" คนตัวโตทรุดตัวลงนั่งข้างๆกลิ่นโคโลญน์แบบผู้ใหญ่อ่อนๆ ลอยเข้าจมูกจนโทโมฮิสะเผยรอยยิ้มหวานออกมา

"อาจินใช้โคโลญน์ที่ผมซื้อให้ก่อนไปด้วยเหรอฮะ?" ปากอิ่มคลี่ยิ้มอย่างสดใส

"ใช้สิ....อาชอบมากเลย ก็หนูโทโมะซื้อให้อานี่นา" มือใหญ่จับหัวของโทโมฮิสะโยกไปมาอย่างเอ็นด

"พี่ไปสบายแล้ว.....หนูโทโมะอย่าเสียใจนะ"
น้ำใสๆเอ่อล้นมาอีกครั้ง คำเรียบง่ายที่ทุกคนต่างพร่ำบอกเขาตั้งแต่วันแรกของการเสียแม่ที่รักไป แต่ความรู้สึกกลับต่างกันโดยสิ้นเชิงคำพูดของอาจินกลับทำให้เขาอบอุ่น อย่างน้อยเขายังมีอาจินอยู่เคียงข้าง

"อาจินกลับมาเมื่อไหร่ฮะ?" โทโมฮิสะเอียงศรีษะลงไปซบกับไหล่แกร่งของผูู้เป็นอา

"วันนี้....ขอโทษนะ อาเพิ่งรู้ข่าว" มือใหญ่ลูบผมสลวย

"ผมไม่รู้จะติดต่ออาจินยังไง" น้ำตาใสๆกลับเอ่อนล้นขึ้นมามากกว่าเดิม จนไหล่แกร่งสัมผัสได้ถึงความอุ่นที่ลงมากระทบ

"หนูโทโมะ.!!!!......." จินจับตัวให้โทโมฮิสะหันมาเผชิญหน้ากลับตัวเอง ใบหน้าหวานที่ตอนนี้เปื้อนไปด้วยน้ำตา ดวงตาหมองเศร้ามากกว่าเก่า จินจึงได้แต่ดึงร่างนั้นเข้ามากอดอย่างห่วงใย

"อาขอโทษนะ.......อามีเหตุผล" แขนแกร่งกระชับกอดให้แน่นขึ้น แต่มันส่งผลให้หลานชายที่น่ารักของเขาสะอื้นหนักขึ้น

"ไม่เป็นไรฮะ....อาจินกลับมาผมก็ดีใจมากแล้ว" แขนเรียวโอบกอดร่างใหญ่ของจินไว้แน่น ราวกับว่ากลัวคนตรงหน้าจะหายไปอีก

"ไปอยู่กลับอาจินนะ" จินปล่อยวงแขนที่กระชับกอดอยู่ผละออกอย่างหลวม มือใหญ่อีกข้างยกขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้าหวานของหลานชาย

"อาจิน" โทโมฮิสะไม่เชื่อหูตัวเอง

"ไปอยู่กับอา...อาจะกลับมาอยู่ญี่ปุ่นอาไม่อยากให้หนูโทโมะอยู่คนเดียว ไปอยู่กับอานะ" มือใหญ่เกลียปอยผมที่ปรกหน้าของโทโมฮิสะอยู่ จนเผยแววสับสน

"ผมกับอาจิน 2คนเหรอฮะ?" คิ้วสวยขมวดมุ่น

"ใช่.....อาจินกับเรนะ เราหย่ากันแล้ว" ใบหน้าหล่อแม้จะยิ้มแย้ม แต่ดวงตากลับเศร้าหมองเมื่อพูดชื่อของหญิงสาวอันเป็นที่รัก

"ผมขอโทษ" ใบหน้าหวานของโทโมฮิสะสลดลง

"ขอโทษ? ขอโทษทำไม? หนูโทโมะไม่ผิดหรอก" มือใหญ่จับหัวโทโมฮิสะโยกไปมา
"ฮะ"
"ว่าไง? *ฮะ* นี่คือจะไปอยู่กับอาใช่ไหม?" ใบหน้าหล่อมองโทโมฮิสะอย่างหาคำตอบ
"เอ๋?"
"นะ....อาขอร้องล่ะ"
"ก็ได้ฮะ"
"ดีแล้วล่ะ" จินดึงร่างบางนั่นมากอดอย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆพาร่างของโทโมฮิสะออกไปด้านนอกของงานศพ

---------To Be Continue------------- ู